Ήταν δεν ήταν επτά χρόνων το κοριτσάκι και ήταν στριμωγμένο στο μισοχαρβαλωμένο καθιστό καρότσι περιπάτου για μικρά παιδιά. Φορώντας ένα όχι και τόσο καθαρό μπλουζάκι μακρυμάνικο και ένα σκούρο πανταλονάκι που έφτανε λίγο πιο κάτω από το γόνατο και που συμπληρωνόταν με μακριές «άσπρες» κάλτσες, φαινόταν να απολαμβάνει τη βόλτα στους κεντρικούς δρόμους της επαρχιακής πόλης. Τα μισογλιδιασμένα μαλλιά του έπεφταν, περίπου τα μισά, μπροστά στα μάτια και περιόριζαν την οπτική επαφή με το περιβάλλον και τα υπόλοιπα, δεμένα πίσω σε ουρά με μια κόκκινη κορδέλα, αγκάλιαζαν το σβέρκο, και δημιουργούσαν μια αίσθηση αναλουσιάς και ακαθαρσίας που συμπληρώνονταν από μιζέρια και δυστυχία.

Ο ηλικιωμένος που μετακινούσε το μικρό κυλιόμενο τετράτροχο, κρατώντας το από τα δυο χερούλια, γλιστρούσε βιαστικά από τον ένα δρόμο στον άλλο, χωρίς τον απαραίτητο προσεχτικό έλεγχο για τους κινδύνους που ελλοχεύουν. Έτσι, ανάγκαζε τακτικά τους διερχόμενους οδηγούς να φρενάρουν απότομα, για να αποφευχθεί κάποιο δυσάρεστο ατύχημα με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Ο εν λόγω «κύριος» φαινόταν τόσο απερίσκεπτος και απρόσμενος που ούτε καν είχε πάρει το μάτι του - βέβαια μπορεί και να το είχε δει και το είχε αποδεχτεί – ότι, η μικρή που καθόταν αναπαυτικά και εκείνος τη μετέφερε εδώ κι εκεί, στηριζόταν μεν με το αριστερό της χέρι στο πλαϊνό του καροτσιού, για να μην πέσει με το τρελό τρέξιμο, αλλά στο δεξί της χέρι είχε ένα αναμμένο τσιγάρο που το έφερνε, χωρίς διακοπή, στο στόμα της και τραβούσε τον καπνό με γρήγορες ρουφηξιές. Φαινόταν σα να βιαζόταν να το αποτελειώσει, ποιος ξέρει γιατί, σαν τον φαντάρο που προετοιμάζεται για το νούμερό του στη σκοπιά και προσπαθεί να απολαύσει και το τελευταίο χιλιοστό του τσιγάρου πριν τη γόπα.

Όσοι κυκλοφορούσαν εκείνη τη στιγμή στα πεζοδρόμια αλλά και όσοι καταστηματάρχες στέκονταν μπροστά στις πόρτες των μαγαζιών τους είχαν μείνει άναυδοι με το πρωτόγνωρο τούτο θέαμα. Σχολίαζαν το γεγονός, κουνώντας με έκδηλη οργή τα κεφάλια τους, και σκανδαλίζονταν με το θράσος του συνοδού που, σα να μη συνέβαινε τίποτα το ασυνήθιστο, προχωρούσε σπρώχνοντας το καροτσάκι και χασκογελούσε αμέριμνα.

Σίγουρα ήταν φανερό, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτό τον άνθρωπο. Σίγουρα, ήταν έκδηλο ότι δεν επικοινωνούσε καθόλου με το περιβάλλον και δεν ένιωθε τίποτα από τα συμβαίνοντα γύρω του. Ποιος ξέρει τι να είχε στο μυαλό του; Τι να ήταν εκείνο που τον απασχολούσε και του είχε θολώσει τα λογικά; Μήπως ήταν μεθυσμένος πρωινιάτικα; Μήπως το θεωρούσε σαν παιχνίδι που ευχαριστούσε τη μικρή; «Άγνωστοι αι βουλαί τούτου του ανθρώπου!»

Σε μια από τις γωνιές της μικρής πλατείας που σχηματίζεται ανάμεσα στις τριώροφες οικοδομές, είχαν τοποθετηθεί από την υπηρεσία του δήμου και οι μπλε κάδοι για την ανακύκλωση και οι πράσινοι για τα υπόλοιπα απορρίμματα. Βέβαια, δεν είχε περάσει ακόμη το συνεργείο για το πρωινό τους άδειασμα, οπότε φαίνονταν παραγεμισμένοι, με τα μισάνοιχτα καπάκια τους να αποκαλύπτουν το πλούσιο περιεχόμενό τους. Σ’ αυτό το σημείο ακριβώς, κατέληξε και η «τρελή κούρσα» του καροτσιού με τον «ελαφροΐσκιωτο» οδηγό και τη «θεριακλού» μικρή.

Μόλις σταμάτησαν δίπλα στους κάδους, πετάχτηκε από το όχημά της η ανήλικη και στάθηκε εκεί κοντά, συνεχίζοντας το αρειμάνιο κάπνισμά της που τώρα έγινε «κατά ριπάς», λόγω βιασύνης. Εκείνος, επισκεπτόμενος με τη σειρά τους κάδους, σήκωνε μέχρι το τέρμα τους τα μεγάλα καπάκια και έψαχνε στον καθένα, μετατοπίζοντας τα διάφορα αντικείμενα στο εσωτερικό τους και ανοίγοντας πολλές από τις μεγάλες σακούλες. Στο τέλος, έκανε την «επιθεώρησή» του και στους κάδους με τα ανακυκλώσιμα. Όπως φαινόταν, οι προτιμήσεις του πρέπει να ήταν δύσκολες, γιατί δεν κατάφερε να βρει τελικά τίποτα που να τον ενδιέφερε και να το πάρει μαζί του.

Μετά την ολοκλήρωση του ελέγχου, άφησε ξέσκεπους τους κάδους, αδιαφορώντας για τα βλέμματα των περιοίκων, και έδωσε εντολή στη μικρή που ωστόσο είχε τελειώσει κι αυτή τη δική της «υποχρέωση» και είχε πετάξει κατά γης το αποτσίγαρο, να κάτσει ξανά στο καρότσι. Χωρίς άλλο χάσιμο χρόνου, ξεκίνησε πάλι το χαρακτηριστικό ράλι για το επόμενο πόστο που ήταν η παρακάτω πλατεία με τους άλλους κάδους.

Πολλά ερωτηματικά γεννήθηκαν σ’ αυτούς που έζησαν από κοντά το περιστατικό. Ποια να είναι άραγε η σχέση εκείνου με τη μικρή; Πού να βρίσκεται η οικογένεια της; Ποια αδιάφορη μάνα εμπιστεύτηκε αυτή τη νεαρή ύπαρξη στον άνθρωπο αυτό; Ποιος και γιατί έδωσε το τσιγάρο σ’ αυτό το ανήλικο πλάσμα; Δεν το έβλεπε εκείνος που τη συνόδευε ότι κάπνιζε; Μήπως της το είχε δώσει ο ίδιος και της το είχε ανάψει μάλιστα και ο ίδιος; Ανεξάρτητα από την εθνικότητα και τη φυλή, ένα επτάχρονο κοριτσάκι δεν θα έπρεπε να είναι στο σχολείο του αυτή την ώρα ή έστω στο σπίτι του; Ποιος επιτέλους να φταίει για όλα αυτά που γίνονται και που δε γίνονται μπροστά στα μάτια μας; Μήπως, όλοι μας πρέπει να έχουμε και από ένα μερίδιο ευθύνης γι’ αυτή την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί; Μήπως, για την κατάντια αυτή και για το επίπεδο του κοινωνικού μας επιπέδου φταίμε όλοι; Αν ο καθένας από εμάς έβαζε ένα μικρό λιθαράκι στο να φτιαχτεί ο περίγυρός μας, σίγουρα δε θα είχαμε τέτοια φαινόμενα που μας ανησυχούν, μας ντροπιάζουν και οπωσδήποτε δε μας κάνουν υπερήφανους!

* Ο Ρούσσος Μαγαράκης είναι εκπαιδευτικός