Σε έρευνα που έγινε λοιπόν από την Καππα Research, την έγκυρη δημοσκοπική αυτή εταιρία στην Ελλάδα και που δημοσιεύτηκε στον Τύπο την προπερασμένη Κυριακή εξήλθε το συμπέρασμα το οποίο αποτελεί και εντυπωσιακό γεγονός ότι η ελληνική κοινή γνώμη κατά ποσοστό 40% επιθυμεί «καλές σχέσεις» με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής όταν το 2010 μόλις ένα 12% εξέφραζε ανάλογη επιθυμία ενώ ο αντιγερμανισμός των Ελλήνων βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη παρά τα ωραία λόγια του γνωστού μας Σόιμπλε για τη χώρα μας τώρα τελευταία.
Να προσπαθήσουμε να τα αναλύσουμε αυτά τα συμπεράσματα πάντοτε με τη βοήθεια σας την οποία νοερώς εισπράττω μήπως και καταλήξουμε στη σωστή κατάληξη του θέματος αυτού. Έχουμε και λέμε μετά ταύτα. Μετά από τη πάροδο δύο περίπου αιώνων εθνικού βίου παρατηρούμε μετά λύπης μας ότι η χώρα ελάχιστα βήματα έχει κάνει προς την πλήρη απελευθέρωσή της. Όταν επήλθε η δημιουργία του μικρού τότε ελληνικού κράτους αμέσως συγκροτήθηκαν τρείς πολιτικοί σχηματισμοί, τρία κόμματα δηλαδή τα οποία πως ονομάστηκαν παρακαλώ; Με τις ονομασίες των τότε προστάτιδων δυνάμεων. Ήταν το αγγλικό κόμμα το γαλλικό κόμμα και το ρώσικο κόμμα. Εγκαινιάστηκε λοιπόν ο ηγεμονισμός των τότε μεγάλων δυνάμεων στη χώρα μας και πολλά δεινά επισυσσώρευσε στο τόπο κυρίως με τον ανταγωνισμό τον οποίον είχαν μεταξύ τους όσον αφορά την επιρροή τους στη μικρή αλλά με καίρια θέση Ελλάδα. Έκτοτε πολύ νερό κύλισε στο αυλάκι.
Η Ελλάδα μεγάλωσε. Και παρά τους δύο εμφύλιους σπαραγμούς στο πρώτο και το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο διπλασιάστηκε εδαφικά και αρκετοί από τους εθνικούς πόθους της εκπληρώθηκαν και μπορούμε να υποστηρίξουμε μετά λόγου γνώσεως ότι είναι ένα αξιόλογο κράτος ανάμεσα στα κράτη του κόσμου από κάθε πλευρά. Δυστυχώς, όμως, δυστυχέστατα, δε μπόρεσε ποτέ να αποτινάξει από πάνω της όλους αυτούς τους ηγεμονισμούς, να στηριχτεί στις δικές της δυνάμεις και μόνο, και να βρει το δικό της βηματισμό και το δρόμο της. Μ’ άλλα λόγια δηλαδή να υπηρετήσει καλύτερα, μα τι άλλο, μα τα δικά της τα συμφέροντα.
Πάντοτε έπρεπε να υπάρχει κάποιος ξένος ισχυρός στον οποίο έπρεπε να στηριχθεί γιατί η δική της αυτοπεποίθηση δεν ήταν αρκετά ισχυρή για να πορευτεί το δρόμο της προόδου και της ανάπτυξης. Ο ξένος, όμως, ο οποιοσδήποτε και να είναι, τα δικά του τα συμφέροντα θα πρωτοκοιτάξει. Και δυστυχώς τη μεγάλη αυτή αλήθεια πάντοτε, όπως λέει και ο εθνικός μα ποιητής, ο ευκολόπιστος αλλά και πάντα προδομένος λαός μας τη παραγνώρισε. Με αποτέλεσμα βέβαια να το πληρώνει αυτό πάντα ακριβά. Με πάρα πολύ μεγάλο τίμημα. Τώρα λοιπόν η νέα αυτή τοποθέτηση των Ελλήνων, γιατί το 40% δεν είναι λίγο, πώς να εξηγηθεί; Εγώ φυσικά δεν μπορώ να την εξηγήσω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να επαναφέρω στη μνήμη μου τη παλαιότερη δουλοπρεπέστατη πολιτική της χώρας μας, την πολιτική του «Γιεσμεν» και την απώλεια του 1/3 της Κύπρου. Εσείς μπορείτε; Επίσης δεν μπορώ να εξηγήσω και το άλλο.
Τις πταίει για όλη αυτή την ελλειμματικότητα της χώρας μας; Μοιραία έρχεται στο μυαλό μου η παλαιά ρήση του στρατηγού Μακρυγιάννη «κατακαυμένη πατρίδα ήσουν άτυχη από ανθρώπους». Έρχεται όμως και μια άλλη σκέψη στο μυαλό μου πόσο ξεχνονούσηδες είμαστε και ξαναπέφτουμε στα ίδια. Αυτό φαίνεται το ξέρουν οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι οι οποίοι έχουν μελετήσει καλά τη ψυχολογία μας και ενεργούν αναλόγως. Γιατί όταν λέμε ελληνοαμερικανική φιλία αλλιώς βέβαια την ερμηνεύουμε εμείς και αλλιώς οι μεγάλοι υπερατλαντικοί φίλοι μας. Και ο νοών νοήτω.
* O κ. Σπύρος Φωτάκης είναι Επίτιμος εισαγγελέας εφετών
