Σύμφωνα με την εισήγηση των δύο ανδρών που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του 15ου Πανελλήνιου Συνεδρίου Ιχθυολόγων, είναι απαραίτητες τρεις δράσεις που αφορούν: στον περιορισμό της αλιευτικής προσπάθειας, την κατάργηση του μέτρου των «αρνητικών» επιδοτήσεων όπως είναι ο εκσυχρονισμός των αλιευτικών σκαφών, η επιδότηση καυσίμων και η προώθηση των ευεργετικών επιδοτήσεων (σ.σ. για την αλιευτική έρευνα και τη θέσπιση προστατευμένων περιοχών) και τέλος την θέσπιση μεγάλης κλίμακας θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών.
Παραδεχόμενοι ωστόσο ότι η κατάσταση δεν μπορεί να αντιστραφεί μόνο με τη λήψη μέτρων από πλευράς πολιτείας, αναφέρουν και τις υποχρεώσεις των πολιτών που έγκεινται στα εξής: να μην καταναλώνουμε ψάρια με μέγεθος μικρότερο από αυτό της πρώτης γεννητικής ωρίμασης, καθώς επίσης και να μην καταναλώνουμε είδη που κινδυνεύουν ή είναι ευπαθή στην υπεραλίευση.
Ειδικότερα για το τελευταίο σημείο, στην εισήγηση γίνεται λόγος και για την συνεισφορά των σεφ και στο πλαίσιο αυτό συνιστούν να μην προτείνουν συνταγές με είδη που απειλούνται.
Παράλληλα για την αντιστροφή της κατάστασης που επικρατεί στο βυθό των ελληνικών θαλασσών, που δυστυχώς τείνουν να γίνουν αφιλόξενες προς τα ψάρια και άλλους οργανισμούς, οι δύο άντρες επισημαίνουν στην εισήγησή τους ότι η απαγόρευση της αλιείας με τράτα βυθού πρέπει να επεκταθεί τουλάχιστον μέχρι και τον Οκτώβριο.
Όπως εξηγούν, τα όποια πλεονεκτήματα έδινε η καλοκαιρινή απαγόρευση της αλιείας με μηχανότρατα, εξαιτίας της γενικής μείωσης της αλιευτικής πίεσης για τέσσερις μήνες, αναιρούνται από το γεγονός ότι η νεοσυλλογή των περισσοτέρων ειδών γίνεται πλέον τον Οκτώβριο ή και αργότερα, εξαιτίας της αύξησης της θερμοκρασίας.
Αυτό δίνει, έτσι, την ευκαιρία στις μηχανότρατες να αλιεύουν υπομεγέθη ψάρια σε μεγάλες ποσότητες, ακόμα και αν τηρούν όλα τα υπόλοιπα τεχνικά μέτρα.
Το υπάρχον πλαίσιο διαχείρισης
των αλιευτικών πόρων στην Ελλάδα
Αναποτελεσματικά και αντικρουόμενα χαρακτηρίζονται από τους δύο άντρες τα τεχνικά μέτρα που λαμβάνονται για την διαχείριση των αλιευτικών πόρων στις ελληνικές θάλασσες, αφού όπως επισημαίνεται στην εισήγηση αυτά είναι στατικά (δεν αλλάζουν από χρόνο σε χρόνο) και δεν στηρίζονται σε αποτελέσματα επιστημονικών ερευνών, με μοναδικές εξαιρέσεις τις περιπτώσεις που αφορούν τη διαχείριση των τόνου και του ξιφία.
Παραδεχόμενοι δε, ότι το μόνο τεχνικό μέτρο που είχε ευεργετική επίδραση στην προστασία του κόσμου που ζει στο βυθό των ελληνικών θαλασσών ήταν αυτό της απαγόρευσης της αλιείας με μηχανότρατα τους καλοκαιρινούς μήνες, οι δύο άντρες υπογραμμίζουν ότι και αυτό έχει καταργηθεί «de facto» τα τελευταία τρία χρόνια.
Όπως εξηγούν το σόφισμα της αλιείας σε διεθνή νερά, τα όποια πλεονεκτήματα της απαγόρευσης της αλιείας για τις Ελληνικές μηχανότρατες έπαυσαν να ισχύουν, καθώς τα αλιευτικά πεδία πέραν των έξι ναυτικών μιλίων αλιεύονται πλέον όλο το χρόνο, ειδικά στο Βόρειο και Κεντρικό Αιγαίο.
Υπογραμμίζουν μάλιστα, ότι στην πολυειδική αλιεία ο καθορισμός γενικών τεχνικών μέτρων που θα είναι 'ιδανικά' για όλα τα εμπορικά είδη ενός οικοσυστήματος, είναι αδύνατος.
Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρουν ότι η επιβολή ενός ελάχιστου μεγέθους στο μάτι των διχτυών ή η απαγόρευση της αλιείας σε μια συγκεκριμένη εποχή ή ζώνη βάθους, είναι μέτρα που ναι μεν θα λειτουργήσουν ευεργετικά για λίγα είδη που έχουν την κατάλληλη εξωτερική μορφολογία, βιολογία και οικολογία, ωστόσο συνάδουν σε σοβαρά αρνητικές επιπτώσεις στα υπόλοιπα είδη.
