Ομολογώ το αμάρτημά μου - προσδοκώντας, βέβαια, ότι θα μου συγχωρεθεί, όποιος κι αν κατέχει την αποκλειστική αρμοδιότητα της συγγνώμης.
Περιγράφω το αμάρτημά μου: “Οι νόμοι πρέπει να τηρούνται”.
Και το προχωρώ, ακόμα πιο πολύ: “Οι νόμοι καταργούνται, τροποποιούνται κ.λ.π. από τη νόμιμη Βουλή νομίμως λειτουργούσα”.
Ακόμα: “Δεν ισχύει το περιφερόμενο στις πλατείες, το νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη (ή του διαδηλωτή ή του νεοδημοκράτη ή του συριζαίου ή του επίκαιρου, χρυσαυγίτη)”.
Αρκετά, όμως, με τις γενικότητες και με τους αφορισμούς.
Ας δούμε ποιο νόμο έχω υπ’ όψη μου, τίνος νόμου τη μη εφαρμογή καταγγέλλω, ποιος και πώς μου έδωσε την αφορμή που ζητούσα.
Ο νόμος που η μη εφαρμογή του, η περιφρόνησή του με παρακίνησε για το ανα χείρας πόνημα είναι το άρθρο 217 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων που περιέχεται στο έκτο μέρος του που επιγράφεται με το πολλά υποσχόμενο, “Τοπική Δημοκρατία”.
Ας το δούμε, όμως, το άρθρο αυτό, όπως το διαβάζω στην έκδοση του 2006 που επιχείρησε ο δήμαρχος Χερσονήσου κ. Ζαχαρίας Δοξαστάκης.
“Αρθρο 217
Απολογισμός πεπραγμένων δημοτικής Αρχής.
1. Κάθε χρόνο γίνεται ο απολογισμός πεπραγμένων της δημοτικής Αρχής σε ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, σε ό,τι αφορά την οικονομική κατάσταση, τη διοίκηση του Δήμου και την εφαρμογή του προγράμματος δημοτικής δράσης.
2. Η ειδική δημόσια συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου γίνεται μέχρι τέλους Ιουνίου και ανακοινώνεται πριν από δεκαπέντε τουλάχιστον μέρες με κάθε πρόσφορο τρόπο. Σε αυτήν καλούνται οι κάτοικοι και όλοι οι φορείς της πόλης.
3. Το Δημοτικό Συμβούλιο επιλέγει τον προσφορότερο τρόπο για την διεξαγωγή της ανωτέρω συνεδρίασης.
4. Κατά την ειδική δημόσια συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου τοποθετούνται όλες οι δημοτικές παρατάξεις και μπορούν να πάρουν το λόγο τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου και τα μέλη των δημοτικών και τοπικών διαμερισμάτων.
5. Κάθε φορέας, δημότης, κάτοικος ή φορολογούμενος από το Δήμο έχει δικαίωμα να διατυπώσει παρατηρήσεις σχετικώς με τον απολογισμό στη συνεδρίαση αυτή.
6. Στην περίπτωση που το χρονικό διάστημα που προβλέπει το παρόν άρθρο παρέλθει χωρίς να κινηθούν οι διαδικασίες για την πραγματοποίηση της ειδικής δημόσιας συνεδρίασης απολογισμού, μπορούν οι δημοτικές παρατάξεις ή οι δημοτικοί σύμβουλοι να προκαλέσουν τη συνεδρίαση αυτή σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από το άρθρο 94”.
Από την προσεκτική μελέτη του άρθρου 217 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (ν. 3463/2006) που μετέφερα αυτοτελώς προκύπτει αβίαστα ότι ο δήμαρχος Ηρακλείου κ. Γιάννης Κουράκης παρέβη τον Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (που, κανονικώς εχόντων των πραγμάτων, πρέπει να είναι για ένα δήμαρχο ό,τι το Ευαγγέλιο για τον Σεβασμιότατο Κρήτης κ. Ειρηναίο) όχι μόνο μια φορά, το 2013, καθώς παρήλθε χωρίς απολογιστική διαδικασία ο Ιούνιος της παραγράφου 2 αλλά κατ’ επάγγελμα καθώς δεν ενθυμούμαι να έχει ζητήσει να εφαρμοσθεί το άρθρο 117 του Κώδικα σε κανένα από τους Ιουνίους των δώδεκα χρόνων που έχουν προηγηθεί και ο ίδιος δημάρχευε στην πόλη του Ηρακλείου.
Θα πρέπει να ειπωθεί ακόμα ότι ο φετινός απολογισμός και η σχετική απολογιστική διαδικασία είναι πιο σημαντικός από τους προηγούμενους γιατί από την πραγματοποίησή του και από το αν ο δήμαρχος κ. Γιάννης Κουράκης “περάσει” από τις εξετάσεις του θα εξαρτηθεί (κανονικώς εχόντων των πραγμάτων πάντα) αν θα μπορέσει να ζητήσει για μια ακόμα φορά την ψήφο του ηρακλειώτικου λαού.
Προκύπτει, ακόμα, από την ανάγνωση του άρθρου 217 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων ότι αν ο Δήμαρχος Ηρακλείου δεν έκανε τη δουλειά του και αν δεν εκπλήρωσε το καθήκον του (και, βέβαια, δεν το εκπλήρωσε) το ίδιο παραβάτες είναι και οι δημοτικές παρατάξεις και οι δημοτικοί σύμβουλοι στο Δήμο Ηρακλείου.
Μπορούσαν και οι μεν και οι δε να συγκαλέσουν, μόλις πέρασε ο Ιούνιος άπρακτος, την απολογιστική διαδικασία - και δεν το έπραξαν κακώς, κάκιστα.
Και, μπορεί να μας πει κάποιος ότι δεν χρειάζεται να μιλήσουν οι δημότες για τα πεπραγμένα της δημοτικής Αρχής, δεν είναι απαραίτητο να ακουσθούν οι παρατηρήσεις και τα παράπονά των, να προβληθούν οι ενστάσεις των.
Και δεν είναι ανάγκη να ακουσθούν γιατί υπάρχουν οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις αλλά και το διαδίκτυο σήμερα που παρέχουν βήματα για να ακουσθούν παράπονα και αιτιάσεις και ενστάσεις.
Ο αντίλογος σ’ αυτή την παρατήρηση: Τίποτα δεν αντικαθιστά την προσωπική, την άμεση άποψη του δημότη. Ακόμα: υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που σε βάρος του δημότη που θέλησε κάνοντας χρήση εφημερίδων, ραδιοφώνων, τηλεόρασης, διαδικτύου κ.α. να πει την άποψη του, εφαρμόσθηκε εν μέσω του 21ου αιώνα, στυγνή λογοκρισία. Και για να το λέω κάτι θα πρέπει να γνωρίζω.
Προλαβαίνω μια παρατήρηση και μ’ αυτή τερματίζω το γραφτό μου: τι έχεις, Καρέλλη, με τον Κουράκη και αρκετές φορές συλλαμβάνεσαι να τον κριτικάρεις;
Η απάντησή μου: απολύτως τίποτα.
Με τον κ. Γιάννη Κουράκη δεν έχω να μοιράσω τίποτα, οι δρόμοι μας δεν συναντιούνται, δεν είναι κοινά τα ενδιαφέροντά μας.
Είναι, όμως, αυτήν την περίοδο ο δήμαρχος της πόλης μου. Και διαιτηρείται στο ακέραιο το δικαίωμά μου, ως δημότη και ως οικιστή της, να ασκώ την κριτική μου όταν διαπιστώνω ότι στην διαχείριση από μέρους του των δημοτικών υποθέσεων εμφανίζεται παράβαση των νόμων, έλλειμμα σοβαρότητας, απομάκρυνση από την ευπρέπεια και την ηθική τάξη ή σημειώνεται οποιαδήποτε αντικανονικμότητα.
Αν δεν έβλεπα τον εαυτό μου να “κινητοποιείται” όταν διαπίστωνε ότι συνέτρεχαν οι πιο πάνω καταστάσεις, όλες μαζί ή και κάθε μια απ’ αυτές θα ήμουνα “ουκ απράγμων αλλ’ αχρείος”, όχι μη πολυπράγμων αλλά άχρηστος, όπως σοφά (και τόσο κομψά) το λέει ο Περικλής.
Και αχρείος ή άχρηστος δεν θέλω να καταντήσω.
* O Mαν. Καρέλλης είναι π. δήμαρχος και ευρωβουλευτής
