Μία συναισθηματικά δύσκολη, αλλά περίτεχνη και γεμάτη κινηματογραφική εμπειρία.

PRISONERS

Σκην.: Ντενί Βιλνέβ

Πρωτ.: Τζέικ Τζίλενχολ, Χιού Τζάκμαν, Τέρενς Χάουαρντ, Βαϊόλα Ντέιβις, Μαρία Μπέλο, Μελίσα Λίο, Πωλ Ντάνο

Όταν δύο μικρά κορίτσια εξαφανίζονται, οι γονείς τους κι ένας αστυνομικός ξεκινούν την αναζήτηση, που θα τους οδηγήσει σε πολλούς διαφορετικούς υπόπτους.

Ένα από τα καλύτερα αστυνομικά θρίλερ απαγωγής των τελευταίων χρόνων, μαζί με το παρόμοιο «Χωρίς ίχνη» («Gone baby gone», 2007 ) του Μπεν Άφλεκ. Περίπλοκο, μυστηριώδες και μ’ ένα εξαιρετικό καστ, το φιλμ καταφέρνει να δημιουργήσει έναν σεναριακό λαβύρινθο, οδηγώντας τις προσδοκίες του θεατή από τη μία έκβαση στην άλλη, περνώντας από συναισθηματικά και βίαια ξεσπάσματα που είναι δεξιοτεχνικά στημένα με δύναμη και εγκράτεια ώστε να ενισχύουν την κρισιμότητα του διακυβεύματος, χωρίς όμως να εκπίπτουν σε μελοδραματισμό, δημιουργώντας έτσι μια αγωνιώδη αναζήτηση γεμάτη διακυμάνσεις.

Το φιλμ φτιάχνει την ατμόσφαιρά του από τα πρώτα κιόλας πλάνα, όταν η χαρά και η ‘ζεστασιά’ των δύο οικογενειών αντιπαρατίθεται στην ψυχρή, ‘άψυχη’ τοποθεσία της γειτονιάς τους. Η συννεφιά, η ησυχία, οι ψηλοί γυμνοί κορμοί των δέντρων συνθέτουν ένα συναισθηματικά κενό, ύποπτα ήρεμο περιβάλλον.

Από ‘κει και πέρα ξεκινάει η δαιδαλώδης πλοκή, η οποία αξιοποιεί υποδειγματικά αυτό που σεναριακά ονομάζεται set-up και pay-off. Εκθέτει δηλαδή στη σωστή στιγμή με διακριτικό τρόπο φαινομενικά ασήμαντα αντικείμενα (η σφυρίχτρα και το μενταγιόν), πρόσωπα (η μητέρα του χαμένου αγοριού) και καταστάσεις (το οικογενειακό παρελθόν της θείας του Άλεξ), τα οποία αργότερα παίζουν τον δικό τους ρόλο μέσα στην ιστορία, δημιουργώντας έκπληξη και αγωνία ή συμβάλλοντας στη λύση του μυστηρίου.

Το καστ αποτελείται από πασίγνωστα ονόματα όπως ο Τζάκμαν κι ο Τζίλενχολ, κι από άλλα που μπορεί να μην είναι τόσο γνωστά στο ευρύ κοινό αλλά παραμένουν μερικοί από τους πιο διακεκριμένους ηθοποιούς του αμερικανικού κινηματογράφου, όπως οι Χάουαρντ, Ντέιβις και Λίο, οι δύο πρώτοι υποψήφιοι και η τρίτη βραβευμένη με Όσκαρ, καθώς επίσης ο νεότερος Ντάνο, ο οποίος με την τραυματικά αυτιστική ερμηνεία του ως Άλεξ δε θα ήταν απίθανο αν βρισκόταν υποψήφιος στα φετινά βραβεία της Ακαδημίας. Το καστ ενσαρκώνει δεξιοτεχνικά όλο το φάσμα των αντιδράσεων σε μια τέτοια περίπτωση, από τη συντριβή (Μπέλο) μέχρι τη νηφαλιότητα (Τζίλενχολ), με ενδιάμεσες, ηθικά αμφίρροπες δυνάμεις τον Κέλερ και το μαύρο ζευγάρι Φράνκλιν και Νάνσι (η Νάνσι λεει χαρακτηριστικά στον Φράνκλιν για τον Κέλερ: “δε θα τον βοηθήσουμε, αλλά δε θα τον σταματήσουμε”).

Ο Βιλνέβ μεταφέρει εύστοχα τα αισθήματα αγωνίας, θυμού και ανημπόριας των γονιών (η ατάκα του Κέλερ προς τον Λόκι για την εικόνα που έχει, της κόρης του να αναρωτιέται καθημερινά γιατί δεν είναι εκεί να τη σώσει), ενώ εκμεταλλεύεται επιδέξια τη διάρκεια δυόμιση περίπου ωρών της ταινίας για ν’ αναπτύξει τους χαρακτήρες, να προβάλει τις διαφορετικές πιθανές εκβάσεις, και να ‘χτίσει’ υπομονετικά τα διάφορα ξεσπάσματα (η επιστροφή των Φράνκλιν και Νάνσι στο σπίτι, η ανάκριση του Τέιλορ, η απόπειρα διαφυγής του Άλεξ), φροντίζοντας να μετριάζει την έντασή τους με συντομία, κλείσιμο των πλάνων με fade (σβήσιμο σε μαύρο) και διακριτική χρήση της μουσικής.



ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

MALAVITA

Σκην.: Λυκ Μπεσόν

Πρωτ.: Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Μισέλ Φάιφερ, Νταϊάνα Άγκρον, Τζον Ντ’Λέο, Τόμι Λη Τζόουνς

Η οικογένεια ενός από τα ηγετικά στελέχη της ιταλικής μαφίας, ο οποίος συνεργάστηκε με το FBI, μεταφέρεται στη Γαλλία με το πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων για να αποφύγει τον θάνατο, αλλά της είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσαρμοστεί σε μια φιλήσυχη ζωή.

Η νέα ταινία του γάλλου Μπεσόν, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του με υποσχόμενους τίτλους όπως το «Subway» (1985), «Απέραντο γαλάζιο» («Le grand bleu», 1988), «La femme Nikita» (1990), και «Leon» (1994), για να καταλήξει την τελευταία δεκαετία ως επί το πλείστον παραγωγός σε ευρωπαϊκά ‘χολιγουντιανοειδή’ εγχειρήματα όπως οι σειρές «Taxi», «Transporter» και «Taken».

Εδώ, το Χόλιγουντ μεταφέρεται κυριολεκτικά σε ευρωπαϊκό έδαφος, αφού με την αφορμή που παρέχει το σενάριο, μερικά από τα πιο εκλεκτά μέλη του μετακομίζουν στη Γαλλία, η επαρχία της οποίας είναι η σχεδόν αποκλειστική τοποθεσία του γυρίσματος και της πλοκής. Η ταινία έχει ένα αξιόπιστο καστ, γρήγορο ρυθμό, αρκετά γκαγκ, και λίγη δράση προς το τέλος, παραμένοντας επιφανειακά διασκεδαστική, μ’ ένα ανοιχτό τέλος που προετοιμάζει μια πιθανή συνέχεια.

Επίσης, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ντε Νίρο παρωδεί την κινηματογραφική του περσόνα ως γκάνγκστερ, καθώς έχουν προηγηθεί οι δύο κωμωδίες «Ανάλυσέ το» («Analyze this», Χάρολντ Ράμις, 1999) και «Ξανα-ανάλυσέ το» («Analyze that», Χάρολντ Ράμις, 2002). Εδώ η αυτο-παρώδηση γίνεται ακόμη ευθύτερη, με ρητή αναφορά στην ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε «Τα Καλά Παιδιά» («Goodfellas», 1990).