Άνθρωποι που χάνουν τα πάντα, γιατί στην πραγματικότητα ποτέ δεν είχαν τίποτα.

ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΤΖΑΣΜΙΝ

BLUE JASMINE

Σκην.: Γούντι Άλεν

Πρωτ.: Κέιτ Μπλάνσετ, Σάλι Χώκινς, Μπόμπι Καναβάλε, Άλεκ Μπώλντουιν, Πίτερ Σάρσγκορ

Η Τζάσμιν έχει μόλις χάσει την τέλεια ζωή μ’ έναν όμορφο και πάμπλουτο σύζυγο, ο οποίος στο τέλος αποδείχτηκε ότι αφενός ζούσε τη μεγάλη ζωή καταχρώμενος λεφτά άλλων, αφετέρου απατούσε τη γυναίκα του συστηματικά. Καταχρεωμένη και άστεγη, η φαντασμένη και σνομπ Τζάσμιν φτάνει στο Σαν Φρανσίσκο για να μείνει στην χαμηλότερης τάξης αδερφή της ώσπου να ορθοποδήσει.

Δεδομένης της φθοράς που αναπόφευκτα φέρνουν τα 78 του χρόνια και ο ρυθμός παραγωγής με μία ταινία τον χρόνο, το κινηματογραφικό σύμπαν του σκηνοθέτη διατηρεί και σ’ αυτή την κομεντί τα περισσότερα στοιχεία του αναγνωρίσιμα κι απολαυστικά: η απλότητα κι η ειρωνία της πλοκής, το εξαιρετικό κάστινγκ, οι χειμαρρώδεις διάλογοι, το jazz & blues σάουντρακ, όλα συνθέτουν μία ιστορία για τη σημασία του χρήματος, την απληστία και την οικονομική κρίση, με μια ερμηνεία της Μπλάνσετ που, εκτός κι αν κάτι πολύ σοβαρό πάει στραβά, θα την οδηγήσει στην πεντάδα των επόμενων Όσκαρ.

Για την ακρίβεια, η ταινία στο μεγαλύτερο μέρος της στηρίζεται στον τραγικοκωμικό χαρακτήρα της Τζάσμιν, η οποία το βρίσκει αδύνατο να προσαρμοστεί στις καινούριες συνθήκες που της επιφυλάσσει η ζωή, παρότι καταβάλλει σημαντική προσπάθεια. Η Μπλάνσετ καταφέρνει ν’ αποδώσει με εξαιρετικά χειρισμένες διακυμάνσεις τον αλαζονικό και ταυτόχρονα ευάλωτο χαρακτήρα της Τζάσμιν, ως μια γυναίκα που υποτιμά τις δυνάμεις της και αφήνεται στην ευκολία του χρήματος. Φυσικά δε θα πρέπει να παραγνωριστεί το υπόλοιπο καστ, από τον Μπώλντουιν που μανιερίζει διεκπεραιωτικά, ως τη Χώκινς και τον Καναβάλε που φτιάχνουν διασκεδαστικά τους ανεπιτήδευτους και πληθωρικούς λαϊκούς χαρακτήρες τους.

Όπως με τις πρόσφατες προηγούμενες ταινίες του, εδώ ο Άλεν μοιάζει μ’ έναν παππού ο οποίος αφηγείται μια παραβολή στα εγγόνια του ή την ιστορία ενός γνωστού του στους φίλους του. Η συνηθισμένη, προβλέψιμη, πειθαρχημένα δομημένη ιστορία του φαίνεται να θέλει να μοιραστεί ένα ηθικό δίδαγμα, αλλά χωρίς να το δραματοποιεί υπερβολικά (το σάουντρακ πάντοτε ελαφραίνει και σαρκάζει τις καταστάσεις), και σαν να προσπαθεί να τονίσει ακριβώς το πόσο κοινές και προβλέψιμες είναι οι ζωές των ανθρώπων, με παρηγοριά την αυτάρκεια και τον έρωτα.



ΜΟΝΟ Ο ΘΕΟΣ

ΣΥΓΧΩΡΕΙ

ONLY GOD FORGIVES

Σκην.: Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν

Πρωτ.: Ράιαν Γκόσλινγκ, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Βιτάγια Πανσριγκάρμ

Ο Τζούλιαν ζει στην Μπανγκόκ με τον αδελφό του, με τον οποίο διακινούν ναρκωτικά, διατηρούν πορνείο και στήνουν αγώνες μούι-τάι. Ένα βράδυ ο αδελφός του βιάζει και σκοτώνει μια 16χρονη πόρνη, ο αστυνομικός προστάτης της βάζει τον πατέρα της να τον σκοτώσει, και ο Τζούλιαν προσπαθεί με τη σειρά του να εκδικηθεί για τον θάνατο του αδερφού του.

Μετά την καλλιτεχνική επιτυχία του «Drive» (2011), το οποίο κέρδισε το βραβείο Σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Καννών, αυτή είναι η πολυαναμενόμενη δεύτερη συνεργασία του σκηνοθέτη με τον Γκόσλινγκ. Μια αρκετά διαφορετική ταινία από το «Drive», αφηγηματικά ισχνή, ασυγκράτητα βίαιη και εμμονικά στιλιζαρισμένη, που εξακολουθεί να επιδεικνύει τη μαεστρία του δανού σκηνοθέτη στη δημιουργία εικόνων με ισχυρό αντίκτυπο στον θεατή. Πρόκειται για ένα συνηθισμένο δράμα εκδίκησης, όπου τα συναισθήματα μεταδίδονται ως επί το πλείστον μέσα από τη φωτογραφία και τη μουσική, και λιγότερο μέσα από το σενάριο, το οποίο παραμένει υποτυπώδες, λακωνικό και επεισοδιακό.

Εξηγώντας σχηματικά, η ιστορία της ταινίας συνοψίζεται στην αγγλική έκφραση shithole of the earth. Ο Ρεφν εδώ δεν αφηγείται μια ιστορία με τα συναισθηματικά διακυβεύματα του «Drive», όπου και πάλι το σάουντρακ ήταν κεντρικό στην απόδοση των κίνητρων και των καταστάσεων. Εδώ μιλάει κυνικά για ανθρώπους βουτηγμένους σ’ έναν βούρκο θανάτου, για τους οποίους ούτε συμπάθεια αλλά κι ούτε λύτρωση προβλέπεται. Η σκιασμένη έντονη πολυχρωμία κάνει εθιστικούς και ακόμη πιο ζοφερούς τους βρώμικους χώρους της πλοκής και διαχέει την παρανομία μέχρι και στην τελευταία γωνία, οι εσωτερικοί φωτισμοί δημιουργούν μια αίσθηση εγκλωβισμού, ενώ η αφύσικη κίνηση των χαρακτήρων (στατικότητα των σωμάτων, αργή κίνηση στη φωτογραφία) αποδίδει την παράνοια και των δύο πλευρών που οδηγεί νομοτελειακά στο μακελειό.

Ο Γκόσλινγκ εδώ παίζει απλώς μια παραλλαγή του Οδηγού από το «Drive», ξανά λιγομίλητος, ψυχρός και με τη συνεχή απειλή του εσωτερικού αναβρασμού που περιμένει αφορμή για να ξεσπάσει μανιωδώς, με τη διαφορά ότι ο Τζούλιαν δεν έχει κανένα ελαφρυντικό ή ελκυστικό στοιχείο- απλός κρίκος μιας διεστραμμένης αυτοκαταστροφικής αλυσίδας, αποτελούμενη επίσης από την ανεξέλεγκτη μητέρα του, τον διαταραγμένο αδελφό του και τον ανελέητο αστυνομικό Τσανγκ.



RUSH

Σκην.: Ρον Χάουαρντ

Πρωτ.: Κρις Χέμσγουορθ, Ντάνιελ Μπριλ, Ολίβια Γουάιλντ, Νάταλι Ντόρμερ

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους οδηγούς αγώνων Formula 1, του αυστριακού Νίκι Λάουντα και του βρετανού Τζέιμς Χαντ, η οποία κορυφώθηκε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1976.

Ακόμη κι όταν έχεις μία από τις συναρπαστικότερες ιστορίες ταλέντου και ανταγωνισμού, με τον Χάουαρντ για σκηνοθέτη είναι δύσκολο να περιμένει κανείς κάτι παραπάνω από μια τεχνικά άρτια αλλά διεκπεραιωτική και προφανή αναπαράσταση των γεγονότων, που παρόλαυτά διαθέτει δύο πολύ καλούς πρωταγωνιστές, σχολαστική κι αληθοφανή αναπαράσταση της εποχής, κι εξαιρετικά έντονο μοντάζ στις σκηνές των αγώνων, έστω κι αν ορισμένα από τα γεγονότα λαμβάνονται ως δεδομένα για τον θεατή και δεν τυχαίνουν της αφηγηματικής βαρύτητας που τους αξίζει (π.χ. ο Λάουντα μετατρέπεται σε πολύτιμο απόκτημα της Ferrari από τη μία σκηνή στην άλλη, χωρίς ποτέ να βλέπουμε πώς γίνεται πρωταθλητής).