Χόλυγουντ που προσφέρει καλύτερο θέαμα απ’ ό,τι δράμα.

THOR 2: ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

THOR: THE DARK WORLD

Σκην.: Άλαν Τέιλορ

Πρωτ.: Κρις Χέμσγουορθ, Νάταλι Πόρτμαν, Κατ Ντένινγκς, Τομ Χίντλεστον, Άντονι Χόπκινς, Ίντρις Έλμπα, Ζάκαρι Λέβι, Στέλαν Σκάρσγκορ, Ρενέ Ρούσο, Ταντανόμπου Ασάνο, Κρίστοφερ Έκλεστον

Ο Θορ πρέπει να σταματήσει τον κακό Μάλεκιθ, ο οποίος προσπαθεί να αποκτήσει τον Αιθέρα, μια ουσία με την οποία θα ξαναφέρει το σκοτάδι στον κόσμο.

Αυτή είναι η δεύτερη αυτόνομη, εμπορικά επιτυχημένη κινηματογραφική εξόρμηση του Θορ, και συνολικά τρίτη μαζί με τους περυσινούς ομαδικούς «Εκδικητές» («The Avengers», Τζος Γουίντον), η τεράστια απήχηση των οποίων φαίνεται να προσφέρει τεράστια εισπρακτική ώθηση στις επιμέρους ταινίες των ηρώων, αφού το επίσης φετινό «Iron Man 3» ξεπέρασε το δισεκατομμύριο σε παγκόσμιες εισπράξεις, δικαιώνοντας περίτρανα τη σεμιναριακή επιχειρηματική στρατηγική της Marvel.

Ειλικρινά θα ήθελα να υπάρχουν περισσότερα πράγματα να γράψω για την ταινία, όμως η αλλαγή του σκηνοθέτη από τον Κένεθ Μπράνα στον Τέιλορ δεν επηρεάζει σημαντικά το αποτέλεσμα, αφήνοντας το φιλμ ένα προβλέψιμα και διεκπεραιωτικά αλλά πολύ χορταστικά υπολογισμένο κι εκτελεσμένο sequel, πολύ μεγαλύτερο σε κλίμακα από το πρώτο φιλμ και με σημαντικότερα διακυβεύματα, τα οποία όμως είτε πατούν σε σχέσεις αδύναμα χτισμένες (η μητέρα του Θορ), είτε αποπνέουν ένα αίσθημα επανάληψης και κοινοτοπίας (ο Αιθέρας είναι άλλη μια ουσία όπως το Τεσσεράκτιο.

Γιατί να μην κλέψουν αυτό εξαρχής;). Από ‘κει και πέρα, ο σχεδιασμός παραγωγής είναι μεγαλοπρεπής, το καστ αντεπεξέρχεται ικανοποιητικά, ο Λόκι αξιοποιείται έξυπνα και το θέαμα είναι πλουσιοπάροχο, όμως το χιούμορ λειτουργεί άνισα (εύστοχο το cameo του Captain America, εξεζητημένη η συμπεριφορά του Σέλβιγκ) και το σενάριο σε σημεία είναι αδικαιολόγητα αδύναμο: η Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. δεν απαντάει στο τηλέφωνο (;) και οι συγκεχυμένες μεταβάσεις από κόσμο σε κόσμο κάνουν την κλιμάκωση εύκολη και ακατανόητη στερώντας της αφηγηματική βαρύτητα (το Λονδίνο καθυστερημένα αντιδρά με δύο πολεμικά αεροπλάνα, αλλά κατά τ’ άλλα δίνεται η εντύπωση ότι κανείς κάτοικος δεν αντιλαμβάνεται τίποτα απ’ όσα συμβαίνουν πάνω απ’ το κεφάλι του).

Να σημειωθεί ότι αυτή τη φορά η ταινία επιφυλάσσει όχι μία αλλά δύο σκηνές μέσα στους τίτλους τέλους, οπότε παραμείνετε για να δείτε στοιχεία που αφορούν την πορεία προς τους επόμενους «Εκδικητές» που θα κυκλοφορήσουν το 2015 και τον αναπόφευκτο τρίτο «Thor» που θ’ ακολουθήσει.



Ο ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ

THE COUNSELOR

Σκην.: Ρίντλεϊ Σκοτ

Πρωτ.: Μάικλ Φασμπέντερ, Χαβιέ Μπαρδέμ, Πενέλοπε Κρουζ, Κάμερον Ντίαζ, Μπραντ Πιτ, Μπρούνο Γκαντς

Ένας μεγαλοδικηγόρος αποφασίζει να συμμετάσχει στη διακίνηση ναρκωτικών από το Μεξικό στις Η.Π.Α., για να κερδίσει μερικά γρήγορα και εύκολα χρήματα. Στην πορεία το σχέδιο υπονομεύεται και γρήγορα όλοι όσοι συμμετέχουν βρίσκονται μπλεγμένοι, αντιμετωπίζοντας το ενδεχόμενο του θανάτου.

Η ταινία διαθέτει ίσως το ελκυστικότερο καστ της φετινής σεζόν αλλά χαρίζει μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της σεζόν, αφού η γοητεία των χαρακτήρων και η στοχαστικότητα των διαλόγων, υπονομεύονται από την αρρυθμία, την προβλεψιμότητα, την έλλειψη διακυμάνσεων, τη φλυαρία και την ασάφεια της πλοκής.

Η γοητεία της παρανομίας ‘εκρήγνυται’ μέσα από την εξαιρετικά εκφραστική ενδυματολογία και μακιγιάζ, φτιάχνοντας ιδιόρρυθμους χαρακτήρες που θα μπορούσαν να είναι πληρέστατοι και απολύτως κατανοητοί στα κίνητρα και τις πράξεις τους, ακόμη κι αν δεν ξεστόμιζαν την παραμικρή λέξη. Ο Μπαρδέμ συνεχίζει τη σειρά των εξεζητημένων κομμώσεων που ξεκίνησε στο «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» («No country for old men», Τζόελ και Ίθαν Κοέν, 2007, διασκευή μυθιστορήματος του Μακάρθι) και συνέχισε στο «Skyfall» (Σαμ Μέντες, 2012). Τα μαλλιά του σε συνδυασμό με την προφορά, τα ρούχα, τα γυαλιά και τη γλώσσα του σώματος που υιοθετεί, φτιάχνουν έναν επιπόλαιο και αδίστακτο γυναικά ιδιοκτήτη κλαμπ που μιλάει περισσότερο με την εμφάνιση παρά με τα λόγια του. Το ίδιο ισχύει για τον Πιτ με το νοτιοαμερικανικό παρουσιαστικό και για τη Ντίαζ η οποία με τα ‘μεταλλικά’ νύχια της, τη χωρίστρα στα μαλλιά, το μακιγιάζ, τα σκουλαρίκια και τα τατουάζ της μοιάζει ικανή ν’ αποπλανήσει ακόμη και νεκρούς. Σε αντιπαραβολή, ο Φασμπέντερ με την Κρουζ, ένα πολύ πιο συνηθισμένο και εμφανισιακά συμβατικό ζευγάρι, αν κι όχι λιγότερο γοητευτικό.

Επίσης, το σενάριο περιλαμβάνει μακροσκελείς μονολόγους, μερικοί από τους οποίους πραγματεύονται εύγλωττα το θέμα τους, όπως εκείνος του Γκαντς για τα διαμάντια, ενώ προκύπτουν και αρκετές καλές ατάκες, όπως η εξομολόγηση του Φασμπέντερ στην Κρουζ για το τι είναι ζωή και η εξήγηση του Πητ για τις συμπτώσεις.

Όπως όμως δείχνουν αυτά τα παραδείγματα, η πλοκή δεν έχει να προσφέρει τίποτα περισσότερο απ’ όσα φαίνονται στο τρέιλερ. Εξαρχής περιμένει κανείς να πάει κάτι στραβά και γίνεται αυτό ακριβώς χωρίς περαιτέρω εκπλήξεις ή ανατροπές, ενώ για να φτάσουμε στην κατάληξη των χαρακτήρων, περνάμε μέσα από τους μονολόγους που είπαμε παραπάνω, οι οποίοι παρά τη λογοτεχνικότητά τους, βρίσκονται τοποθετημένοι σε τέτοια σημεία και με τόση έκταση ώστε κάνουν την πλοκή να πλατειάζει. Επιπλέον, εγώ τουλάχιστον έφτασα στη μέση περίπου της ιστορίας να μην καταλαβαίνω ποιός κλέβει από ποιόν και γιατί, κάτι που βεβαίως τελικά γίνεται μόνο χονδρικά κατανοητό, αλλά εφόσον λείπει ένα πιο ξεκάθαρο πλαίσιο, η εξήγηση αφήνεται αιωρούμενη μέσα στην ευκολία και την ασάφεια, χάνοντας μαζί την αληθοφάνεια και την κρισιμότητά της.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ, ΦΤΑΝΕΙ!

Εφτά χρόνια μετά τα γυρίσματα και έξι χρόνια μετά την προβολή του στους κινηματογράφους, ο ανεκδιήγητος «El Greco» του σκηνοθέτη και μαντιναδολόγου Γιάννη Σμαραγδή φαίνεται ότι είχε συνεπάρει τους αξιωματούχους αυτής της πόλης τόσο πολύ, ώστε να παραμένει μέχρι σήμερα στα μάτια τους ένα καλλιτεχνικό επίτευγμα διεθνούς ακτινοβολίας, ικανό ν’ αναδείξει και να προβάλει το ενετικό λιμάνι του Ηρακλείου, όπου γυρίστηκε κατά μεγάλο μέρος. Έτσι, πέρυσι το φθινόπωρο ο Οργανισμός Λιμένος Ηρακλείου (Ο.Λ.Η.) πήρε την πρωτοβουλία να στήσει στον λιμενοβραχίονα ακριβώς έξω από τον Κούλε, μία χορηγούμενη λιτή υπαίθρια φορητή έκθεση με φωτογραφίες από τα γυρίσματα της ταινίας που είχε τραβήξει ο Μανώλης Μετζάκης, την οποία αυτές τις μέρες βρίσκει κανείς μεταφερμένη στα Ανατολικά Νεώρια του λιμανιού.

Εμείς από ‘δω, θα θέλαμε να θυμίσουμε στον Ο.Λ.Η. μια άλλη ταινία που γυρίστηκε στο ενετικό λιμάνι, και θα μπορούσε να προβάλει την τοποθεσία πολύ λαμπρότερα, λόγω των περιώνυμων συντελεστών της, της ασύγκριτα ευρύτερης διεθνούς προβολής και καταξίωσής της, αλλά και του ουσιαστικότερου καλλιτεχνικού αποτελέσματος- που στο κάτω κάτω είναι και το σημαντικότερο ανεξαρτήτως όλων των προηγουμένων. Μιλάμε βεβαίως για τον «Οθέλλο» («Otello») που γύρισε στους ίδιους ακριβώς χώρους (Κούλε και νεώρια) ο ιταλός σκηνοθέτης Φράνκο Τζεφιρέλι το 1986, μεταφέροντας στο σινεμά την ομώνυμη όπερα του Τζουζέπε Βέρντι, με τη σειρά της βασισμένη στην ομώνυμη τραγωδία του Γουίλιαμ Σαίξπηρ, με πρωταγωνιστές παγκοσμίου εμβέλειας αστέρες της όπερας, όπως ο Πλάθιντο Ντομίνγκο, η Κάτια Ριτσιαρέλι κι ο Τζουστίνο Ντίαζ. Η ταινία του Τζεφιρέλι συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό του φεστιβάλ Καννών 1986, ήταν υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα και BAFTA Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας 1987, καθώς επίσης υποψήφια για Όσκαρ Κοστουμιών 1987.

Το να μπούμε σε περαιτέρω συγκρίσεις ανάμεσα στις δύο ταινίες, είναι τόσο περιττό, όσο αυτονόητο ότι θα έπρεπε να είχε δημιουργηθεί πολύ νωρίτερα ένας μόνιμος μνημειακός χώρος για τα γυρίσματα της ταινίας του Τζεφιρέλι στο ενετικό λιμάνι, εφόσον υποτίθεται ότι μας ενδιαφέρει η διεθνής προβολή του στους επισκέπτες μας ως χώρου γυρισμάτων. Αν ωστόσο ο Ο.Λ.Η. νομίζει ότι θα ήθελε και μπορεί να εκμεταλλευτεί το παρελθόν και το μέλλον του ενετικού λιμανιού ως κινηματογραφική τοποθεσία, μια πανηγυρική αρχή θα ήταν ίσως μια επετειακή προβολή για τα 30 χρόνια του «Οθέλλου» το 2016 πάνω στον Κούλε με καλεσμένους τους συντελεστές. Οι τρέχουσες εργασίες αποκατάστασης του φρουρίου προβλέπεται να έχουν ολοκληρωθεί στα τέλη του 2015, και τουλάχιστον, αν πρόκειται να ξοδευτούν χρήματα για φιέστες, ας έχουν αυτές ένα σοβαρότερο έρεισμα και μεγαλύτερη προοπτική για κάποιου είδους αντίκρισμα.