
Της Μαίρης Μονιάκη
Είναι ένας νεαρός, γεμάτος όνειρα και επιθυμίες, δύναμη και πείσμα να τις πραγματοποιήσει. Είναι αφοσιωμένος στους μουσικούς του στόχους και δεν επιτρέπει σε καμία δυσκολία να τον λυγίσει.
Ο Κωνσταντίνος Γερακιανάκης είναι μαθητής στο ωδείο του Δήμου Ηρακλείου και ασχολείται επί δέκα χρόνια με το πιάνο. Αν και μόλις 21 ετών, έχει καταφέρει να πάρει αρκετές διακρίσεις στον τομέα του και να αποκτήσει σημαντικά διπλώματα. Την πρίοδο αυτή κάνει μαζί με το ωδείο του Δήμου Ηρακλείου διάφορες συναυλίες κλασικής μουσικής, οι οποίες μάλιστα πέραν του ευχάριστου θεάματος, έχουν και κοινωνικό χαραχτήρα, αφού ζητήται από τους θεατές να φέρουν φάρμακα αντί εισιτηρίου, προκειμένου να υποστηρίξουν με τον τρόπο αυτό τις δράσεις του Κοινωνικού Ιατρείου.
Ο νεαρός και ταλαντούχος Κώστας μιλά με ευγένεια και σύνεση στην «Π» και αναφέρεται στα όνειρά του και τις δυσκολίες που έχει ο χώρος της μουσικής.
Ερ: Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την μουσική και τι είναι αυτό που σε γοήτευσε σ’ αυτήν;
Απ: Με την μουσική ασχολόυμαι από όταν ήμουν 8 χρονών. Έκτοτε δεν έχω σταματήσει καθόλου αυτή την ενασχόληση πέραν από την περίοδο που έδινα πανελλήνιες, που μου ήταν αδύνατο να συνδυάσω και το διάβασμα και την μουσική. Οι γονείς μου και συγκεκριμένα η μητέρα μου, μου έδωσε τα πρώτα ερεθίσματα για να ασχοληθώ με την μουσική. Μου έδωσε λοιπόν το κίνητρο, το έναυσμα να ασχοληθώ με την μουσική και εγώ είδα ότι αυτό ήταν κάτι που με ευχαριστούσε πολύ. Αυτό που με γοητεύει στην μουσική είναι ότι νίωθω αυτό που λέμε «ανάταση ψυχής», νιώθω ότι μέσα από την μουσική μπορώ να εκφραστώ και να επικοινωνήσω καλύτερα με τον εαυτό μου. Μπορώ να εκφράσω όλο μου το είναι μέσα από την μουσική.
Ερ: Δεν σε φοβίζει ότι ο χώρος που κινείσαι είναι ένας χώρος ασταθής και αβέβαιος;
Απ: Το να κινούμαι σ’ αυτόν τον χώρο, τον χώρο της μουσικής είναι μια επιλογή μου την οποία στηρίζω απόλυτα. Εγώ έχω επιλέξει να μην κάνω κάτι το συνηθισμένο και τετριμμένο, αλλά θέλω να ακολουθήσω το όνειρό μου. Στις μέρες μας όλα τα πράγματα είναι ασταθή και αβέβαια. Επομένως δεν με φοβίζει γιατί έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και κάνω κάτι που μου αρέσει, οπότε έχω όλα τα εφόδια για να το κάνω σωστά. Οταν προσπαθείς για κάτι που θες και αγαπάς πολύ, κάνεις θυσίες και στο τέλος τα καταφέρνεις. Ο λόγος που ασχολούμαι με την μουσική δεν είναι τα χρήματα, είναι γιατί αυτό με εκφράζει. Δεν μπήκα σ’ αυτή τη διαδικασία με σκοπό να κερδίσω λεφτά. Πιστεύω ότι έχω κάτι να δώσω στην μουσική, πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω.
Ερ: Πιστεύεις ότι η χώρα σου σ’ έχει βοηθήσει και σένα και άλλα παιδιά που ασχολείστε με κάτι διαφορετικό; Υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές ώστε παιδιά με ροπή και ταλέντο στις τέχνες ή τον αθλητισμό να ορθοποδήσουν;
Απ: Δυστυχώς όχι. Το ελληνικό κράτος δεν έχει φροντίσει για αυτά τα παιδιά και μέσα από τα σχολείο, τα ερεθίσματα που πέρνουμε τα οποία έχουν αυτή την κατεύθυνση είναι περιορισμένα. Η τέχνη και ο αθλητισμός στην πραγματική τους διάσταση απουσιάζουν από το ελληνικό σχολείο κάτι που πιστεύω ότι πρέπει να αλλάξει. Η σωστή εκπαίδευση χρειάζεται και την τέχνη και τον αθλητισμό. Ο αθλητισμός βελτιώνει την κοινωνικοποιήση, σε κάνει πιο ομαδικό, υπεύθυνο, συνεπή και πολλά άλλα. Ητέχνη από την άλλη καλλιεργεί στον άνθρωπο την αισθητικη και την ευαισθησία του, τον κάνει πιο πνευματώδη. Δυστυχώς στην Ελλάδα τις αξίες αυτές τις έχουν αρκετά υποτιμημένες και δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που αποφάσισα να φύγω και να σπουδάσω στην Γερμανία, όπου υπάρχει και πολύ καλό πανεπιστήμιο για μουσικές σπουδές και πρόνοια για τους μετανάστες.
Eρ: Έχοντας κάνει αρκετές συναυλίες όλα αυτά τα χρόνια, ποία είναι η εμπειρία που έχεις αποκομίσει; Έχεις άγχος όταν παίζεις μπροστά σε πολύ κόσμο;
Απ: Όταν κάνω συναυλίες νίωθω πολύ όμορφα. Με το πέρασμα των χρόνων έχω αποκτήσει κάποια εμπειρία και καταλαβαίνω καλύτερα τι γίνεται πάνω στην σκηνή. Όταν ανέβαινα πάνω στην σκηνή στα 10 δεν καταλάβαινα και πολλά, ενώ τώρα είμαι πιο σοβαρός και φυσικά πιο αγχωμένος. Το άγχος όμως αυτό είναι δημιουργικό και με βοηθάει να είμαι ακόμη καλύτερος. Μάλιστα μου έχουν πει ότι παίζω καλύτερα όταν υπάρχει κοινό. Πολλά παιδιά κομπλάρουν και κάνουν λάθη όταν υπάρχει κοινό αλλά εγώ αισθάνομαι σαν να απελευθερώνομαι πάνω στην σκηνή. Ίσως τότε να είμαι πιο συγκεντρωμένος και ακόμη πιο αφοσιωμένος σ’ αυτό που κάνω γιατί τότε έχω και την ευθύνη για την διασκέδαση του κόσμου. Μου αρέσει πολύ μετά την παράσταση να ακούω τα σχόλια είτε θετικά είτε αρνητικά. Το καλύτερο δώρο είναι να βλέπεις τους θεατές να αποχωρούν χαμογελαστοί και να νιώθεις ότι έχουν επηρεαστεί από αυτό που άκουσαν και ότι το σέβονται. Προσπαθώ και νομίζω τα καταφέρνω να περάσω και στον κόσμο αυτό που αισθάνομαι και να επικοινωνήσω μαζί του με έναν τρόπο διαφορετικό, μη λεκτικό αλλά μουσικό.
Ερ: Θα συμβούλευες τα νέα παιδιά να ασχοληθούν με την μουσική;
Απ: Φυσικά. Θέλω να προτρέψω και να ενθαρρύνω τους νέους που ασχολούνται με τη μουσική να ακολουθήσουν τα όνειρά τους, παρά τα όποια εμπόδια και την έλλειψη υποδομών και αξιόλογων καθηγητών στην ελληνική πραγματικότητα καθώς και την έλλειψη αξιοκρατίας. Δεν πρέπει να αποκαρδιώνονται ή να οδηγούνται στον συνηθισμένο δρόμο και να αφήνουν πίσω σαν δεύτερη επιλογή το όνειρό τους, να το επισκιάζει η πραγματικότητα. Η μουσική σου χαρίζει απλόχερα υπέροχα ερεθίσματα και βιώματα. Σε κάνει πιο αισιόδοξο και βλέπεις τον κόσμο από μια άλλη οπτική γωνία. Ανακαλύπτεις τα συναισθήματα και όλα αυτά που κρύβονται στην ψυχή σου όταν ασχολείσαι με την μουσική. Όλοι χρειαζόμαστε μια υποστήριξη και έναν άνθρωπο που μας πιστεύει και μας καθοδηγεί γι’ αυτο και εγώ θέλω να ευχαριστήσω πολύ τον καθηγητή και μέντορά μου, Χάρη Σαρρή, που σε αυτόν χρωστάω τα πάντα, χωρίς την συμπαράσταση του οποίου δεν θα είχα καταφέρει τόσα πολλά.

