“Σπάστε τα σύνεργα και τ’ αργαλειά της κόλασης τα μαστορεμένα αργαστήρια...”, γράφει ο ποιητής θέλοντας προφανώς να δώσει το πολυδιάστατο στίγμα της δύσκολης πορείας της ζωής. Μιας πορείας που ταυτισμένη καθώς είναι με την εφιαλτική διαδρομή του ανθρώπου από το λυκαυγές ως το λυκόφως του πνευματικού και κοινωνικού μας πολιτισμού, κυριαρχείται απόλυτα από το στοιχείο της αιωνιότητας.
Κι αυτό βέβαια σημαίνει πιστή αποτύπωση των μερικών συνόλων του ανθρώπινου γίγνεσθαι υπό τη θεία έμπνευση του Παντός.
Αυτά τα λόγια, τα ελάχιστα στη σύντομη αναφορά μου στον μοναδικό, τον ασύγκριτο, τον πρώτο των πρώτων του Μεγάλου Κάστρου, τον ακριβό μου φίλο Μάριο Φερετζάκη με τη συμπλήρωση 40 ημερών από το θάνατό του. Τον αείμνηστο Ηρακλειώτη που “έφυγε” σχετικά πρόωρα από τη ζωή και ορφάνεψε η κοινωνία μας κι ορφάνεψαν προπαντός και τα εκατοντάδες παιδιά τα οποία τόσα χρόνια είχε υπό την προστασία του επιτελώντας έτσι ένα μοναδικής σημασίας και μεγέθους θεάρεστο έργο.
Ας είναι παντοτινή η μνήμη του και ελαφρύ το χώμα που τον σκέπασε.
ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ ΣΑΑΤΣΑΚΗΣ

