Β’ μέρος
Μέχρι προχθές λοιπόν, καμαρώναμε την μαγική πλατεία μας. Από τώρα και ύστερα θα είμαστε περήφανοι γιατί θα καμαρώνουμε άλλο ένα στολίδι, το αξιόλογο, το φανταστικό Λαογραφικό Μουσείο μας!
Αν δεν παινέσεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει! Μα αυτό και να μη το... παινέσεις δεν πέφτει, γιατί έχει γερά πόδια, η αλήθεια, να σταθεί...
Αυτό το έργο άργησε να γίνει, γι’ αυτό έγινε ωραίο. (Το καλό πράμα αργεί να γίνει). Πώς έγινε; Ας αρχίσουμε από την αρχή. Το 1975 ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός και Λαογραφικός Σύλλογος “Η πρόοδος”. Το μεγάλο όνειρο και η επιθυμία όλων ήτανε να αποκτήσουν εκτός των άλλων και το μουσείο αυτό.
Πέρασε καιρός διότι τα οικονομικά δεν φτάνανε για την αγορά του κατάλληλου οικήματος. Με μεγάλες προσπάθειες όμω του Συλλόγου βρέθηκαν οι ευγενείς δωρητές. Δυο αγαπημένα αδέλφια, αξιόλογοι άνθρωποι, αρχοντάνθρωποι, όπως και το σπίτι που δώρισαν, αρχοντόσπιτο!
Τέτοιων ανθρώπων τα ονόματα θα πρέπει να γράφονται με χρυσά γράμματα, ασχέτως που εγώ εδώ τα γράφω με μελάνι. Αντώνιος Αλεξαντράκης του Κ. και της Καλλιόπης, Μαρία Ελευθερίου Ταμιωλάκη το γένος Κ. και Καλλιόπης Αλεξαντράκη. Επειδή όμως φύγανε μικρά παιδιά και με τις παντριές μπερδευτήκανε τα επίθετα, για να τους βρεις θα πρέπει να πεις ένα μόνο και σπουδαίο: Βουροδημήτρης! Ήταν ο παππούς τους.
Σιγά-σιγά λοιπόν μετά άρχισε ο Σύλλογος με μεγάλες προσπάθειες την αναπαλαίωση και την διαμόρφωση του παλαιού αρχοντόσπιτου.
Μετά άρχισε το...στόλισμα με όλα αυτά τα...”αρχαία” που ζήσαμε εμείς οι παλαιότεροι. Έτσι άρχισε σιγά-σιγά να παίρνει τη μουσειακή μορφή. Και σήμερα με την ολοκλήρωσή του, εφάνηκε το... θαύμα!
Εδώ πρέπει να πούμε ένα μεγάλο μπράβο στο... συλλέκτη, στο στολιστή, στο ζωγράφο Μανόλη Ι. Σουρανάκη που με την ανεξάντλητη υπομονή και επιμονή, με το μεράκι, την όρεξη, τον πόθο και το πάθος και με την επίμονη εργασία πολλών χρόνων, έγινε ένα έργο αξιόλογο που θα μείνει και θα παίρνει συνεχώς αξία στους αιώνες των αιώνων!
(Να πω ακόμα ότι ο Σουρανάκης υπήρξε πρόεδρος του συλλόγου για πολλά έτη).
Πρέπει όμως να πούμε και άλλο ένα μεγάλο μπράβο, σε όλους αυτούς που συνέβαλαν, είτε ως πρόεδροι του Π.Λ.Σ.Μ. είτε ως πρόσωπα, και είναι πολλοί, στην υλοποίηση αυτής της προσπάθειας στο χώρο του πολιτισμού: στους παπά Μανώλη Βογιατζάκη, Κωστή Λαγουδάκη, Μανώλη Κτιστάκη, Αλεξ. Βογιατζάκη, Απόστολο Αλέξη κ.α.
Αν νομίζετε ότι όσα λέω για την πλατεία και για το μουσείο είναι υπερβολές... Ιδού η Ρόδος! Αν έρθετε, απολαύστε πρώτα το καφεδάκι σας, η αν... πεινάτε, το ωραίο φαγάκι σας στην πλατεία, στις εξαιρετικές ταβέρνες, μετά κάντε μόνο 100 βήματα και είσαστε στο μουσείο. Με το πρώτο βήμα που θα μπείτε θα... μείνει ο νους σας!
Αν είστε πάνω από 55 χρόνων, θα αποχασκώσετε από την εντύπωση και από τη συγκίνηση, διότι θα σας έλθουνε με μιας όλες οι θύμισες μαζεμένες στο μυαλό από τα παιδικά και νεανικά σας χρόνια. Αν είστε από χωριό, η συγκίνησή σας θα είναι πιο μεγάλη. Δεν θα χρειαστείτε ξενάγηση, το καθετί όχι μόνο θα το ξέρετε, αλλά θα θυμάστε και πως το κρατούσατε και πώς το χειριζόσαστε και πώς εκουραζόσαστε! Ένα-ένα που θα βλέπετε θα σας φέρνει στο νου χιλιάδες αναμνήσεις και άμα τα δείτε όλα, θα ξαναζήσετε από την αρχή όλη σας τη ζωή!
Θα βλέπετε ας πούμε το ζυγό και θα φαντάζεστε δυο... βούγια ζευμένα με τα μουστούχια, κι εσείς να κρατάτε, αν είστε άντρας, το αλέτρι από την έχερη και να φωνάζετε έαααα, νο, νο, παρέστα μικιό, παραβολή... Αυτά τηνε ξέρανε φαρσί τη γλώσσα! Ή να βλέπεις το βολόσυρο να σου θυμίζει πως γυρίζετε με τα βούγια γύρω-γύρω όλοι και στη μέση ο Μανόλης...
Αν βλέπεις σκαπέτι, θα θυμάσαι πως κόλλαγες μια χάμε και δυο γροθιές στο... μπέτι. Και κάθε φορά που θα στεκόσουνα να πάρεις ανάσα, να φτύξεις και στα χέρια σου, κοιτούσες και τον ουρανό να δεις τον ήλιο ανε σάλεψε, μα κάθε φορά απογοητευόσουνα.
Αν ήσουνα γυναίκα και έβλεπες χερόμυλο, θα σκεφτόσουνα: Μας πώς ήτανε δυνατόν εγώ να γυρίζω αυτές τις πέτρες όλη μέρα, να αλέθω τόσο στάρι, τόσες παπούλες, τόσα ρεβύθια κ.λπ; Και όμως αυτή ήτανε γυναικεία δουλειά! Ναι, ναι παιδιά. Πετραμύγδαλο ήτανε. Προπονημένες ήτανε, σκληραγωγημένες τότε οι γυναίκες! Aξιέπαινες!
Ό,τι έκανες στη ζωή σου, θα το θυμηθείς εκεί, διότι δεν υπάρχει κάτι το οποίο έζησες και εβίωσες και να μη το δεις εκεί και μάλιστα στην αυθεντική του μορφή, όπως ακριβώς το είχες στο ίδιο σου το σπίτι, ακόμα και στην ίδια θέση. Στο ίδιο κουτουπάκι...
Τα συναισθήματα αυτή τη στιγμή δεν περιγράφονται. Είμαστε πολύ τυχεροί εμείς οι παλιότεροι που ζήσαμε τις δυο μοναδικές εποχές, την... “αρχαιολογική”και τη σύγχρονη εποχή! Γι’ αυτό σας λέω, μπορείς να δεις ας πούμε το σαμάρι και να μη θυμηθείς τις μεταφορές και τα... ταξίδια που έκανες με το υπομονετικό, το συμπαθητικό, το οικολογικό μεταφορικό μέσο του ενός ίππου, που του έβαζες δικά σου τσάμπα καύσιμα απού τ’ αλώνι;
Mπορεί να δει η γυναίκα τον αργαλιό και να μη θυμηθεί το “τακ-τακ-τουκ-τουκ το πέταλό σου κάνει” και ανατριχίλα να μην τηνε πιάνει;
Aυτά, έχουνε λοιπόν μεγαλύτερη αξία για μας, από τα...λίγο πιο αρχαία του... nρακλειώτικου Μουσείου, γιατί εμείς μ’ αυτά μεγαλώσαμε και πολλά απ’ αυτά τα ΄χουμε φτιάξει με τα ίδια μας τα χέρια! Παρά ταύτα θα πρέπει να κάνουμε τους ξεναγούς στα εγγονάκια μας, ίσως και στα παιδιά μας και αυτά να νομίζουνε ότι είναι της...Μινωικής Eποχής! Άρα γι’ αυτά θα έχουνε μεγαλύτερη αξία και θαυμασμό, μαθαίνοντας ότι μ’ αυτά ζήσανε οι γονείς και οι παππούδες τους και δεν θα μπορούνε να πιστέψουνε, πώς είνα δυνατόν να είναι όλα αυτά τα “αρχαία” τόσο κοντινά και να φαίνονται πως είναι 1000 χρόνια μακρινά!...
Όσο για τον τουρισμό που έρχεται με αεροπλάνα και παπόρια, λέει πως ακμάζει ο πολιτισμός εδώ εις τα Κεφαλοχώρια!
