Δύο εμβληματικοί ηθοποιοί υπό την καθοδήγηση ενός αδιάφορου σκηνοθέτη.



ΣΧΕΔΙΟ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ

ESCAPE PLAN

Σκην.: Μίκαελ Χάφστρομ

Πρωτ.: Σιλβέστερ Σταλόνε, Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Τζιμ Καβίζελ, Σαμ Νιλ, Έιμι Ράιαν

Ο Ρέι Μπρέσλιν πληρώνεται για να δοκιμάζει τα συστήματα ασφάλειας σε φυλακές, προσπαθώντας να δραπετεύσει απ’ αυτές. Μια μέρα προσλαμβάνεται από τη CIA για να δραπετεύσει από ένα καινούριο σύστημα κράτησης τελευταίας τεχνολογίας, αλλά στην πορεία συνειδητοποιεί ότι του έχουν στήσει παγίδα για να τον κρατήσουν φυλακισμένο. Μέσα στη φυλακή όμως θα γνωρίσει έναν αναπάντεχο σύμμαχο.

Εκτός από τη σειρά των «Αναλώσιμων» («The Expendables», 2010, 2012, 2014) όπου εμφανίζονται μαζί με πολλούς άλλους βετεράνους του είδους της δράσης, είναι η πρώτη φορά που οι δύο μεγαλύτεροι σταρ των περιπετειών της δεκαετίας του ’80 συμπρωταγωνιστούν σε μία απ’ αυτές. Βεβαίως, κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε να έχει συμβεί στην εποχή της μεγάλης τους δόξας, αφού αφενός κανείς τους δεν το είχε ανάγκη, αφετέρου θα ήταν εξαιρετικά ακριβό για έναν προϋπολογισμό. Οι δύο ηθοποιοί είχαν πάντοτε καλές σχέσεις μεταξύ τους, υπήρξαν επιχειρηματικοί συνεργάτες, και στο απόγειο της εμπορικής τους δύναμης αρκούνταν στο να ‘πειράζονται’ μεταξύ τους μέσα από τις ταινίες τους: η “Προεδρική Βιβλιοθήκη Σβαρτσενέγκερ” στο «Demolition Man» και το διαφημιστικό σταντ του «Εξολοθρευτή» με πρωταγωνιστή τον Σταλόνε στο «The last action hero», και τα δύο το 1993.

Η τωρινή στιγμή είναι πολύ διαφορετική και για τους δυο τους. Ο Σβαρτσενέγκερ στα 66 κι ο Σταλόνε στα 67, προσπαθούν να παρατείνουν την καριέρα τους χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό τέχνασμα, ανάμεσα στα οποία η ‘ανάσταση’ ξεχασμένων ηρώων («Rocky Balboa» 2006, «Rambo» 2008) και κάθε είδους ‘reunion’ όπως οι «Αναλώσιμοι» και αυτή εδώ η συνεργασία. Για μας που μεγαλώσαμε με τις ταινίες τους, αυτό είναι ένα σχέδιο που περιμέναμε πολλά χρόνια να δούμε να συμβαίνει, αλλά δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας. Δεδομένου ότι και ο ίδιος ο Σταλόνε είναι ένας πολύ ικανός σκηνοθέτης δράσης, αλλά κι ότι ο Σβαρτσενέγκερ ‘έχτισε’ την καριέρα του με συνεργασίες με μερικούς από τους σπουδαιότερους χολιγουντιανούς σκηνοθέτες, όπως ο Τζέιμς Κάμερον και ο Τζον ΜακΤίρναν, το να (ξε-)πέφτουν στην καθοδήγηση του σουηδού Χάφστρομ δεν πρέπει να δημιουργεί ελπίδες για κάτι περισσότερο από μια συνηθισμένη, διεκπεραιωτική περιπέτεια, χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση.

Στα πλεονεκτήματα, η πρόσφορη κεντρική ιδέα, οι ζωηροί πρωταγωνιστές, ο γρήγορος ρυθμός, ο σχεδιασμός παραγωγής του Barry Chusid και η αρκετή δράση, με τον Ρέι να χρησιμοποιεί όχι μόνο το σώμα του αλλά κυρίως το μυαλό του, αλά Μαγκάιβερ. Στα μειονεκτήματα, η κοινοτοπία και το αδιάφορο στήσιμο των σκηνών δράσης, το ατυχές κάστινγκ των Καβίζελ και 50 Cent, και οι αναξιοποίητες υπο-πλοκές που παραμένουν απλώς προσχηματικές, μειώνοντας τη σημασία των διακυβευμάτων. Όσο για τους δύο μεγάλους σταρ, θα πρέπει να περιμένουν τους τρίτους «Αναλώσιμους» για να απολαύσουν την επόμενη εμπορική τους επιτυχία, αφού η μεταξύ τους συνεργασία απέτυχε να προσελκύσει το κοινό.



ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΗ ΨΥΧΗ:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

INSIDIOUS: CHAPTER 2

Σκην.: Τζέιμς Γουάν

Πρωτ.: Πάτρικ Γουίλσον, Ρόουζ Μπερν, Τάι Σίμπκινς

Με την αστυνομία ν’ αναζητά τον δολοφόνο της Ελίζ, η οικογένεια Λάμπερτ μετακομίζει στο σπίτι της μητέρας του Τζος, όμως σύντομα ανακαλύπτουν ότι το πνεύμα συνεχίζει να τους ακολουθεί.

Ο μαλαισιανής καταγωγής αυστραλός Γουάν εμπλούτισε έξυπνα το είδος του τρόμου με το «Σε βλέπω» («Saw») το 2004, και αυτή τη στιγμή θεωρείται ο ‘άρχοντας του τρόμου’ στο Χόλυγουντ, αφού και οι δύο φετινές του προσθήκες στο είδος, το «Κάλεσμα» («The conjuring») και αυτό εδώ, έγιναν τεράστιες επιτυχίες. Εδώ συνεχίζει την ιστορία από ‘κει που την είχε αφήσει στην πρώτη ταινία το 2010, και δίνει ακόμη ένα καλοστημένο, καλοπαιγμένο, ελάχιστα ευρηματικό θρίλερ (το παιχνίδι με τις παράλληλες διαστάσεις), που κατά τ’ άλλα ακολουθεί όλες τις χιλιοϊδωμένες συμβάσεις, κάτι που, αν κρίνει κανείς από την εμπορική επιτυχία του, προφανώς δεν ενόχλησε τους φίλους του είδους.