Δουλειά σου δεν ήταν ο θόρυβος,

δούλευες με τον ήχο της δικής σου σιωπής.

Δουλειά σου δεν ήταν να κατεβαίνεις στους δρόμους,

μα σ’έσπρωξαν το δίκιο σου να βρίσκεις μεσ’τα συνθήματα.

Με ηλεκτροφόρες απειλές να εκτινάζεις τους γρόνθους,

σαν ουρανομήκεις βροντές στη διαπασών τα φωνήεντα.

Δουλειά σου δεν ήταν να σκεβρώνεις από τα βάρη,

ούτε να πληρώνεις με ρήτρες των άλλων τα λάθη.

Δουλειά σου δεν ήταν στην αταξία να βάζεις περίβολο,

μα ούτε με τα άκρα να είσαι σε ρήξη,

λες και μπορούσες με σχοινιά να περιφράξεις το χάος.

Στη φύση σου δεν ήταν να εκλιπαρείς,

σαν αθέατος μειωμένος ικέτης.

Από τη παράκληση στην υπόκλιση κι από τη πτώση στην υποτέλεια.

Γερμένος στου εγώ σου τη δύση σαν να ξέμεινε η ζωή σου από ορίζοντα.

Περήφανη καρδιά, βιάστηκες να ομολογήσεις την ήττα σου.

Τα λάθη, λένε, δεν γερνάνε, έχουνε μνήμες και σε χρεώνουν.

Άμοιρη πατρίδα Ελλάδα, παλεύοντας με τους δαίμονές σου,

τόλμησες το σχήμα σου στ’αψηλά ν’αναζητήσεις.

Μα ξέσπασαν μπόρες και καταιγίδες, βίαια τσάκισαν τα φτερά σου.

Άμοιρη πατρίδα, αφύλακτες ήταν οι πύλες σου στα στοιχειά.

Ήσουν εύκολη λεία για ενέδρες.

Ως εάν το άλας εμωράνθη, καμιά ευφυΐα δεν ήταν εκεί να σε σώσει.

Πουθενά μια φωνή βροντερή, λόγο ακέραιο να αρθρώσει.

Καμιά εντολή ν’ανακόψει την πτώση σου,

ούτε εκείνη των αρχαίων γραφών η υπόμνηση.

Πως! «Σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η σύγκρουση».

Κι ας μάτωσαν τα χέρια στις χειραψίες.

Επίμονα οι δανειστές ζητούν παραχωρήσεις.

Δεν δέχτηκαν της μετάνοιας τα χαρτιά.

Μήνυσαν για κυρώσεις και υποθήκες υποταγής.

Σκήπτρα και θρόνοι δίχως τα κάστρα τους, φαντάσματα πια!

Ηγέτες και αυλικοί οδήγησαν στο πουθενά το τιμόνι.

Ράβοντας στα μέτρα τους της αθωότητας τα άλλοθι, εγκατέλειψαν βολικά,

αφήνοντας άταφο το λείψανο μιας ασύδοτης εποχής.

Κουφοί στις ομοβροντίες οι τιμητές μας,

επεμβαίνουν στη μνήμη, στα αισθήματα και τη λογική.

Αδειάζοντας από νόημα το παρόν,

μας απομάκρυναν από την ευκολία μας.

‘Έβαλαν και ταβάνι στο ύψος που συχνάζαμε,

για να μην αγγίξουμε ξανά ουρανό.

Στο νάμα της νέας φτώχειας μας ξόρκισαν να εξαγνιστούμε.

Μη γνωρίζοντας την αρχαία της ύπαρξη,

νοσταλγοί μιας πρωθύστερης ουτοπίας.

Ταμπουρωμένοι σε δούρειο ίππο,

καραδοκούν τις πιο χαμηλές μας στιγμές,

την πτώση στο πιο χαμηλό μας επίπεδο,

περιμένοντας να ηχήσει το μεγάλο ρεσάλτο,

για την οριστική άλωσή μας.

Σε άλλο χρόνο μας πάνε, πιο μακρινό,

σε απόκρημνους ανέμους και άξενες θάλασσες με κακοπέρατα βράχια,

σε μια νοσταλγία γεμάτη οδύσσεια.

Τυχεροί κατά τ’άλλα, ζούμε σε μια σπουδαιοφάνεια «κατ’επίφασιν» Ευρωπαϊκή.

Δεν μας έμεινε πρόσωπο μα ούτε φωνή.

Ξένη εντολή προστάζει τη ζωή μας.

Μας χορήγησαν και πιστοποιητικό απορίας!

Μας έχρισαν Ευρωπαίους πολίτες, όμως τρίτης κατηγορίας.

Κατά τ’άλλα μας θέλουν νηφάλιους και να μη δυσπιστούμε.

Μανόλης Καφφετζάκης