Πριν μερικά χρόνια, την περασμένη δεκαετία, ήτοι τον περασμένο αιώνα, (πώς όλα είναι τόσο κοντινά αλλά και τόσο μακρινά!) είχα μια προσωπική εμπειρία, πολύ διδακτική για μένα, για το πώς «δουλεύει» το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα.

Αρχηγός πολιτικού κόμματος με κύρος στη Βουλή και μεγάλη λαοφιλία, πριν από εκλογές είχε καλέσει σπίτι του έναν ιδιαιτέρως διακεκριμένο Έλληνα καλλιτέχνη και τον γράφοντα και μας πρότεινε να «κοσμήσουμε» το ψηφοδέλτιο επικρατείας του κόμματός του. Είχε προηγηθεί η νύχτα των Ιμίων.

Τον ρωτήσαμε τι έγινε στα Ίμια και τι σημαίνει αυτό για την χώρα μας. Μας περιέγραψε με μεγάλη ακρίβεια τι ΑΚΡΙΒΩΣ έγινε και ποιες θα είναι οι μελλοντικές, αρνητικές βεβαίως, επιπτώσεις στη χώρα μας.

Τον ρωτήσαμε κατάπληκτοι γιατί δεν τα λέει αυτά στη Βουλή για να μάθει ο ελληνικός λαός την αλήθεια. Μας απάντησε (στεναχωρημένος, πρέπει να ομολογήσω) ότι αν το έκανε την επόμενη στιγμή θα τον χαρακτήριζαν «γραφικό» ή «φαντασιόπληκτο» ή θα τον εξόντωναν πολιτικά με την μέθοδο της «λάσπης».

Και επροτίμησε να σιωπήσει… Βεβαίως του αρνηθήκαμε την συμμετοχή μας (το κάνω σταθερά άλλωστε να αρνούμαι εμπλοκή στη δρώσα πολιτική, από όποιον χώρο και αν προέρχονται οι προτάσεις). Καμιά φορά και η άρνηση είναι πράξη «ενεργού πολίτη»…

Σε μια επόμενη συνάντηση που είχα μαζί του - αφού ούτως ή άλλως έξω από την πολιτική είναι φίλος μου - και σε μια έκρηξη οργής του επιτέθηκα θυμίζοντάς του πως οι πολιτικοί είναι υποχρεωμένοι να λένε την αλήθεια στο λαό και όχι να την αποκρύπτουν.

Του θύμισα επίσης πως τα λεγόμενα δημόσια πρόσωπα, είτε πολιτικοί είτε δημιουργοί, πρέπει ή καλύτερα υποχρεούνται, αυτό που σκέπτονται, κατανοούν ή διαισθάνονται (οι καλλιτέχνες έτσι ενεργούν, με την διαίσθηση) να το καταθέτουν προς όλες τις κατευθύνσεις.

Διαφορετικά έχουμε εκμαυλισμό της έννοιας «πνευματικός άνθρωπος» και όλα τα άλλα είναι «παίγνια» με χαμένους παίχτες και τραυματισμένη πατρίδα.

«Φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δε η αλήθεια» έλεγε ο Σωκράτης κι ας τον πότισαν δηλητήριο. Έμεινε όμως η στάση του και η αλήθεια του όπως και η προάσπιση της, και αυτό είναι πιο σημαντικό από φιλίες, συμπάθειες ή ό,τι άλλο.

Πιστεύω πως θα πρέπει να επανέβρουμε την αθωότητα μας απέναντι στην πολιτική που μας διαφεντεύει και συχνά μας εγκλωβίζει στους μηχανισμούς της που σημαίνει να μην «χάφτουμε» ό,τι μας σερβίρουν άκριτα ή μέσα από κομματικές παρωπίδες. Όλα βεβαίως ξεκινούν από το ότι ο κόσμος είναι πεπεισμένος πως δεν υπάρχει αξιοκρατία, και ως εκ τούτου, από φόβο ή πονηρία, αισθάνεται ότι πρέπει να προσκολληθεί σε κάποιο άρμα εξουσίας για τις προσωπικές ή οικογενειακές του βλέψεις. Κι έτσι ο πολίτης από «ενεργός» έχει μετατραπεί σε «ενεργούμενος».

Πιστεύω λοιπόν, τώρα που έρχονται εκλογές, ότι πρέπει να μετατραπούμε σε «ενεργούς πολίτες». Ας ψάξουμε λοιπόν να βρούμε τα προγράμματα του κόμματος που ψηφίσαμε και ας κάνουμε ένα έλεγχο στο τι έκανε και κυρίως τι ΔΕΝ έκανε, είτε ως κυβέρνηση, είτε ως αντιπολίτευση, και ας κρατήσουμε τα νέα προγράμματά τους για τις μελλοντικές εκλογές … που δεν θ’ αργήσουν.

Εν κατακλείδι: Οι «ενεργοί πολίτες» όταν πράττουν αυτό που τους αναλογεί πιστεύω ότι θα υποχρεώσουν και τους ασχολούμενους με την πολιτική ή την εκτελεστική εξουσία να πράττουν αυτό για το οποίο ψηφίστηκαν και όχι να κάνουν του κεφαλιού τους, κατά το κοινώς λεγόμενον, αγνοώντας πλήρως πως είναι εκλεγμένοι και μάλιστα προσωρινοί. Διαφορετικά να καταδικάζονται στην συνείδησή μας … και βεβαίως στην κάλπη.

Καιρός λοιπόν να σηκώσουμε τα μανίκια και να ενεργήσουμε κατά τις επιταγές εκείνων που εδραίωσαν την έννοια της Δημοκρατίας ως άμεση ενεργούμενη πράξη. Ιδού η κάλπη … ιδού και το πήδημα. Με την καλή έννοια, βεβαίως!!!

ΥΓ.1. Γνωρίζω πως το παραπάνω κείμενο ούτε βαθυστόχαστο είναι, ούτε λέει κάτι πρωτότυπο, πλην όμως στο πεδίο της πολιτικής δεν έχω τίποτα περισσότερο να προσφέρω. Γι’ αυτό επιμένω να καταπιάνομαι μόνο μ’ αυτά που -πιστεύω- πως γνωρίζω καλώς. Ας το λάβουν υπ’ όψιν τους όσοι κάνουν αντίθετες σκέψεις … πονηρές ή αθώες !!! κι ας μου συγχωρέσετε την προσωρινή μου εισβολή στα υδραργυρικά κινούμενα πεδία της πολιτικής.

Υ.Γ.2. Ό,τι μας «χαλάει» να το λέμε ή να το γράφουμε. Όμως τα καλά πρέπει να τα λαλούμε και τα θερμά λόγια (όταν είναι της καρδιάς) πρέπει να τα απλώνουμε, γιατί μόνο καλό κάνουν. Έτσι, θέλω να καταθέσω ότι: χάρηκα που ο εξέχων και αγαπητός Νίκος Ψιλάκης πήρε το «Βραβείο Νίκος Καζαντζάκης» για την επιμονή και την δημιουργική εμμονή του στην Κρητική Θεματολογία σε μια εποχή μάλιστα άχρωμης παγκοσμιοποίησης που αλέθει τα πάντα, σαρώνοντας και ισοπεδώνοντας. (Μ’ αυτό άλλωστε το σκεπτικό υπογράψαμε με τον Ηρακλή Πυργιανάκη και τον Γιάννη Σακελλαράκη την επιστολή στήριξης της υποψηφιότητας του.) Μπράβο του γιατί το άξιζε!!!

Υ.Γ.3. Όσοι δεν είδαν την ταινία «ΠΟΛΙΤΙΚΗ Κουζίνα» προτείνω να τρέξουν να την δουν. Είναι εξαιρετική, ανθρώπινη και πολύ σημαντική για τον ελληνικό κινηματογράφο. Δράττομαι μάλιστα της ευκαιρίας να πω δυο καλά λόγια για τον σκηνοθέτη Τάσο Μπουλμέτη (που τον ξέρω καλά αφού τον είχα φοιτητή στην σκηνοθεσία) και να εξάρω την 14χρονη υπομονή και επιμονή του για να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Επίσης μπράβο του …

Κρίμα που δεν είναι Κρητικός…. Τουλάχιστον ως Κωνσταντινοπολίτης είναι Έλληνας της περιφέρειας, άρα συγγενής μας!!!