Μια “ματωμένη” προίκα γεμάτη σκληρές εικόνες από τους αγώνες του ελληνικού λαού στο μέτωπο της Αλβανίας αποτελεί το “Ημερολόγιο Πολέμου” του δακτυλογράφου του 44ου Συντάγματος Πεζικού Γιάννη Μπριλάκη.

Αυτό το ημερολόγιο - ντοκουμέντο με τίτλο “Γράφω μέσα από την κόλαση” παραδίδουν στις επόμενες γενιές δύο γνωστοί δημοσιογράφοι και συγγραφείς: Ο Μανόλης Παντινάκης και ο Γιάννης Κανελλάκης.

Το ημερολόγιο του, άξιο προσοχής και μελέτης, αναδεικνύει γεγονότα του μετώπου με παραστατικές και λεπτομερείς εξιστορήσεις. Περιλαμβάνει όμως και τον άλλο πόλεμο της ζωής στον οποίο μπήκε αμέσως με την επιστροφή του καταβεβλημένος ψυχικά και σωματικά Αυτό τον πόλεμο τον μέτρησε με τη λαϊκή σοφία του που έμεινε με τη μορφή πεζών ή έμμετρων αποφθεγμάτων ως τα σήμερα...

Το ημερολόγιο του πολέμου στα αλβανικά βουνά του Γιάννη Μπριλάκη, σημειώνει ο Μανόλης Παντινάκης, από τα λίγα που διασώθηκαν στη Σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας, έχει μια μοναδικότητα: αποτυπώνει με επιτηδειότητα και δικαιοκρισία τη φρίκη του πολέμου και τα συναισθήματα ενός μαχητή που στα πεδία των συγκρούσεων έχει χρέος να περιγράψει μέσα στους πολυάριθμους κινδύνους, τους αγώνες ενός ολόκληρου λαού για το υπέρτατο αγαθό της πατρίδας.

Το ημερολόγιο - ντοκουμέντο έρχεται να συμπληρώσει ένα κενό στις σελίδες του λαϊκού ξεσηκωμού απέναντι στα σχέδια υποχθόνιων εισβολέων, που επιχείρησαν με μηχανοκίνητα μέσα και όπλα, δίχως ψυχή, να υποτάξουν το γενναίο φρόνημα.

Και απέτυχαν στις επιχειρήσεις τους...

Το ντοκουμέντο, επίκαιρο όσο ποτέ στους σύγρονους μνημονιακούς καιρούς μας, έρχεται να δώσει δύναμη και κουράγιο στον πληθυσμό που βιώνει τα δεινά μιας νέας κατοχής που επιβάλλεται δια των υποτακτικών της από τα «ξένα κέντρα».

Οφείλουμε από καρδιάς ευχαριστίες στην οικογένεια του αείμνηστου δακτυλογράφου του πολέμου Γιάννη Μπριλάκη, που μας εμπιστεύτηκε για αξιοποίηση το αιματοβαμμένο πόνημά του, ιδιαίτερα δε στον γιο του Κώστα, εξαίρετο μέλος και επιστήμονα της κοινωνίας του Ηρακλείου, που με επιμέλεια και σεβασμό στον αφανή ήρωα πατέρα του συνέλλεξε και μας παρέδωσε στοιχεία της βιογραφίας του. Ευχαριστίες, τέλος, απευθύνουμε και στον Απόστολο Μπρέντα στην Αθήνα, που με περισσή προθυμία μας παραχώρησε χρήσιμο φωτογραφικό υλικό για τον εμπλουτισμό της έκδοσης”.

Δεν άδειασε

ποτέ η ψυχή του

Ο Γιάννης Μπριλάκης, έως το 1999 που έκλεισε στη γενέτειρά του, το Σπήλι Ρέθυμνου, τον κύκλο της ζωής του ως επιτυχημένος άνθρωπος του εμπορίου, ποτέ δεν μπόρεσε να αδειάσει την ψυχή του από τις τραγικές εικόνες των μηνών, ημερών και ωρών, που βίωσε με αυταπάρνηση στα πεδία των μαχών, αποτυπώνοντας τες στις σημειώσεις του κάτω από βράχους και εκεί που υπολόγιζε ότι δεν θα τον βρουν οι σφαίρες του θανάτου.

Άκουγε ουρλιαχτά από τραυματισμούς μαχητών από τα πυρά και τα θραύσματα βομβών και χειροβομβίδων χωρίς όμως να μπορεί να προσφέρει λίγη βοήθεια. Απλά τους φώναζε «κουράγιο αδέλφια θα νικήσουμε» όπως αναφέρει στο ημερολόγιό του.

Τον Μάιο του 1941, μετά το μέτωπο, επέστρεψε στην Κρήτη, όταν πλέον οι Γερμανοί, άρχισαν να κυριαρχούν στο νησί και με τα πόδια ή ό,τι μέσο έβρισκαν έφθασαν στο Ναύπλιο. Στη συνέχεια με άλλους συμπατριώτες του έφτασαν με καΐκι στον Κίσαμο Χανίων και στη συνέχεια, με τα πόδια, στα σπίτια τους, στα χωριά τους. Το 26χρονο πλέον παλικάρι έφθασε κι αυτό, με τα πόδια στο Σπήλι στο χωριό του, που όλοι θεωρούσαν ότι δεν υπάρχει πια στη ζωή, αφού καμιά επικοινωνία δεν υπήρχε μέχρι τότε. Επέστρεψε ως πατέρας πλέον του πρώτου του παιδιού της Μαρίας γιατί όταν έφυγε η γυναίκα του ήταν έγκυος τριών μηνών.

Αυτός ήταν ο Γιάννης Μπριλάκης.

Διαβάζοντας το ημερολόγιο του Γιάννη Μπριλάκη, σηειώνει ο Γιάννης Κανελλάκης, έρχονται στο μυαλό μου οι φρικιαστικές στιγμές και μέρες που έζησα, ως ανταποκριτής του Mega και της Ελευθεροτυπίας, στα μέτωπα του πολέμου. Στα μέτωπα όπου έζησα τη φρίκη και την κόλαση των βομβαρδισμών, στη Βαγδάτη, τη Γάζα, τον Λίβανο, τη Γιουγκοσλαβία και σε άλλα. Σε 25 πολεμικές αποστολές που έκανα για την Ελευθεροτυπία και τον τηλεοπτικό σταθμό Mega οι σκηνές βίας, επιθέσεων, καταστροφικών μαχών, βομβαρδισμών και άλλων φρικιαστικών και βάρβαρων σκηνών που έζησα, σημάδεψαν για πάντα τη ζωή μου και δεν θα σβήσουν ποτέ από το μυαλό μου σι σφαγές άμαχων, ηλικιωμένων, παιδιών και άλλων πολιτών που πλήρωσαν άδικα με τη ζωή τους τις πολεμοχαρείς επιχειρήσεις των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ σε βάρος μικρών και ανυπεράσπιστων χωρών και λαών.

Αυτά είναι τα εγκλήματα πολέμου τα οποία ακόμη δεν έχουν δικαστεί από τα Διεθνή Δικαστήρια της Χάγης. Είναι τα εγκλήματα πολέμου από τις μεγάλες δημοκρατίες, που μετατρέπονται σε μεγάλες τρομοκρατίες για την κυριαρχία τους και τα συμφέροντά τους, σφάζοντας λαούς, ξεκληρίζοντας οικογένειες, προκαλώντας γενοκτονίες, σκλαβιά, εμφύλιους, φτώχειες και πείνες και δυστυχίες. Για όλα όμως, υπάρχει, όπως λέει ο λαός, θεία δίκη... Καληνύχτα σας”.