Ο Κώστας Αποστολάκης πρωταγωνιστεί στην παράσταση “ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ” του Γιώργου Θεοδοσιάδη.

Είναι γεννημένος στην Αγ. Βαρβάρα του Ηρακλείου. Οι γονείς του μένουν στην Κρήτη και ο ίδιος την επισκέπτεται τέσσερις με πέντε φορές τον χρόνο. Δηλώνει λάτρης της Κρήτης, ενώ τον εαυτό του τον χαρακτηρίζει ως ανασφαλή, ονειροπόλο και τυχοδιώκτη.

Ερ.: Ποιος είναι ο ρόλος σας στο συγκεκριμένο έργο;

Απ.: Ο ρόλος μου είναι ο Σπίθας. Ένας άνθρωπος που δεν μιλάει. Εγώ δεν θα τον πω μουγκό, απλώς δεν μιλάει. Είμαι όμως ο μουγκός της παράστασης. Έχει τεράστιες ευαισθησίες όπως έχουν όλοι οι άνθρωποι και με συγκεκριμένες και περιορισμένες ικανότητες. Στην παράσταση προσπαθούμε και εγώ και οι άλλοι δύο, δηλαδή ο τυφλός και ο κουφός, να ψήσουμε την ίδια γκόμενα, να την κάνουμε κοπέλα μας και συμπτωματικά είναι η ίδια. Έρχεται στο σπίτι και ο καθένας προσπαθεί να την κάνει δική του.

Ερ.: Έχετε κοινά στοιχεία με τη προσωπικότητα του ήρωα που υποδύεστε;

Απ.: Έχω κοινά στοιχεία, τα οποία ο Σπίθας τα αναδεικνύει, ενώ εγώ τα κρύβω. Αυτά είναι οι ευαισθησίες και η προσπάθεια στο να μην φανούν τα συναισθήματα μου στους ανθρώπους. Από την άλλη ο Σπίθας παλεύει να τα δείξει όσο γίνεται, επειδή ακριβώς δεν μιλάει και επειδή δεν τον ενδιαφέρει τι άποψη θα έχει ο άλλος για το άτομο του, γιατί αυτός είναι. Ο Σπίθας έχει λιγότερα κόμπλεξ από όσα έχω εγώ και γι’ αυτό νομίζω ότι τον κάνω καλύτερα από ό,τι κάνω τον εαυτό μου στη ζωή μου.

Ερ.: Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το θέατρο;

Απ.: Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου αυτό ήθελα να ακολουθήσω. Από το γυμνάσιο σταθερά ήθελα αυτό το επάγγελμα και δεν άλλαξα ποτέ γνώμη. Ήταν ίσως ενστικτωδώς ή ενδόμυχο και τελικά αποδείχθηκε πως ήταν ο μόνος δρόμος για να διορθώσω τον Κώστα. Διάβασα μεγάλα κείμενα και ιδέες και σε ιδεολογία και σε πράγματα και έτσι όπως είμαι μπορώ να ζήσω μία ζωή, γιατί έχω συγκεκριμένη όψη, συγκεκριμένη φωνή, συγκεκριμένη συμπεριφορά, ενώ μέσα από τους ρόλους μπορώ να κάνω ταξίδια και να ζήσω πολλές ζωές. Συμμετείχα σε ερασιτεχνικά σχήματα, σε θεταρικές ομάδες στο σχολείο, στο δήμο και αυτό το πράγμα τώρα το αγαπώ και δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτό. Το θέατρο έχει γίνει πλέον τρόπος ζωής για μένα.

Ερ.: Πρόσφατα δηλώσατε πως έχετε βαρεθεί να βλέπετε ανθρώπους στα περιοδικά που δεν ξέρετε τι επαγγέλλονται. Ποια είναι η γνώμη σας για την σόουμπιζ του «σήμερα»;

Απ.: Η σόουμπιζ εμένα μου φαίνεται τελείως άχρηστη. Αποδεικνύει πως ο αέρας ο κοπανιστός είναι το πιο ακριβό πράγμα στη γη. Το βαριέμαι πάρα πολύ. Είναι πολύ ωραίο να λέω τι κάνω στη δουλειά μου, τι πράγματα επεξεργάζομαι και με τι ασχολούμαι καθημερινά παρά τι κάνω στη ζωή μου, γιατί το τι κάνω στη ζωή μου μπορώ να το πω το πολύ σε τρεις συνεντεύξεις. Μετά θα λέω το ίδιο; Ενώ στη δουλειά μου αλλάζουν τα πράγματα κάθε έξι μήνες.

Ερ.: Λένε πως το επάγγελμα του ηθοποιού έχει πλέον κορεστεί. Με βάση αυτό και τις οικονομικές συνθήκες που επικρατούν αυτή την στιγμή στην Ελλάδα, θα προτρέπατε ένα νέο παιδί να έχει ως αποκλειστικό επάγγελμα την υποκριτική;

Απ.: Δεν είναι επάγγελμα το θέατρο. Είναι τρόπος ζωής. Αν κάποιος πάει για να βγάλει λεφτά να μην ασχοληθεί καθόλου. Εγώ δεν πήγα εκεί γι’ αυτό και δόξα τω Θεώ έβγαλα.

Πρέπει κανείς να το αγαπάει μέσα του και να το δει σαν ένα τρόπο να ζήσει την ζωή του πιο όμορφα. Καριέρα με λίγα λόγια σημαίνει να βγάζεις χρήματα από κάτι που αγαπάς.

Για μένα δραματική σχολή έπρεπε να βγάζουν όλοι οι άνθρωποι, γιατί είναι πιο κοντά στην αυτογνωσία και μετά ας μην το ακολουθήσουν.

Ερ.: Ποια είναι τα επαγγελματικά σας σχέδια για τον Χειμώνα;

Απ.: Τα επαγγελματικά μου σχέδια μου τα δείξανε άλλοι. Θα είμαι στο θέατρο ΑΘΗΝΑ και θα παίζω στο ίδιο έργο, «Δεν βλέπω δεν ακούω δεν μιλάω». Ακόμα θα παίζω στο θέατρο “Αλίκη” όλη την σεζόν σε ένα έργο που είναι σε σκηνοθεσία του Κακλέα και θα είμαστε περίπου 14 ηθοποιοί.

Ερ.: Ανάμεσα στην τηλεόραση, τον κινηματογράφο και το θέατρο ποιο θα επιλέγατε;

Απ.: Έχω δουλέψει και στα τρία, αλλά το θέατρο είναι η ζωή του ηθοποιού. Και αυτό θα σου δώσει ζωή, θα σου μάθει πράγματα, θα σε κάνει να πας παρακάτω και θα σε κάνει δημιουργικό. Στη τηλεόραση το ταλέντο είναι η επανάληψη.

Στο θέατρο είναι η ζωντάνια και η αμεσότητα της στιγμής που πραγματοποιείται.

Ερ.: Είστε από τους πλέον επιτυχημένους ηθοποιούς της Ελλάδας. Πώς το καταφέρατε αυτό;

Απ.: Εγώ πιστεύω ότι δεν μου χαρίστηκε τίποτα. Ούτε χάρη μου έκανε κανένας, ούτε με πούστηδες έμπλεξα, ούτε με ρουσφέτια. Με πολλή δουλειά και όποιος με διάλεξε το έκανε επειδή ήμουνα χρήσιμος γι’ αυτό το πράγμα.

Ερ.: Είχατε αποδοχή από τους Κρητικούς στην περιοδεία σας;

Απ.: Κάναμε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και από όλη την χώρα καλύτερα πήγαμε στην Κρήτη. Είχαμε τον πιο πολύ κόσμο από παντού, γιατί η Κρήτη βλέπει θέατρο,

το αγαπάει το θέατρο, αλλά δεν έχει θέατρο. Δεν νοείται πόλη της Ελλάδας με μεγάλο πληθυσμό να μην έχει δικό της θέατρο. Απλά δεν έχει ασχοληθεί κανένας στην Κρήτη με το θέατρο, γιατί δεν έχει χρήματα. Και στο Ηράκλειο ενδιαφέρονται μόνο για τα χρήματα.