Του Δημήτρη Δακανάλη*
Η κριτική μου δεν αφορά τον τρόπο γραψίματος, την διατύπωση, τα πολλά λόγια, τις ίδιες υποσχέσεις που φανερώνουν άγχος, βιασύνη, και αμηχανία.
Η κριτική μου αφορά στα σημεία εκείνα που είναι το κλειδί που θα ανοίξει την πόρτα να οδηγηθούμε στον δρόμο της εξόδου, από την δίνη που έχουμε πέσει λαός και ηγεσία.
Τα σημεία που αξίζουν σχολιασμό είναι το 30 και 31 γιατί σ’ αυτά έγκεινται οι αιτίες της απραξίας, της στασιμότητας καθώς και η αποσύνθεση των κοινωνικών και ηθικών αξιών μας.
Όσον αφορά τα υπόλοιπα είναι κάλαντα που τα ακούμε συνεχώς και ο σχολιασμός είναι περιττός.
Στα σημεία 30 και 31 οι απόψεις των κυβερνώντων δεν συμβαδίζουν ούτε με την προτεσταντική λογική (Τρόικα) ούτε και με την ορθόδοξη καπιταλιστική (ανοιχτή οικονομία ορθόδοξης λογικής) επειδή βάζουν το κάρο μπροστά από το άλογο, αυτά τα σημεία αξίζουν να σχολιασθούν.
Στα σημεία αυτά, ενώ τονίζουν οι ίδιοι την μεγάλη αναγκαιότητα του δίκαιου φορολογικού συστήματος για την ανάπτυξη της οικονομίας, αυτοί το υπόσχονται μετά την σταθεροποίηση και την δημοσιονομική προσαρμογή, δηλαδή θα μας εξοντώσουν με την αδικία και μετά θα μας εφαρμόσουν την δικαιοσύνη για να προωθήσουν την ανάπτυξη.
Εγώ έχω την γνώμη πως το δίκαιο φορολογικό σύστημα έπρεπε να είναι πρώτο για να προωθήσει ταυτοχρόνως την αλλαγή της νοοτροπίας αρχόντων και αρχομένων.
Τρία και πλέον χρόνια κυβερνούν οι ίδιοι, και με τα γραφόμενα τους εμφανίζονται σαν να αναλαμβάνουν τώρα την εξουσία.
Στα σημεία που αναφέρομαι, το μνημόνιο δεν τους εμπόδιζε, αντιθέτως τους το συνιστούσε.
Η ελληνική νοοτροπία είναι δομημένη πάνω στους χαρακτήρες του θεάτρου σκιών, του Καραγκιόζη, απομεινάρι σε μας του θεάτρου σκιών της οθωμανικής αυτοκρατορίας, και η αλλαγή της είναι αναγκαία εις την νοοτροπία των ηρώων του Αισχύλου του Ευριπίδη και του Σοφοκλή.
Ο Αγαμέμνων ως αρχηγός θυσίασε πρώτος την κόρη του για τον αγώνα και η Αντιγόνη θυσιάστηκε για τον υπέρτατο νόμο της ηθικής, αυτοί σαν ηγέτες θυσίασαν πρώτοι τα δικά τους προνόμια για να επαναφέρουν το αίσθημα δικαίου στον ελληνικό λαό; Νομίζω πως όχι.
Το μνημόνιο δεν εμπόδιζε τους σημερινούς ηγέτες που στην πλειοψηφία τους είναι οι ίδιοι εξ αρχής να είχαν κερδίσει το αίσθημα δικαίου, με την ανάλογη συμπεριφορά τους και με την δίκαιη κατανομή των βαρών στους πολίτες, αλλά η παιδεία του Καραγκιόζη τι τους έμαθε; «όλοι σας θα πολεμήσετε και όλοι μας θα δοξαστούμε».
Και για να μη παρεξηγούμαι με όλα αυτά που τους γράφω δηλώνω ότι πρεσβεύω ανέκαθεν την ανοιχτή οικονομία, θεωρώ την εργασία δικαίωμά μου και την τήρηση των νόμων υποχρέωση μου, την αμοιβή και το κέρδος αν προκύπτει δικαιώματά μου.
Και τελειώνω για να μη κουράζω τυχόν αναγνώστες μου με την ειλικρινή ευχή ΚΑΛΗ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ και σε εμάς τους υπόλοιπους καλή υπομονή και εύχομαι ο από μηχανής θεός όπως γίνεται σε πολλές τραγωδίες να δώσει την λύση, γιατί με τα λόγια κειμένων, όπως και να τα γράφουν και όποιοι και να τα γράφουν, δεν την βλέπω.
*Ο Δημήτρης Δακανάλης είναι ιατρός
http://www.patris.gr/articles/250675#.Um4jOVOkN4B
