Του Ρ. Μαγαράκη*

Το ανάστημά του έδειχνε ώριμο έφηβο, γύρω στα 15. Ήταν ένα αρκετά ψηλό γεροδεμένο παλικάρι αλλά χωρίς γένια και μουστάκι. Φορούσε ένα ξεβαμμένο τζιν που σκέπαζε μέχρι χαμηλά τα σπορτέξ μισολερωμένα παπούτσια του και ένα κοντομάνικο, σταμπαριστό μπρος και πίσω, μπλουζάκι.

Πρωί πρωί, σχεδόν μόλις είχε ανοίξει το μικρό γωνιακό μίνι μάρκετ, στο φαρδύ δρόμο της επαρχιακής πόλης, έκανε την εμφάνισή του ο νεαρός και σταμάτησε στην είσοδο του καταστήματος.

-Έχετε κουκουρούκου; ρώτησε έτσι ξαφνικά, χωρίς καν να καλημερίσει τον καταστηματάρχη.

Και πριν προλάβει να απαντήσει εκείνος, επανέλαβε στον ίδιο τόνο:

-Κουκουρούκου θέλω, αλλά δε βλέπω να υπάρχει έξω τίποτα! Μήπως τις έχετε μέσα;

-Εννοείς τις γκοφρέτες – σοκολάτες, σίγουρα! Δυστυχώς, δεν έχω αυτή τη στιγμή, είπε ευγενικά ο υπεύθυνος του μίνι μάρκετ.

Ωστόσο, με το ύφος που ρώτησε και τον τρόπο που κοίταζε ο υποψήφιος πελάτης του, κατάλαβε σχεδόν αμέσως ότι μάλλον κάτι, όχι και τόσο συνηθισμένο, έπρεπε να συμβαίνει με αυτόν.

Δεν αποκλείεται μάλιστα, και, εξαιτίας της περίεργης ονομασίας που είχε η σοκολάτα, να προτιμούσε αυτό το είδος το αμούστακο παλικαράκι, συμπέρανε, χωρίς προφανώς να εξωτερικεύσει τη σκέψη του. Απλώς και μόνο περίμενε υπομονετικά, ρίχνοντας προς το μέρος του κάπου κάπου τη ματιά του.

Ο νεαρός, εντωμεταξύ, χωρίς να χάσει καθόλου τον χρόνο του, προχώρησε μέσα στη στενόμακρη αίθουσα του καταστήματος και πλησίασε τον πωλητή, ξαναρωτώντας τον με κάποια αθωότητα, για να μην πούμε αφέλεια:

-Τι μπορώ να αγοράσω με δυο ευρώ; και ταυτόχρονα έβαλε το χέρι στην μπροστινή τσέπη του πανταλονιού και έβγαλε από μέσα το αντίστοιχο κέρμα που το πρότεινε αμέσως σε εκείνον.

Έκπληκτος ο υπεύθυνος του καταστήματος, με ύφος φαινομενικά σοβαρό, προσπαθώντας να δώσει άλλη τροπή στην απρόσμενη ενέργεια του νεαρού, ενώ συγκρατούσε με βία το ελαφρό μειδίαμα που αυθόρμητα ήρθε στο πρόσωπό του, του έδειξε τη μικρή πλαϊνή βιτρίνα με τις διάφορες λιχουδιές και τις ποικιλίες των γλυκισμάτων.

-Ό,τι και να πάρεις από αυτά εκεί που βλέπεις, τα μπισκότα, τις σοκολάτες, τις γκοφρέτες και τα άλλα, σε φτάνουν τα λεφτά σου. Το καθένα κάνει από ένα ευρώ μέχρι ενάμισι. Τα πιο μεγάλα, βέβαια, κάνουν δύο ευρώ, του είπε.

Με μεγάλη ανακούφιση, ο νεαρός άρχισε να περιεργάζεται τα λαχταριστά ομορφοτυλιγμένα σοκολατοειδή μέσα στη βιτρίνα. Δυσκολευόταν να αποφασίσει για τον τρόπο της εξαργύρωσης του δίευρου που τόση ώρα είχε ζεσταθεί μέσα στην παλάμη του.

Όλα του άρεσαν και για το καθένα ονειρευόταν τη γλύκα που θα άφηνε η γεύση του μέσα στο στόμα του. Με τη φαντασία του, όλα τα δοκίμαζε και διαρκώς ξεροκατάπινε το σάλιο που διαρκώς γέμιζε τη στοματική κοιλότητα, χωρίς να μπορεί να το ελέγξει.

Ύστερα από κάποια λεπτά της ώρας, τελικά, την πήρε τη γενναία του απόφαση. Προχώρησε δειλά αλλά αποφασιστικά και διάλεξε, μέσα από τη μικρή χάρτινη κούτα που βρισκόταν μπροστά στο ταμείο, προς έκπληξη και του ίδιου του καταστηματάρχη αλλά και των υπόλοιπων πελατών που είχαν εντωμεταξύ καταφτάσει και γίνονταν μάρτυρες των όσων συνέβαιναν, μια μίνι γκοφρέτα των … δέκα λεπτών. «Άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου!»

Προτείνοντας το κέρμα των δύο ευρώ, ρώτησε καλοκάγαθα :

-Μπορώ να τη φάω αμέσως, εδώ;

Καινούργια έκπληξη, για όλους τους παρόντες!

-Φυσικά και μπορείς!, απάντησε ο υπεύθυνος που δε μπόρεσε τούτη τη φορά να συγκρατήσει το μειδίαμά του.

-Μα, δε θα μου κόψει την όρεξη; Τι θα πει η μαμά μου, αν δε φάω το φαγητό μου το μεσημέρι; συμπλήρωσε ο νεαρός, με απορημένο ύφος που δε φαινόταν καθόλου ψεύτικο.

-Ε ! Μέχρι το μεσημέρι, θα έχεις χωνέψει τη γκοφρέτα! Δεν είναι δα και τόσο μεγάλη, για να σου κόψει την όρεξη! απάντησε ο καταστηματάρχης, που είχε καταλάβει αρκετά πράγματα πια και για τον αναπάντεχο πελάτη, για την ψυχολογία του και για την ωριμότητά του αλλά και για τις σχέσεις του με το οικογενειακό του περιβάλλον.

-Δηλαδή, δε θα θυμώσει η μαμά μου που θα το μάθει; επέμενε εκείνος σαν άβουλο πλάσμα ενώ ωστόσο είχε καθαρίσει το μικρό γλύκισμα από το περιτύλιγμα και ετοιμαζόταν να το βάλει στο στόμα.

-Όχι, όχι ! Θα την πάρω εγώ στο τηλέφωνο να την καθησυχάσω, μόνο φάγε τη γκοφρετίτσα σου, χωρίς να αγχώνεσαι! απάντησε ο πωλητής που είχε πάρει στα σοβαρά τον ρόλο του συνήγορου του νεαρού.

Με τα τελευταία αυτά λόγια, έδωσε τα ρέστα από το δίευρο στο παλικάρι και, σηκώνοντας το ακουστικό, σχημάτισε ένα τυχαίο αριθμό και έκανε πως τηλεφωνούσε στην άγνωστη μαμά του πελάτη, για να την ενημερώσει σχετικώς.

Ο μικρομέγαλος έφηβος, αφού «εξαφάνισε» τη μικρή λιχουδιά και έριξε το χαρτάκι περιτυλίγματος στο καλαθάκι των απορριμμάτων, ευχαρίστησε και έφυγε, αφήνοντας σε πολύ μεγάλη περισυλλογή τόσο τον καταστηματάρχη όσο και όλους τους πελάτες που παρακολούθησαν τα διαδραματιζόμενα στο μικρό γωνιακό μαγαζάκι, τούτο το ανοιξιάτικο πρωινό.

* O κ. Ρ. Μαγαράκης είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός