Καρκινοπαθείς έχασαν τη ζωή τους, αφού λόγω οικονομικών προβλημάτων δεν μπόρεσαν να κάνουν έγκαιρα τις απαραίτητες εξετάσεις και να αρχίσουν τη θεραπεία τους.

Τη συγκλονιστική αποκάλυψη, παραθέτοντας συγκεκριμένα στοιχεία, που αφορούν σε 10 ασθενείς, έκαναν τα μέλη του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού στο συνέδριο Ογκολογίας που έγινε στην Αθήνα.

Οπως ανάφεραν, “με αδιάσειστα στοιχεία 126 ανασφάλιστων καρκινοπαθών που βοήθησε το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού να παραπεμφθούν στο Γ.Ν. Σωτηρία για χημειοθεραπεία, τα οποία παρουσιάστηκαν στο Συνέδριο Ογκολογίας στις 17 Νοεμβρίου στην Αθήνα, το ιατρείο μας απέδειξε τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν οι ανασφάλιστοι καρκινοπαθείς.

Το 60% αυτών των ασθενών ήρθε στο ιατρείο τον τρίτο, τέταρτο και πέμπτο μήνα μετά την αρχική διάγνωση. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο όγκος είχε μεγαλώσει - εξαπλωθεί και σχεδόν σε όλους έπρεπε να γίνουν εξετάσεις (αξονικές) από την αρχή, ενώ πολλές περιπτώσεις ήταν πια πολύ προχωρημένες.

Η ολέθρια πολιτική που ακολουθείται από το υπουργείο Υγείας και τους κυβερνώντες οδήγησε ουσιαστικά “στη δολοφονία” 10 από αυτούς τους ασθενείς, μεταξύ των οποίων μητέρων που άφησαν ορφανά παιδιά”.



Και στην Κρήτη ανασφάλιστοι καρκινοπαθείς καθυστερούν τις θεραπείες

Σε πρόσφατο ρεπορτάζ της η “Π” είχε φιλοξενήσει τις δηλώσεις του διευθυντή της Ογκολογικής Κλινικής του ΠΑΓΝΗ Βασίλη Γεωργούλια, σύμφωνα με τις οποίες, στην Κρήτη, παρουσιάζει συνεχή αύξηση ο αριθμός των καρκινοπαθών που δεν έχουν ασφάλιση και μέχρι να εκδώσουν το χαρτί απορίας, καθυστερούν να αρχίσουν τις θεραπείες τους.

Ο κ. Γεωργούλιας είχε επισημάνει: “Το φαινόμενο αυτό πλέον είναι συχνό. Να προσέρχονται σε μας ασθενείς με καρκίνο οι οποίοι δεν έχουν εργασία και είναι ανασφάλιστοι. Ασφαλώς τους προσφέρουμε όλες τις υπηρεσίες υγείας που χρειάζονται αλλά με καθυστέρηση μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες έκδοσης του εγγράφου που πιστοποιεί την απορία τους και είναι απαραίτητο γιατί το κόστος των θεραπειών είναι υψηλό”.

Σύμφωνα με τον κ. Γεωργούλια, η οικονομική κρίση έχει αυξήσει συνολικά τη θνησιμότητα αφού οι ασθενείς συχνά καθυστερούν να κάνουν εξετάσεις και να αρχίσουν θεραπείες και γενικά πολύς κόσμος στις μέρες μας δεν έχει πρόσβαση σε δομές υγείας.