Η φορολόγηση ακινήτων που εξακολουθεί να βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα θα γίνει για ακόμη μια χρονιά με βάση τις αντικειμενικές αξίες του 2007, δηλαδή στην εποχή προ κρίσης και ύφεσης.
Μάλιστα οι τότε αξίες είχαν ελάχιστες διαφορές από εκείνες του 2004 όταν η Ελλάδα βίωνε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα από τη σημερινή.
Ουσιαστικά, οι ιδιοκτήτες ακινήτων φορολογούνται σήμερα με βάση τις τιμές που ορίστηκαν σε μια περίοδο που η αγορά βρισκόταν στο απόγειό της, οι αυξήσεις τιμών ήταν συνεχόμενες και οι τράπεζες έδιναν πολύ εύκολα στεγαστικά δάνεια.
Οπως αναφέρει η «Καθημερινή της Κυριακής», σε περιοχές όπως η Βουλιαγμένη, το Παλαιό Ψυχικό, το Μαρούσι ή το Ηράκλειο, οι σημερινές εμπορικές τιμές υπολείπονται των αντικειμενικών πάνω από 30%, με αποκορύφωμα βέβαια τις περιοχές του Ψυχικού και της Βουλιαγμένης, όπου η απόκλιση ξεπερνά το 50%.
Είναι ενδεικτικό ότι μετά τις νέες αντικειμενικές του Παλαιού Ψυχικού το 2011 και παρά τις φετινές διορθώσεις, η ανώτατη τιμή στην περιοχή παραμένει στις 10.000 ευρώ/τ.μ., με αποτέλεσμα ο μέσος όρος τους να διαμορφώνεται σε 7.250 ευρώ/τ.μ., όταν οι πωλούμενες κατοικίες κινούνται πέριξ των 3.000 ευρώ/τ.μ., δηλαδή 58,5% χαμηλότερα.
Η μείωση των εμπορικών τιμών κάτω από τις αντικειμενικές αξίες έκανε, σύμφωνα με την εφημερίδα, την εμφάνισή της πριν από περίπου 18 μήνες επηρεάζοντας κυρίως τις ακριβές περιοχές, όπως η Εκάλη, η Κηφισιά και η Βούλα.
Κατά την επέλαση της οικονομικής κρίσης και της ύφεσης το φαινόμενο επεκτάθηκε και «χτύπησε» περιοχές όπως το Παλαιό Φάληρο, το Χαλάνδρι, το Μαρούσι, η Γλυφάδα και το Νέο Ηράκλειο.
Σήμερα είναι πλέον καθεστώς στο σύνολο της αγοράς και επηρεάζει και πιο φθηνές περιοχές του Λεκανοπεδίου σαν το Μοσχάτο, την Καλλιθέα και το Γαλάτσι, ενώ, όσο οι τιμές καταγράφουν πτώση τόσο αυξάνεται το χάσμα και μεγαλώνει η φορολογική αδικία για τους ιδιοκτήτες.
Από την αγορά προκύπτει επίσης ότι όσο λιγότερα νεόδμητα ακίνητα διαθέτει μια περιοχή τόσο μεγαλύτερη είναι και η απόκλιση μεταξύ εμπορικής και αντικειμενικής αξίας. Η εξήγηση γι' αυτό είναι το ότι οι κατασκευαστές δεν πωλούν κάτω από την αντικειμενική, σε αντίθεση με τους ιδιώτες πωλητές, οι οποίοι κατά κανόνα δέχονται τιμές κάτω της αντικειμενικής για το παλαιό ακίνητό τους.
Παράλογη φορολόγηση με πλασματικές αντικειμενικές
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η υπερφορολόγηση των ακινήτων θυμίζει σκηνικό ταινίας τρόμου με τις εμπορικές αξίες των κατοικιών να πέφτουν μέσα στο 2013 40%, σε σχέση με το 2008, ενώ οι τράπεζες έχουν επί της ουσίας διακόψει κάθε χρηματοδότηση στεγαστικού δανείου εν αναμονή και των ρυθμίσεων για τα «κόκκινα» δάνεια.
Την ίδια ώρα η κυβέρνηση συνεχίζει την φοροεπίθεση στα ακίνητα βασιζόμενη στις αντικειμενικές αξίες του 2007, κάτι που ουσιαστικά τις κάνει να φαντάζουν «πλασματικές», ενώ οι ιδιοκτήτες ασφυκτιούν εν μέσω και των υπολοίπων φόρων, έμμεσων ή άμεσων, που σχετίζονται με την ιδιοκτησία. Αλλωστε, σχεδόν 20 επιμέρους φόροι ακινήτων συνδέονται με τις αντικειμενικές τιμές, όπως ο φόρος μεταβίβασης, οι φόροι κληρονομιάς και γονικής παροχής και φυσικά τα τεκμήρια διαβίωσης, που περιλαμβάνουν και την ακίνητη περιουσία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και το ίδιο το ΔΝΤ, σε σχετική του έκθεση, εξέφραζε αμφιβολίες για τον ενιαίο φόρο ακινήτων επικαλούμενο, μεταξύ άλλων, και το γεγονός ότι η μέθοδος υπολογισμού του φόρου δεν σχετίζεται επαρκώς με την εμπορική αξία του ακινήτου, ακριβώς λόγω της διαφοράς που έχει προκύψει μεταξύ της αντικειμενικής και της πραγματικής τιμής.
