Ρομαντικός και ροκ, ένας γνήσιος εκπρόσωπος της γενιάς του, ο Λάκης Παπαδόπουλος ή “Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ” έχει στο ενεργητικό του αμέτρητες συνεργασίες με ονόματα, όχι μόνο από το χώρο της ροκ, και κομμάτια που έχουν γράψει ιστορία.
Ο Λάκης Παπαδόπουλος έρχεται στο Θέατρο Τεχνόπολις την ερχόμενη Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου, οπότε και θα συναντηθεί στη σκηνή με τη Θεοδοσία Τσάτσου και τα Σύννεφα με Παντελόνια σε ένα μαγικό μουσικό ταξίδι.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Π» μιλά για τη μουσική σκηνή της χώρας όταν έκανε τα πρώτα του βήματα, το τώρα και το αύριο του ελληνικού πενταγράμμου.
«Νομίζω πως η μουσική είναι όπως οτιδήποτε υπάρχει στην Ελλάδα που καίγεται και ξαναγίνεται όπως ο φοίνικας», αναφέρει και προσθέτει πως «υπάρχουν ωραία και σωστά άτομα, σωστές ερμηνείες, υπάρχει ήθος, υπάρχουν νέα παιδιά που έχουν όνειρα απλώς δεν υπάρχουν τα μεγάλα τραγούδια που υπήρχαν στην εποχή μου, τα μεγάλα ποιήματα».
Ερώτηση: Είστε ένας δημιουργός που έχει στο ενεργητικό του πολλές συνεργασίες, ποιες ξεχωρίζετε;
Απάντηση: «Οπωσδήποτε, θα πω τις πετυχημένες αλλά και οι όχι και τόσο πολύ πετυχημένες έχουν την αξία τους και το ενδιαφέρον τους και τις στιγμές που περάσαμε μαζί με τους συνεργάτες μέσα σε ένα στούντιο.
Θα θυμηθώ τα παιδιά που χάθηκαν, είναι ο Ξυδούς, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ένας μπασίστας μου με τον οποίο παίζαμε αρκετά χρόνια μαζί, ο Πλάτωνας Κατρίδης, μικρό παιδί, έφυγε από ατύχημα. Αυτά είναι άσχημα πράγματα.
Από τις άλλες συνεργασίες έχω περάσει πολύ καλά, με την Αρλέτα, τον Μητσιά, τον Ζουγανέλη, τον Μπουλά και όλους τους άλλους, δεν υπάρχει κανένα παράπονο. Η δουλειά μας είναι αυτή, να μπαίνουμε σε ένα στούντιο και να καρποφορεί αυτό που σκεφτόμαστε, ό, τι καλύτερο».
Ερ.: Έχετε συνεργαστεί και στηρίξει πολλούς νέους καλλιτέχνες.
Απ.: «Ιδιαίτερα αυτή την εποχή συνεργάζομαι με τους Stavento, τους Onirama, στο παρελθόν με την Ελεονόρα Ζουγανέλη, τη Σάννυ Μπαλτζή. Είναι όλα πολύ καλά, έχουν πολύ καλά αποτελέσματα ή πετυχαίνουν ή δεν πετυχαίνουν τα τραγούδια, βγαίνοντας από το στούντιο εγώ είμαι καλυμμένος
Ερ.: Δεδομένων και των παραπάνω συνεργασιών σας, θεωρείτε πως η ελληνική μουσική σκηνή έχει μέλλον;
Απ.: «Νομίζω πως είναι όπως οτιδήποτε υπάρχει στην Ελλάδα που καίγεται και ξαναγίνεται όπως ο φοίνικας. Βέβαια, δεν μπορώ να πω ότι η μουσική σε όλο τον κόσμο είναι και στην καλύτερη στιγμή της, οπότε η Ελλάδα σαν ένας μικρός χώρος ακολουθεί κι αυτή την παγκοσμιότητα. Υπάρχουν ωραία και σωστά άτομα, σωστές ερμηνείες, υπάρχει ήθος, υπάρχουν νέα παιδιά που έχουν όνειρα απλώς δεν υπάρχουν τα μεγάλα τραγούδια που υπήρχαν στην εποχή μου, τα μεγάλα ποιήματα. Όταν ξεκίνησαν οι Θεοδωράκης, Χατζιδάκις και Τσιτσάνης, ο Τσιτσάνης βρήκε την Παπαγιαννοπούλου, οι άλλοι δύο βρήκαν τους ποιητές και μίλησαν και οι τρεις τους σε ένα λαό ο οποίος πεινούσε πνευματικά.
Δε βγαίνουνε νέοι Μεσσίες τώρα.
Γιατί η μπλούζα ενός νέου να λέει «Καλιφόρνια» και όχι «Κρήτη», να έχει τον τόπο που γεννήθηκε, τιμή του και καμάρι του, να έχει τον Ξυλούρη και όχι τον Τζον Λένον ή τους Doors και όχι το Μητροπάνο, το Λοϊζο, τον Παπακωνσταντίνου, το Χατζιδάκι; Αλλά είμαστε ακόμα ένα γρανάζι του παγκόσμιου κεφάλαιου, τι να κάνεις;»
Ερ.: Τώρα ο λαός πεινάει και κυριολεκτικά όμως.
Απ.: «Δε θα ήθελα να μιλήσω για αυτό γιατί μας χρειάζεται λίγη χαρά και αισιοδοξία, το όνειρο. Δεν υπάρχει καλύτερο μέρος από την Κρήτη για να ζήσεις έξι μήνες, μας αρέσει πολύ να ζούμε στο Αιγαίο, ο κόσμος όλος θα ήθελε πάρα πολύ να είναι Έλληνας και να ζει σε αυτά τα ονειρεμένα νερά. Θα ήθελε και φοβάμαι ότι θα το πετύχει, να μας κάνει υποτελείς να δουλεύουμε για αυτούς, ήδη δουλεύουμε για αυτούς.
Οι ξένοι που τους βάλαμε αφεντικά στην τσέπη μας, μας έδωσαν τα λεφτά αλλά το χρέος είναι το ίδιο, δεν έχει φύγει, γενιές ολόκληρες θα τυραννηθούν, τα παιδιά λυπάμαι. Δεν τους πειράζει να μας τοποθετήσουν με τους λαούς του ανατολικού μπλοκ, λένε ότι είμαστε τεμπέληδες, είναι τυχεροί σε αυτό το οικόπεδο που λέγεται Ελλάδα, ας τους έχουμε με χαμηλό μεροκάματο...
Τούτοι εδώ που κυβερνούν τι είναι; Πιόνια».
Ερ.: Για την εποχή που κάνατε τα πρώτα σας βήματα, υπάρχει η εντύπωση ότι υπήρχε ανεμελιά, τρέλα, το ροκ ήταν στα καλύτερά του. Ήταν έτσι ονειρικά ή υπάρχει λανθασμένη εντύπωση;
Απ.: «Δεν ήταν ονειρικά, τώρα πιστεύω ότι τα νέα παιδιά είναι πιο καθαρά από μας, στο μυαλό, βέβαια. Τότε έπεφτε πάρα πολύ ναρκωτικό, πολύ τσιγαράκι, πολλή μονομανία γύρω από ένα είδος. Ούτε εκεί μπορώ να πω ότι αφομοιώθηκα γιατί σα μουσικός και ακροατής άκουγα όχι μόνο ροκ, αλλά και ελληνικά και έντεχνα και αμερικάνικα, ιταλικά, γαλλικά κομμάτια, μεγάλες φωνές, όπως τη Σοφία Βέμπο, τα άκουγα στο ραδιόφωνο , ήμουν τυχερός γιατί έπαιζε καλές στιγμές του τραγουδιού, έτσι έφτιαξε το αισθητήριό μου.
Κακά τα ψέματα, το παιδί επηρεάζεται, αν μέσα σε μια οικογένεια ακούγεται ένα φτηνό είδος μουσικής, το παιδί θα δεθεί σε αυτό. Το κράτος πρέπει να το αντιληφθεί και να φτιάξει ατμόσφαιρα πολιτισμού στα ίδια τα σχολεία με ακρόαση καλών ειδών μουσικής. Είναι αντικειμενικό το καλό είδος. Θέλει σοφούς και καλλιτέχνες να είναι στο υπουργείο Πολιτισμού, δε θέλει υπάλληλους να κοιτάει ποιους θα διώξει και ποιους θα πάρει, πόσο θα γλιτώσει το υπουργείο λεφτά για να μην το κοιτάει με λοξό μάτι ο κάθε πρωθυπουργός. Εξάλλου, στην παιδεία η ψυχική υγεία είναι τσάμπα, δεν κοστίζει τίποτα να βάζει στην τάξη ένα cd με καλή μουσική, κρητικά, νησιώτικα, λαϊκή μουσική, να μην περιμένει το παιδί να ακούσει ό, τι οι γονείς του που είναι πωρωμένοι με ένα είδος. Αυτό πρέπει να κάνει με την προτροπή ενός μουσικού να προχωρήσει, να μάθει τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη. Αλλιώς έχει κοπεί η ιστορία της αισθητικής. Αν ακούει τουρλουμπούκια, θα είναι ένας άλλος τσιφτετελιάς κατεστραμμένος, όπως είναι το γενικό πρόσταγμα της παρέας».
Ερ.: Ποια είναι τα σχέδιά σας για τον ερχόμενο χειμώνα;
Απ.: «Δεν είμαι άνθρωπος να πηγαίνω σε ένα κέντρο όλη τη σεζόν, έχω δουλέψει αρκετά στη ζωή μου. Τα σχέδιά μου είναι όσο μπορώ και έχω ρεπό να κάνω εκδρομές στα ελληνικά νησιά που δεν τα γνωρίζω. Μου αρέσει πολύ η θάλασσα, πάρα πολύ η Ελλάδα και αρέσει σε όλο τον κόσμο. Ο κόσμος δεν έχει ανακαλύψει την Ελλάδα, αν την ανακαλύψει είναι ο μοναδικός τρόπος να επιβιώσουμε και να κάνουμε λεφτά, με λίγη ευγένεια, σταθερότητα στις τιμές, μία λογική σε όλα. Ξέρουμε ότι ο Έλληνας αν δεν έχει δουλειά σε παρακαλάει να πας στο μαγαζί του, αν έχει δουλειά σε διώχνει με τον τρόπο του. Αυτό λέγεται ερασιτεχνισμός».
Από τη ροκ σκηνή του ‘60
Ο Λάκης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1948 στην Αθήνα.
Με το που μπαίνει στην εφηβεία τραγουδάει και παίζει κιθάρα στους Dragons, ροκ συγκρότημα με αγγλικό στίχο, ακολουθεί η συμμετοχή του στους «Ηρακλής και DNA». Στη δισκογραφία εμφανίστηκε το 1981. Ο Λάκης Παπαδόπουλος αν και ανήκει στον ευρύτερο χώρο της Ροκ έχει δώσει πολλά τραγούδια σε καλλιτέχνες από τον χώρο της λαϊκής μουσικής.
