Ένα έξυπνο δράμα οικονομικής κατασκοπίας.



Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ MÖBIUS

MÖBIUS

Σκην.: Ερίκ Ροσάν

Πρωτ.: Ζαν Ντιζαρντέν, Σεσίλ Ντε Φρανς, Τιμ Ροθ, Εμίλ Ντεκέν, Τζον Λιντς

Ο Μόιζ είναι ένας πράκτορας της Ρωσικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (FSB), ο οποίος βρίσκεται σε αποστολή στο Μονακό όπου παρακολουθεί την έμπειρη χρηματιστήρια Αλίς, που δουλεύει για τον ρώσο μεγιστάνα Ροστόφσκι. Στόχος του Μόιζ είναι να της αποσπάσει πολύτιμες πληροφορίες που θα βοηθήσουν τον προϊστάμενό του να παγιδεύσει τον Ροστόφσκι. Όμως τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, και σύντομα οι δύο πλευρές θα βρεθούν μπροστά σε αναπάντεχες εκπλήξεις.

Σε γενικές γραμμές, ίσως το πιο ενδιαφέρον ειδολογικό στοιχείο σ’ αυτό το κατασκοπικό δράμα, είναι ότι σε κάνει να νομίζεις ότι βλέπεις μια ψυχροπολεμική ταινία τοποθετημένη στη σημερινή εποχή. Ο τρόπος δηλαδή με τον όποιο μεταφέρει τον ευθύ ψυχροπολεμικό ανταγωνισμό ανάμεσα στις Η.Π.Α. και τη Ρωσία, μέσα στο σημερινό πλαίσιο όπου τα διακυβεύματα πια δεν είναι ιδεολογικά αλλά οικονομικά. Ένα έξυπνο και περίπλοκο σενάριο, παιγμένο από ένα εύστοχα επιλεγμένο καστ, υπονομευμένο μόνο από την έλλειψη φαντασίας του σκηνοθέτη, ο οποίος μοιάζει να χειρίζεται τις κοσμοπολίτικες τοποθεσίες και τον ατμοσφαιρικό σχεδιασμό της παραγωγής άλλοτε με περισσότερη και άλλοτε με λιγότερη έμπνευση.

Αφενός δηλαδή συστήνει τις σκηνές του με εντυπωσιακά εισαγωγικά πλάνα, αφετέρου τα επιμέρους πλάνα μέσα στις σκηνές μοιάζουν στενόχωρα και διεκπεραιωτικά. Από τη μία, η εναέρια έναρξη στο Μονακό που γίνεται από την πίσω πλευρά του βουνού της πόλης δίνει μια έστω πρόσκαιρα ανανεωτική άποψη σε αντίθεση με τη συνηθισμένη μπροστινή οπτική του κρατιδίου, ενώ το πρώτο γενικό πλάνο της έπαυλης του Ροστόφσκι μεταδίδει ταυτόχρονα την οικονομική δύναμη, την αλαζονία και το κακό γούστο του ιδιοκτήτη της. Από την άλλη, οι εσωτερικοί χώροι όπως τα γραφεία της CIA και της FSB, αποπνέουν ατμόσφαιρα μηχανορραφίας, μυστικοπάθειας και κυνισμού, ενώ αναλόγως τα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια και τα μπαρ του Μονακό αναδύουν τον κοσμοπολιτισμό του, αισθήσεις που υπονομεύονται από το στενόχωρο, χωρίς έμπνευση καδράρισμα.

Δομικά ωστόσο, η πλοκή ανταποκρίνεται δεξιοτεχνικά στον τίτλο της, καθώς δημιουργεί συνεχώς καινούριες προκλήσεις και συσχετισμούς ανάμεσα στους ήρωες, οι οποίοι ενσαρκώνονται από έναν εξαιρετικά γοητευτικό Ντιζαρντέν και μια ευφυή και δυναμική Ντε Φρανς σε ερωτικές σκηνές συγκρατημένα έντονου πάθους, καθώς κι από έναν Ροθ σκληρό, υποψιασμένο και αλαζόνα.



Ο ΠΕΡΣΙ ΤΖΑΚΣΟΝ ΚΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ

PERCY JACKSON: SEA OF MONSTERS

Σκην.: Θορ Φροϊντενθαλ

Πρωτ.: Λόγκαν Λέρμαν, Αλεξάντρα Νταντάριο, Ντάγκλας Σμιθ, Στάνλεϊ Τούτσι

Ο Πέρσι Τζάκσον πρέπει να ταξιδέψει στη Θάλασσα των Τεράτων για να βρει το Χρυσόμαλλο Δέρας, με το οποίο θα ξαναζωντανέψει το δέντρο που προστατεύει την κατασκήνωση των ημίθεων. Πρέπει να προλάβει, γιατί ταυτόχρονα το αναζητάει και ο μοχθηρός Λουκ, με σκοπό ν’ αναστήσει τον Κρόνο, ο οποίος θέλει να καταστρέψει τον κόσμο.

Δεύτερη διασκευή από την ομώνυμη λογοτεχνική σειρά του Ρικ Ριόρνταν με προηγούμενο το «Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι: η κλοπή της αστραπής» («Percy Jackson and the Olympians: the Lightning Thief», Κρις Κολόμπους, 2010), το οποίο δεν ήταν ακριβώς μια αστρονομικού μεγέθους επιτυχία, παρόλαυτά η Fox αποφάσισε να προχωρήσει σε μια συνέχεια, η οποία μάλλον θα είναι και η τελευταία, αφού η εμπορική απόδοση της ήταν πολύ χαμηλότερη από την προηγούμενη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι ότι επαναπαύεται στην ταυτότητα που έχει ως παραμύθι και παραμελεί την εσωτερική συνέπεια της ιστορίας. Προφανέστατο παράδειγμα, η ευκολία με την οποία ο μηχανικός ταύρος σπάει την ασπίδα της κατασκήνωσης. Επίσης, το φιλμ δε μπαίνει στον κόπο να στήσει έξυπνα και αληθοφανώς τις σκηνές δράσης του, με αποτέλεσμα η πανεύκολη απόδραση από το στομάχι του θαλάσσιου τέρατος να ακυρώνει κάθε αίσθημα κρισιμότητας ή δυσκολίας της αποστολής. Όσο για την απλοϊκότητα με την οποία το σενάριο και η σκηνοθεσία χειρίζονται του χαρακτήρες τους, το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι θυμίζει τηλεοπτική προχειρότητα.