Δεν ήταν πολλές! Όλες όλες ήταν τρεις και όλες χαριτωμένες νεαρές, η μια καλύτερη από την άλλη! Με άνεση και πάντα με το χαμόγελο, από πολύ πρωί, ακούραστα εξυπηρετούσαν τους αμέτρητους όρθιους δημότες που είχαν ωστόσο συγκεντρωθεί στο μικρό και στενόμακρο δυάρι του τρίτου ορόφου.
Όλοι τους περίμεναν τη σειρά τους, με τα αντίγραφα των συμβολαίων και τα άλλα τους παραστατικά στα χέρια, με αρκετή υπομονή. Πολλοί προσπαθούσαν να μετριάσουν την ολίγον αποπνιχτική ατμόσφαιρα, εξαιτίας της πολυκοσμίας και της στενότητας του χώρου, κουνώντας τη διπλωμένη πρωινή εφημερίδα πέρα δώθε, μπροστά στο πρόσωπό τους.
Υποτίθεται ότι αυτό το ανεπαρκές διαμέρισμα, με το ένα και μοναδικό πλατύ παράθυρο προς τον κεντρικό δρόμο, χωρίς χώρους υποδοχής και καθίσματα, φιλοξενούσε μια αρκετά σοβαρή υπηρεσία του κράτους, το Κτηματολόγιο της επαρχιακής τούτης πόλης!
Μηχάνημα για χαρτιά προτεραιότητας των πελατών δεν υπήρχε. Όμως, με μεγάλη κατανόηση, τηρούσαν κάποια τάξη στη σειρά οι άνθρωποι που περίμεναν, αν εξαιρέσουμε βέβαια κάποιες ηλικιωμένες κυρίες που, με την πρόφαση ότι θα έκαναν μόνο μια ερώτηση, κατάφερναν και «έτρωγαν» τη θέση των άλλων. Αγόγγυστα και δίχως καμιά αντίδραση, οι περισσότεροι δέχονταν και αυτά τα παρατράγουδα, μια που οι καλοί και ευγενικοί υπάλληλοι εξυπηρετούσαν αρκετά γρήγορα, χωρίς ιδιαίτερες χρονοτριβές, πράγμα που σίγουρα ήταν απορίας άξιον για δημόσια υπηρεσία.
Με τα σχετικά έγγραφα «υπό μάλης», ανέβηκε σιγά σιγά μέχρι τον τρίτο όροφο, από τη στενή αιλουροειδή σκάλα, ο συνταξιούχος κύριος. Το μικρό ασανσέρ, δυστυχώς, ήταν εκτός υπηρεσίας, άγνωστο γιατί, κι έτσι οι πιο πολλοί ανέβαιναν «λαχανιασμένοι», μέχρι να καταλήξουν στο επίμαχο σημείο.
Είχε τηλεφωνήσει, βέβαια, το ίδιο πρωινό στην υπηρεσία και είχε ενημερωθεί από την ευγενέστατη υπάλληλο του Κτηματολογίου, σχετικά με το πρόβλημά του.
-Αν έχετε την καλοσύνη, πάρτε μας τηλέφωνο μετά τις 2.30, που δε θα έχουμε κόσμο, να σας απαντήσουμε στο ερώτημά σας, του είχε προτείνει η κοπέλα.
Εκείνος, όχι πως δεν πίστεψε σ’ αυτό που του είπε, αλλά πήρε την απόφαση να μαζέψει τα χαρτιά του και να κατευθυνθεί στο κτίριο, όπου στεγαζόταν η υπηρεσία, ύστερα από λίγη ώρα μετά το τηλεφώνημα. Σκέφτηκε πως οι δουλειές αυτές και τα «πάρε – δώσε» με τα κρατικά όργανα γίνονται καλύτερα «δια ζώσης» παρά από το τηλέφωνο. Ήθελε, βέβαια, να δει κι από κοντά τον χώρο που βρισκόταν το Κτηματολόγιο της πόλης του, αφού, όπως διαπίστωσε, ήταν δυο τρία στενά πιο κάτω από το δικό του σπίτι. Εξάλλου, πιθανόν να προέκυπτε και κάτι άλλο που ήθελε να ρωτήσει και δεν το είχε υπολογίσει τη στιγμή του πρωινού τηλεφωνήματος. Φυσικά, κάποια στιγμή, πέρασε και από το μυαλό του η περίπτωση να μη μπορεί να «πιάσει γραμμή», μετά τις 2.30! Τηλέφωνα είναι αυτά! Όλα μπορούν να συμβούν, ιδιαίτερα στα γραφεία που εξυπηρετούν τους κοινούς θνητούς!
Περιμένοντας εκεί στην ουρά, πρόσεξε πως κάποιοι από το πλήθος συμπλήρωναν κάτι έντυπα που έπαιρναν από το χαμηλό τραπεζάκι, πλάι στην είσοδο, και θεώρησε σκόπιμο να πληροφορηθεί, αν χρειαζόταν, να κάνει το ίδιο και αυτός, για το δικό του ερώτημα. Η απάντηση, για το δικό του πρόβλημα, που πήρε από την υπεύθυνη υπάλληλο ήταν αρνητική, οπότε ήρεμος πλέον ξαναγύρισε στη θέση του.
Δεν άργησε και πολύ να έρθει η σειρά του. Πλησιάζοντας στην ακούραστη, καλότροπη και συμπαθητική νεαρά κυρία που καθόταν μπροστά σε ένα κομπιούτερ και κτυπούσε τα πλήκτρα, διατύπωσε περιληπτικά το πρόβλημά του. Ζητούσε να μάθει, αν τα ακίνητα που είχαν δηλωθεί από τα μέλη της οικογένειάς του στους αρμόδιους υπαλλήλους του Κτηματολογίου, πριν από μερικά χρόνια, είχαν καταχωρηθεί σωστά στα επίσημα αρχεία. Αυτός εξάλλου ήταν και ο λόγος που είχε μαζί του σήμερα και τα αρχικά αντίγραφα.
-Έχετε τις ταυτότητες των δικαιούχων μαζί σας; ρώτησε ευγενικά η υπάλληλος.
-Όχι! Έχω μόνο τη δική μου ταυτότητα. Χρειάζεται, οπωσδήποτε, και η άλλη; Και πώς θα γίνει τώρα, που ο ιδιοκτήτης ενός ακινήτου, η γυναίκα μου δηλαδή, εργάζεται τούτη την ώρα; είπε με φανερή ανησυχία ο συνταξιούχος.
-Δεν πειράζει! απάντησε, ύστερα από κάποια στιγμιαία σκέψη, εκείνη. Θα φροντίσουμε να το τακτοποιήσουμε! Θα βρούμε άκρη! Μην ανησυχείτε! Από τα στοιχεία που υπάρχουν μέσα στον φάκελο που κρατάτε, θα κάνουμε δουλειά, συμπλήρωσε.
Χωρίς χάσιμο χρόνου, βρήκε αυτό που χρειαζόταν στα έγγραφα του φακέλου, «μπήκε» στον υπολογιστή και στο τέλος έδωσε τις απαραίτητες πληροφορίες στον συνταξιούχο.
-Θα θέλατε και κάτι άλλο; ξαναρώτησε η κοπέλα, με την ίδια καλή διάθεση.
-Ναι! Θα μπορούσαμε αυτά τα καταχωρημένα στοιχεία να τα έχουμε σε ένα επίσημο χαρτί, για κάθε νόμιμη χρήση; τόλμησε και είπε εκείνος, με κάποια ανάσα, εκμεταλλευόμενος προφανώς την ευγενική και καλοπροαίρετη πρόταση της υπαλλήλου.
-Βεβαίως! Χρειάζεται μια απλή αίτηση μόνο! Συμπληρώστε από το γκισέ το έντυπο με το νούμερο 4 και φέρτε μου το, του υπέδειξε.
-Και πότε θα πάρω την απάντηση; τόλμησε να ρωτήσει ξανά εκείνος.
-Αμέσως τώρα! Περιμένετε λίγο! άκουσε κάπως απρόσμενα, εμβρόντητος, από τα χείλη της κοπέλας.
Θες από τη χαρά του, θες από το ξάφνιασμα της άμεσης εξυπηρέτησης, τα έχασε για μια στιγμή ο συνταξιούχος, με την καλή έννοια βέβαια. Γιατί, ποτέ ως τώρα δεν του είχε τύχει παρόμοια συμπεριφορά και ευγένεια, στις συναναστροφές του με τις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες.
Παίρνοντας, ύστερα από λίγα λεπτά, τη βεβαίωση από το χέρι της εκλεκτής κυρίας, δε μπόρεσε να κρατήσει κρυφά και αφανέρωτα τα συναισθήματα που ένιωθε.
-Θα μου επιτρέψετε να σας ευχαριστήσω και ταυτόχρονα να σας εκφράσω τη μεγάλη μου έκπληξη! Πρώτη φορά συναντώ δημόσιους υπαλλήλους να εξυπηρετούν με τόση καλοσύνη και ευπρέπεια ! Πρέπει …
Και πριν προλάβει να ολοκληρώσει το μικρό ευμενές λογίδριο που είχε προετοιμάσει στο μυαλό του, για την καλή τους συμπεριφορά, πήρε την άμεση και αποστοματική απάντηση από την υπάλληλο:
-Μα! Προς Θεού, ευγενικέ μου κύριε! Δεν είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι! Όχι! Όχι! Ευτυχώς!
Φεύγοντας από το Κτηματολόγιο εκείνος, δεν κατάφερε να διώξει από το μυαλό του αυτό που είχε ακούσει. Συνέχεια τον απασχολούσαν τα λόγια της κοπέλας που ούτε κατά διάνοια δεν ήθελε να ταυτιστεί με δημόσιο υπάλληλο. Οπωσδήποτε, με το χάλι που επικρατεί τελευταία στα δημοσιουπαλληλικά, κάποιοι έντιμοι εργαζόμενοι σε άλλες υπηρεσίες ντρέπονται ακόμη και στο χαρακτηρισμό τους ως δημοσίων.
Γιατί, είναι γεγονός, ότι μερικοί υπάλληλοι του δημοσίου που έχουν «καβαλήσει το καλάμι» δε συμπεριφέρονται βέβαια προς τους πολίτες καθόλου συνετά. Θεωρούν τη δουλειά τους ως αγγαρεία και τη σχέση τους με τον υπόλοιπο κόσμο μάλλον ως αναγκαίο κακό. Και δεν περνά, προφανώς καθόλου, από το μυαλό τους, ότι αυτό που τους εμπιστεύτηκαν να κάνουν είναι και πρέπει να το θεωρούν πέρα για πέρα μόνο λειτούργημα!
* Ο Ρούσσος Μαγαράκης είναι εκπαιδευτικός
