Της Λίλιαν Δαφερμάκη
“Σκοτσέζικο ντουζ” για χιλιάδες δημοτικούς αστυνομικούς είναι οι κυβερνητικοί χειρισμοί για το εργασιακό τους μέλλον, καθώς κάθε μέρα αλλάζουν τα δεδομένα, “μια κρύο -μια ζέστη”, με αποτέλεσμα ένας ακόμα κλάδος εργαζομένων να έχει υποβληθεί σε ένα αβάσταχτο μαρτύριο αναμονής, για το πόσοι και πού θα απορροφηθούν τελικά, και κάτω υπό ποιες συνθήκες…
Έτσι ενώ τις προηγούμενες μέρες δίνονταν διαβεβαιώσεις ότι δεν ανακύπτει ζήτημα σε σχέση με το όριο ηλικίας, καθώς στο σύνολο τους όλοι οι εργαζόμενοι που δεν θα μείνουν στους δήμους θα μετακινηθούν στην ΕΛΑΣ, τα δεδομένα άλλαξαν και πάλι. Τα νέα σενάρια θέλουν να εγείρεται ξανά ζήτημα ορίου ηλικίας για τους 45 και άνω, καθώς αξιολογείται ότι δεν μπορούν να ενταχθούν στην Ελληνική Αστυνομία, που θα πρέπει να τροφοδοτηθεί με νεότερους σε ηλικία εργαζόμενους...
Η δεύτερη εμπλοκή που έχει ανακύψει αφορά και τους κάτω των 45 που σύμφωνα με τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις θα μετακινηθούν στην ΕΛΑΣ. Εδώ το πρόβλημα εστιάζεται στην κάλυψη του κόστους της δίμηνης εκπαίδευσης τους. Πιο συγκεκριμένα, εκτιμάται ότι θα είναι εξαιρετικά επιβαρυντικό για τον κρατικό προϋπολογισμό να καλυφθεί η δαπάνη της διατροφής και της στέγης των εργαζομένων που θα παρακολουθήσουν την δίμηνη εκπαίδευση. Αφού λοιπόν διαπίστωσαν ότι δεν τους βγαίνει ο λογαριασμός σε σχέση με την κάλυψη του κόστους αυτού, γίνονται σκέψεις τα έξοδα της διατροφής τους και της διανυκτέρευσης τους να τα αναλάβουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι... Οι πληροφορίες αυτές όπως είναι φυσικό πυροδότησαν νέο τσουνάμι αντιδράσεων στους κόλπους των δημοτικών αστυνομικών, που ενώ προσπαθούν να συνέλθουν από το γεγονός ότι από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκαν χωρίς οργανικές θέσεις (μετά την κυβερνητική απόφαση της κατάργησης του κλάδου τους), καλούνται τώρα να καλύψουν και από την τσέπη τους -από τα χρήματα που δεν έχουν- το κόστος της διαβίωσης τους για όλο το χρονικό διάστημα της εκπαίδευσής τους. Οι εργαζόμενοι είναι χωρίς υπερβολή εξαγριωμένοι, πληρώνουν με τον πιο οδηνυρό τρόπο την κυβερνητική πολιτική στόχευση, που υπαγορεύει η Τρόικα για «λιγότερο δημόσιο» και μάλιστα με ευθέως αντισυνταγματικούς χειρισμούς.
«Δεν είναι μόνο το οικονομικό θέμα που ασφαλώς και είναι κορυφαίο. Είναι κυρίως το ηθικό... Μας απέλυσαν, μας στίβουν και μας αντιμετωπίζουν με ένα τρόπο αν όχι εκδικητικό σίγουρα εχθρικό, καθώς από τη μια στιγμή στην άλλη τα δεδομένα για το εργασιακό μας μέλλον αλλάζουν οδυνηρά...Έχει άραγε σκεφτεί κανείς από τα κυβερνητικά στελέχη που με τόση ευκολία κάθε μέρα ανακοινώνουν όλο και σκληρότερα μέτρα, από πού θα πληρώσουμε τα χρήματα της διατροφής και της στέγης μας την περίοδο της εκπαίδευσης μας, τη στιγμή που αδυνατούμε πλέον να καλύψουμε τις βασικές οικογενειακές μας ανάγκες;...» τονίζουν με δηλώσεις τους στην «Π» στελέχη της Δημοτικής Αστυνομίας.
Όπως αναφέρουν αισθάνονται χωρίς υπερβολή “ επί ξύλου κρεμάμενοι” καθώς ζουν ένα απίστευτο Γολγοθά, αφού κάθε μέρα ξημερώνει νέα μέτρα...
Όπως εξηγούν, με αφορμή τα εμπόδια που έχουν ανακύψει σε τοπικό επίπεδο, σε ό,τι αφορά στο Δήμο Ηρακλείου, βρίσκονται «στον αέρα» 15 άτομα, τα οποία είναι άνω των 45 ετών, και κυριολεκτικά βαδίζουν στα «τυφλά» σχετικά με τη μετακίνηση τους. Επίσης 7 άτομα θα παραμείνουν στο Δήμο Ηρακλείου σε διοικητικές θέσεις καθώς είτε έχουν κάνει μεταπτυχιακές σπουδές, είτε εμπίπτουν στις εξαιρέσεις των ΑμΕΑ είτε είναι παντρεμένα ζευγάρια, που σύμφωνα με το νόμο ο ένας από τους δύο θα παραμείνει στον ΟΤΑ. Όλοι οι υπόλοιποι περιμένουν τις εξελίξεις και αγνοούν το πώς θα μετακινηθούν και κάτω από ποιες προϋποθέσεις, καθώς το υπουργείο κρατά επτασφράγιστο μυστικό το περιεχόμενο της ΚΥΑ που καθορίζει όλα αυτά τα ζητήματα.
Με δηλώσεις τους στην «Π» δημοτικοί αστυνομικοί τονίζουν ότι αισθάνονται σαν «πρόβατα επί σφαγή» καθώς ουσιαστικά μετά την αντισυνταγματική μεθόδευση του «ξαφνικού θανάτου» της Δημοτικής Αστυνομίας, η Κυβέρνηση ξεδίπλωσε άλλη μια οδυνηρή πολιτική στόχευση για «λιγότερο δημόσιο» και μάλιστα με ευθέως αντισυνταγματικούς χειρισμούς. Μέσα σε αυτό το κλίμα οι όποιες πολιτικές δηλώσεις ότι «κανείς δημοτικός αστυνομικός δεν θα χάσει τη δουλειά του» δεν μπορεί να είναι πειστικές, τη στιγμή μάλιστα που δεν συνοδεύονται με επίσημες πολιτικές αποφάσεις που θα κατοχυρώνουν τους εργαζόμενους οι οποίοι από τη μία μέρα στην άλλη βρέθηκαν χωρίς δουλειά.
