Το δεύτερο μέρος από ένα τρίπτυχο που ξεκίνησε πέρυσι και πρόκειται να ολοκληρωθεί την επόμενη χρονιά παρουσιάζει το εφηβικό θέατρο εντός των τειχών μέσα από την παράσταση «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» που ανεβαίνει αύριο στην Πύλη Βηθλεέμ από τη Θεατροπαιδαγωγό Τζωρτζίνα Κακουδάκη.

Τόσο οι Όρνιθες που παρουσιάστηκαν πέρυσι, όσο και το Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας που παρουσιάζεται φέτος, έχουν κοινό συντελεστή την Ουτοπία, που για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετική.

Λίγες ώρες πριν από την παράσταση η Τζωρτζίνα Κακουδάκη μιλά στην «Π» αναλύοντας το έργο, τις σχέσεις του Θεάτρου με την εκπαίδευση, αλλά και την τωρινή κατάσταση.

«Ο σκοπός και ίσως ένα από τα κίνητρα μου για την δημιουργία της παράστασης ήταν να δείξουμε στον κόσμο ότι το θέατρο μπορεί να γίνει και χωρίς όλες τις πολυτέλειες. Εμείς δηλαδή έχουμε χαμηλό προϋπολογισμό χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η παράσταση υστερεί σε ποιότητα και θέαμα» αναφέρει χαρακτηριστικά, ενώ συνεχίζοντας προσθέτει:

«Έχουμε αξιοποιήσει τα κατάλληλα υλικά που χρειάζονται για μια θεατρική παράσταση όπως σωστή σκηνοθεσία και σωστή υποκριτική, ζωντανή μουσική πάνω στην σκηνή, άφθονη φαντασία και δημιουργικότητα. Το σημαντικό στην εποχή που ζούμε είναι να σκηνοθετήσεις την ψυχή και εμείς αυτό προσπαθούμε να κάνουμε. Η παράσταση θα έλεγα είναι ο αντίλογος- η απάντηση σ όλους όσους παραπονιούνται και λένε δεν μπορεί να υπάρξει θέατρο χωρίς τα super σκηνικά και ενδύματα. Θεωρώ πως όταν υπάρχει θέληση και αγάπη για αυτό που κάνεις, κανένα εμπόδιο δεν σε σταματά».

Ερ: Η ιδέα για τη δημιουργία μας πρωτότυπης και καινοτόμας παράστασης που συνδυάζει την θεατρική πράξη με τη νέα παιδαγωγική μέθοδο, από πού πηγάζει;

Απ: Η εκπαίδευση με το θέατρο ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένα αφού το ένα συμπληρώνει το άλλο. Τα παλαιότερα χρόνια ο κόσμος πήγαινε στο θέατρο για να μορφωθεί, να καλλιεργηθεί και να διαπλάσει ένα καλό χαραχτήρα. Το θέατρο μπορεί να διδάξει και να μεταδώσει σπουδαία μηνύματα. Η ιδέα μας ήταν να μπορεί να πάει το θέατρο στους θεατές και όχι το αντίθετο. Αυτό ακριβώς κάνουμε, πάμε σε κοινωφελή- ευαγή ιδρύματα, παίζουμε σε σχολεία, πλατείες και σε θέατρα. Η σχέση ανάμεσα στην τέχνη και το θεατή δεν είναι μονόδρομη. Θέλαμε να φτιάξουμε μια παράσταση που να ταξιδεύει τον θεατή σ έναν άλλο κόσμο πιο ευγενικό και ειρηνικό.

Ερ: Ποια πιστεύετε ότι πρέπει να είναι η σχέση του θεάτρου με την εκπαίδευση με βάση τα σημερινά δεδομένα;

Απ: Η σχέση μεταξύ των δύο είναι αμφίδρομη, άλλωστε και τα δύο είναι σημαντικοί πυλώνες του πολιτισμού του κάθε λαού και είναι αδύνατον να μην επηρεάζονται ο ένας από τον άλλο. Ευτυχώς τα τελευταία περίπου 20 χρόνια έχουν γίνει αρκετές έρευνες και μελέτες που αποδεικνύουν επιστημονικά πόσο σημαντικό είναι το θέατρο (όχι η υποκριτική στην περίπτωση αυτή αλλά η μη λεκτική επικοινωνία, Οι κινήσεις του καθενός, ο χώρος που ζει και κινείται κτλ.) στην απόδοση της εργασίας του, είτε είναι μαθητής είτε ένας εργαζόμενος. Δεν είναι τυχαίο που μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες έχουν προσλάβει θεατρολόγους και επικοινωνιολόγους που μελετούν τις κινήσεις των εργαζομένων, διοργανώνουν σεμινάρια με βάση το θέατρο κ.α. Έχει γίνει κατανοητή η σπουδαιότητα της τέχνης στους εκπαιδευτικούς κλάδους γι αυτό και βλέπεις να υπάρχουν μαθήματα που παλαιότερα τα περιφρονούσαν, όπως μουσική , εικαστικά, θεατρολογία. Η σωστή παιδαγωγική είναι η βιωματική, κάτι που προσφέρει το θέατρο και γενικότερα η τέχνη. Μέσω του θεάτρου το γνωστικό υλικό μπορεί πιο εύκολα να αφομοιωθεί. Επομένως η σχέση μεταξύ των δυο δεν πρέπει να διακοπεί. Το θέατρο μπορεί όχι μόνο να διδάξει αλλά και να γαληνέψει τις ψυχές των παιδιών.

Ερ: Στις δύσκολες περιόδους όπως αυτή που διανύουμε στις μέρες μας η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως αντίδοτο σ όλη αυτή την κατάσταση;

Απ: Αναμφίβολα η σημερινή κατάσταση είναι δύσκολη. Πραγματικά δύσκολη περίοδο όμως θεωρώ την περίοδο όπου η τέχνη θα απουσιάζει. Ένας από τους ρόλους της τέχνης είναι να συντροφεύει τον άνθρωπο στις δύσκολες στιγμές του, να τον γαληνεύει και να δίνει στην ψυχή του μια νότα αισιοδοξίας. Ειδικά στις μέρες μας η τέχνη πρέπει να έχει κυρίαρχο ρόλο, να αποτελεί το παυσίπονο της καθημερινότητας. Βλέπω όμως ότι ενώ σταδιακά είχε αρχίσει να εδραιώνεται η σημασία και η σπουδαιότητα της τέχνης στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, τώρα το υπουργείο αποφάσισε την κατάργηση κάποιων θεατρικών εργαστηρίων και μαθημάτων στα γυμνάσια και λύκεια για εξοικονόμηση δαπανών. Τα παιδία έχουν ανάγκη την τέχνη, η τέχνη είναι ένα μέσο γαλούχησης και διαπαιδαγώγησης. Μηνύματα και αξίες, τρόποι συμπεριφοράς και διάφορα πρότυπα μπορούν να μεταφερθούν στα παιδία μέσω της τέχνης και του θεάτρου. Όταν από την εκπαίδευση θα πάψει να υπάρχει η επαφή με την τέχνη τότε τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα.