-Καλημέρα σας, κύριε! Τι κάνετε; ρώτησε ευγενικά η ολίγον εύσωμη κοπέλα τον ηλικιωμένο που κατέβαινε προς την πόλη, περπατώντας με αργά βήματα στο ίδιο πεζοδρόμιο με αυτήν αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση.
-Ω! Καλημέρα! Πώς πας; απάντησε εκείνος εντελώς αυθόρμητα και της έδωσε το δεξί του χέρι για να την χαιρετήσει.
Ταυτόχρονα, παρατηρώντας την προσεχτικά και μεταφέροντας το βλέμμα του από πάνω μέχρι κάτω και αντίστροφα, προσπαθούσε να αναγνωρίσει το άτομο με το οποίο είχε συναντηθεί τούτο το πρωινό. Έστυβε το μυαλό του μήπως και θυμηθεί κάτι αλλά δεν αποκάλυπτε το παραμικρό η μνήμη του. Από το υποσυνείδητο δεν ξεπρόβαλλε ούτε μια αμυδρή αναλαμπή που να δίνει σχετικά στοιχεία για την προσωπικότητά της ώστε να τον βοηθήσει κάπου.
Εντωμεταξύ, για να μη φανερωθεί ότι μάλλον δεν την είχε αναγνωρίσει ούτε την είχε θυμηθεί καθόλου, συνέχισε γενικά και αόριστα σα να μη συνέβαινε τίποτα το παράδοξο:
-Βρε! Καιρό έχω να σε δω! Πού βρίσκεσαι τώρα;
-Μα! Στο μαγαζί μου! Εκεί που είχαμε συναντηθεί και την τελευταία φορά, απάντησε εκείνη.
Για μια ακόμη στιγμή έμεινε εμβρόντητος ο ηλικιωμένος κύριος. Ώστε είχαν συναντηθεί την τελευταία φορά στο μαγαζί της! Πώς και δε θυμόταν τίποτα σχετικό; Δεν πήγαινε καθόλου το μυαλό του ούτε σε μαγαζί ούτε σε συνάντηση. Αλλά πώς να αποκαλύψει το μυστικό του; Δεν ήταν δα και τόσο εύκολο να της πει ότι η παρουσία της δεν του θυμίζει κάτι, ύστερα από τέτοιες χαιρετούρες! Θα μπορούσε βέβαια να δικαιολογηθεί, ότι λόγω της ώρας δε λειτουργούσε ακόμη η μνήμη κανονικά, ότι δεν είχε ξελαμπικάρει το μυαλό και να την παρακαλέσει να του υπενθυμίσει το όνομά της και το από πού γνωρίζονταν ή τέλος πάντων πού βρίσκεται το μαγαζί της και τι είδους είναι. Δεν το έκανε όμως. Απλώς και ενώ ακόμη της κρατούσε το χέρι και οι κτύποι της καρδιάς του είχαν χάσει τον ρυθμό τους, μονολόγησε, προφανώς χωρίς ούτε ο ίδιος να το πιστεύει:
-Α! Ναι, μωρέ! Έχεις δίκιο! Τώρα θυμήθηκα πως πέρασα απέξω από το κατάστημά σου, εκεί στο στενό!
Αυτό το τελευταίο για το στενό το είπε βέβαια με κάποια επιφύλαξη και κάπου το μετάνιωσε σχεδόν αμέσως. Καλά να τύχει να είναι σε στενό το μαγαζί! Αν όμως δεν είναι, πώς θα δικαιολογούσε την καινούργια του γκάφα; Εκείνη ευτυχώς δεν το αρνήθηκε και μάλιστα σχολίασε με καλοσύνη:
-Θα χαρώ πολύ να ξαναπεράσετε όποτε θέλετε, να τα πούμε και να θυμηθούμε τα παλιά. Εκείνα τα σχολικά χρόνια δεν ξεχνιούνται! Ήταν όμορφα! Ήταν ξένοιαστες μέρες!
Η καρδιά του άρχισε να πηγαίνει στον τόπο της και πάλι. Το μαγαζί ήταν λοιπόν σε στενό οπωσδήποτε και η κοπέλα, από τα τελευταία της λόγια, έπρεπε να ήταν παλιά του μαθήτρια. Κάπου τώρα τα πράγματα έμπαιναν σε μια τάξη. Με το μυαλό του θα μπορούσε πια να προσδιορίσει περίπου και τον χρόνο και τον τόπο. Προσπαθούσε να ανασύρει από τα έγκατα της μνήμης όλα τα πρόσωπα των μαθητών και των μαθητριών που κατά καιρούς είχαν περάσει από τα χέρια του, όσο διάστημα ήταν καθηγητής στα διάφορα λύκεια της περιοχής. Επεδίωκε και ευελπιστούσε ότι κάπου θα συναντούσε και την αφεντιά της, δε μπορεί.
Οπωσδήποτε δεν ήταν και τόσο εύκολη η νέα αναζήτηση. Πρώτα πρώτα τα χρόνια που έχουν περάσει δεν είναι και λίγα, αφού εκείνος είναι προ πολλού συνταξιούχος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δεύτερο, οι μορφές των μικρών ιδιαίτερα των μαθητριών αλλάζουν και οι εξωτερικές μεταβολές, όσο μεγαλώνουν, γίνονται τόσο έντονες που αδυνατεί ακόμη και το στενό τους περιβάλλον να συνηθίσει. Εξάλλου, είναι γεγονός ότι ο ένας, δηλαδή ο καθηγητής, έχει μια κάποια δυσκολία να θυμηθεί γενικά τους πολλούς, δηλαδή όλους τους μαθητές του. Ενώ το αντίθετο είναι πιο σίγουρο, μια που ο μεγάλος δεν υπόκειται σε ουσιαστικές αλλαγές εμφάνισης.
Το άγχος και η αγωνία της αναγνώρισης και της εντόπισης της παλιάς μαθήτριας από τον καθηγητή της δυστυχώς δεν είχε αίσια αποτελέσματα, όσο διάστημα τα έλεγαν οι δυο τους. Όσο κι αν πέρασε εκείνος από κόσκινο όλες τις σειρές των αμέτρητων μαθητών του, όσο κι αν φημιζόταν για την τρομερή του μνήμη, αφού θυμόταν αρκετούς και με τα μικρά τους ονόματα, τελικά τούτη τη φορά δεν κατάφερε να βρει κανένα στοιχείο ενθαρρυντικό. Ούτε όμως και τη ρώτησε σχετικά, για να διευκολυνθεί κάπου. Μπροστά του τελικά βρισκόταν μια γνωστή-άγνωστη ύπαρξη.
Οπότε, βλέποντας ότι δεν άνοιγε κανένα παράθυρο πια για να μπει λίγο φως, όσο κι αν τυραννιόταν, εγκατέλειψε την προσπάθεια. Και, για να μην καθυστερεί άλλο την κοπέλα από το έγκαιρο πρωινό άνοιγμα του καταστήματός της, της έδωσε την υπόσχεση ότι σύντομα θα περάσει από εκεί για να τα πούνε και να θυμηθούνε τα παλιά. Το από πού θα περνούσε, προφανώς και χωρίς αμφιβολία, παρέμενε ξεκρέμαστο και αινιγματικό για εκείνον.
* Ο Ρούσσος Μαγαράκης είναι εκπαιδευτικός
