Τη δύσκολη ακόμα χρονιά του 1946 γεννιέται στο Ηράκλειο ένα αγόρι, που ξεχωρίζει από τα άλλα συνομήλικα του παιδιά για την ευαισθησία του ως προς τις τέχνες και την ομορφιά. Νήπιο ακόμα, ανακαλύπτει στην κασέλα του πατέρα του, που τραγουδούσε λυρικό τραγούδι, παρτιτούρες κι αυτά τα πρώτα μαγικά ασπρόμαυρα σύμβολα καθορίζουν για δεκαετίες μετά την καλλιτεχνική του εξέλιξη. Πριν να μάθει να γράφει και να διαβάζει, αντιγράφει τις νότες προσπαθώντας να διεισδύσει με τον δικό του επίμονο τρόπο στο μυστήριο των παράξενων σχημάτων των εγκατεστημένων πάνω στο λευκό του χαρτιού.
Η μητέρα του θα του χαρίσει ένα μεταχειρισμένο κουτάκι με νερομπογιές, τα πέντε βασικά χρώματα, και θα του φτιάξει ένα πινέλο με τρίχες από τα μαλλιά της. Όμως η πολυχρωμία ποτέ δεν θα κερδίσει τόσο πολύ τον Τίτο, που προτιμά να περιπλανηθεί για χρόνια στο παιχνίδισμα του ασπρόμαυρου και των φωτοσκιάσεων του.
Ένα βιολί θα καταφτάσει από την Αίγυπτο μαζί με ένα σακί γλυκοπατάτες, δώρα συγγενών. Ο μικρός Τίτος ανακαλύπτει και ακουστικά τη γοητεία της μουσικής, ο ήχος του βιολιού του δημιουργεί μεγάλη ψυχική ανάταση σ’ αντίθεση με τον αδελφό του που προτιμά να ανακαλύψει τον τρόπο που είναι φτιαγμένα τα πράγματα. Μια Κυριακή, ενώ η οικογένεια βρίσκεται γύρω από το τραπέζι με το καθιερωμένο ψητό γουρουνόπουλο, ο αδελφός του κρυμμένος στο μπαλκόνι θα σπάσει το βιολί, ψάχνοντας να βρει τι είναι αυτό που παράγει έναν τόσο γλυκό ήχο.
Η αντιπαράθεση της τόσο διαφορετικής στάσης των δύο αδελφών αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για τη διάσταση ανάμεσα στην επιστημονική – ορθολογική και την καλλιτεχνική – φαντασιακή θεώρηση του κόσμου. Και οι δύο ερευνούν και προσπαθούν να διεισδύσουν στα μυστήρια των φαινομένων, αλλά με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο. Το κατσαβίδι εμπερικλείει μια βία που δεν έχει καμία συγγένεια με τη γλύκα του πινέλου του καμωμένου από τα μαλλιά της μητέρας. Ο επιστήμονας μέσα στην προσπάθεια του να κατανοήσει, κατατεμαχίζει τόσο πολύ την ζωή, αφήνοντας πίσω του έναν κατακερματισμό που δεν είναι σε θέση να επανασυνδέσει, καταστρέφοντας την αίσθηση του όλου.
Αντίθετα ο καλλιτέχνης μεταφράζει μέσα από τις δονήσεις της ψυχής του και την λειτουργία του σαν αγωγός του ωραίου και του θείου τα φαινόμενα, καταδείχνοντας μέσα από μια επιμέρους οπτική γωνία, μια τομή, που όμως πάντα μέσα της εμπερικλείει όπως κάθε μικρόκοσμος το όλον. Μας βοηθάει λοιπόν να κατανοήσουμε τα μυστήρια του κόσμου με έναν τρόπο σαν να μας επιτρέπει να δούμε μέσα από μια κλειδαρότρυπα έστω για λίγο το μεγάλο μισοσκότεινο δωμάτιο, στο οποίο δε μας επιτρέπεται να εισβάλουμε παραβιάζοντας την πόρτα, γιατί αμέσως θα βρούμε ξανά μπροστά μας μια επόμενη κλειστή πόρτα.
Ξαναεπιστρέφοντας πίσω στη ζωή του Τίτου Πετράκη θα τον βρούμε γυμνασιόπαιδο στο «Λύκειο ο Κοραής» να ‘χει την τύχη να τον διδάσκει καλλιτεχνικά ο Ρωμανός, να φεύγει έπειτα για Αθήνα να σπουδάζει ηλεκτρονικά και να μετεκπαιδεύεται πάνω στις επικοινωνίες στο Μόναχο και στο Δουβλίνο. Για 30 χρόνια αυτός ο καλλιτέχνης θα βρεθεί να διευθύνει τον τομέα επίγειων επικοινωνιών της Ολυμπιακής Αεροπορίας στους αεροσταθμούς της Ελλάδας.
Ήδη σαν φοιτητής στην Αθήνα οι παρέες του και οι ενασχολήσεις του θα παραμείνουν καλλιτεχνικές. Τον ανακαλύπτουμε να παίζει κιθάρα στην Πλάκα την εποχή του Νέου Κύματος. Ανάμεσα σε αυτούς που θα τον επηρεάσουν με την τέχνη και την φιλία τους αξίζει να αναφέρουμε τον Σταύρο Κουγιουμτζή (συνθέτη), το γνωστό Σπαθάρη, τον Μιχάλη Ιερωνυμίδη, ερευνητή του Θεάτρου Σκιών, τον Τάκη Κατσουλίδη, χαράκτη κ.α.
Συμμετέχει σε συλλογικές και ομαδικές εκθέσεις παρουσιάζοντας κυρίως την κοπιδιαστή χαρακτική του, που είναι επηρεασμένη από το Θέατρο Σκιών, αλλά που προχωράει πιο πέρα από αυτό. Το 1986 σε μια ομαδική έκθεση στο πολεμικό Μουσείο κερδίζει το πρώτο βραβείο με προσωπική εισήγηση του γνωστού Μποστ.
Το 1995 παρουσιάζεται μια πρώτη ατομική του έκθεση στο «Ναυτίλο» στο Ηράκλειο: «Μορφές και Θέματα Εμπνευσμένα από το Θέατρο Σκιών, όπου κι αν αυτό εμφανίστηκε, στην Ασία, στην Αφρική και στην Ευρώπη».Τότε παίρνει πολύ ενθαρρυντικές κριτικές από τον αρχαιολόγο Στυλιανό Αλεξίου. Για τον Τίτο Πετράκη η σημαντικότερη αναγνώριση του έργου του αποτελεί η επιλογή του σαν μοναδικού εκπροσώπου της Ελλάδας στην 6η Παγκόσμια Μπιενάλε Εικονογράφησης στο Βελιγράδι στη γνωστή Γκαλερί «Progress». Το 2001 θα εκθέσει εκεί σαν ένας από τους 200 διεθνείς καλλιτέχνες από 29 διαφορετικές χώρες.
Ακολουθεί η έκθεση με 20 έργα του στο εστιατόριο «Επίκουρος» στη Λ. Κνωσού του Ηρακλείου με θέμα «Η γοητεία των αντιθέσεων» και η ατομική έκθεση με θέμα «Η φυσιογνωμία του Θεάτρου Σκιών» στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου τον Οκτώβρη του 2003.
Ο Τίτος Πετράκης ασχολείται καλλιτεχνικά με την ασπρόμαυρη φωτογραφία, το Θέατρο Σκιών, την ασπρόμαυρη κοπιδιαστή χαρακτική με παραδοσιακό τρόπο και ελεύθερα θέματα, καθώς και με ψηφιδωτά από κεραμική ψηφίδα. «Ο Κύκλος των Φιδιών» που παρουσιάζουμε στο χώρο της «Ευρυάλης» έχει εμπνευστεί από τον «Ερωτικό λόγο» του Γιώργου Σεφέρη.
* Το κείμενο βασίζεται σε ομιλία της συγγραφέως με αφορμή την έκθεση
του Τίτου Πετράκη στην «Ευρυάλη» στις 3.4.2004
