Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κρήτης εκφράζει, για μια ακόμα φορά, την έντονη αντίθεσή της στα προτεινόμενα για την κατάργηση της αργίας της Κυριακής. Μια πολύ ορθή και σωστή τοποθέτηση με τεκμηριωμένους λόγους.
Προσωπικά δεν έχω καταλάβει τους λόγους της κατάργησης μέσα στην άθλια ,από πάσης άποψης, ψυχολογική κατάσταση που ευρίσκονται τα 3/4 των Ελλήνων Ορθοδόξων.
Σήμερα, όπως και σε δύσκολους καιρούς του παρελθόντος, εμείς οι Έλληνες, έχουμε ανάγκη, τουλάχιστον, της εσωτερικής -ψυχικής ηρεμίας και κατάνυξης.
Το γαληνεμό της ψυχής τον βρίσκουμε σε έναν ιδιαίτερο χώρο που λέγεται Εκκλησία του Χριστού και ο χρόνος είναι μια μέρα της εβδομάδος που είναι αφιερωμένη στον ΚΥΡΙΟ, ο οποίος εκ της ιδίας ανθρώπινης φύσεώς του, μπορεί να καταλάβει αυτά που θα του πούμε μπροστά στην Άγια Εικόνα του, όπως αντιλαμβάνεται η ΜΑΝΑ το παιδί όταν αυτό αισθάνεται την έλλειψη και την ανάγκη συνομιλίας με αυτήν έστω κι αν βρίσκεται στους ουρανούς.
Αντιτείνει βεβαίως, ο καλοπροαίρετος ομόθρησκος συνομιλητής, ότι δεν είναι ανάγκη να πας την Κυριακή, εφόσον υπάρχουν έξι ακόμη ημέρες. ‘Ίσως βέβαια ξεχνά την ηθική εντολή: «Εξ ημέρας έργα και ποιήσεις πάντα τα έργα σου, τη δε ημέρα τη εβδόμη Σάββατα Κυρίω τω Θεώ σου».
Σέβομαι την όποια τοποθέτηση.
Στη συγκεκριμένη όμως χρονική περίοδο της οικονομικής, ηθικο-ψυχολογικής, εκπαιδευτικής, πολιτισμικής και οικογενειακής κρίσης δεν είναι λογικό να συζητούμε για κατάργηση της αργίας της Κυριακής.
Ειδικότερα κατά επίπεδο:
Στο κρίσιμο οικονομικό επίπεδο: Ο άνεργος τρέχει όλη την ημέρα μήπως και βρει κάποια, οποιαδήποτε εργασία και ξαποσταμένος καταλήγει στον ιερό χώρο με θερμές ολόψυχες παρακλήσεις και την ανάγκη να κουβεντιάσει μήπως ακούσει έστω και έναν ανακουφιστικό λόγο. Ο μισθοσυντήρητος τρέχει πρωί-πρωί γιατί υπάρχει η υποψία ή κάτι ανάλογο ότι ίσως απολυθεί ή γραφτεί σε λίστα κινητικότητας διαθεσιμότητας κ.λπ. Ο συνταξιούχος έχει χρόνο και για αύριο, αν φυσικά του το επιτρέπει το κούρεμα της σύνταξης.
Στο ηθικό-ψυχολογικό επίπεδο: Ο απελπισμένος, ο απογοητευμένος και απονενοημένος, προσπαθεί από πρωί της Δευτέρας μέχρι εσπέρας Σαββάτου, με κάθε υλικό τρόπο, να βρει λύση στα συσσωρευμένα οικονομικά προβλήματά του και όταν γυρίζει άπρακτος στο σπίτι του καταφεύγει ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ. (Όλοι έχουμε διαβάσει και καθημερινά διαβάζουμε ή ακούμε ή έχουμε βιώσει την απονενοημένη πράξη πολλών συνανθρώπων μας).
Στο εκπαιδευτικό επίπεδο: Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι ο Κυριακάτικος Εκκλησιασμός των μαθητών ήταν μια ιδιαιτερότητα της ημέρας αυτής πέραν των ηθικών και μαθησιακών γνώσεων τις οποίες αποκόμιζαν. Στη σημερινή πραγματικότητα που οι νέοι, με Κυριακή αργία, ευρίσκονται μακράν της εκκλησιαστικής απόλαυσης με κατάργηση της Κυριακής, η απόλαυση θα στραφεί ακόμη περισσότερο σε άλλες απολαύσεις, που μελλοντικά θα είναι όχι ευχάριστες και για τους ίδιους αλλά και για την πατρίδα μας.
Στο πολιτισμικό επίπεδο: Ένας από τους ανθρώπινους παράγοντες του πολιτισμού είναι και ο θρησκευτικός. Το ελληνικό πολιτισμένο δημοκρατικό κράτος είναι υποχρεωμένο να σέβεται τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των πολιτών του. Ακόμη να είναι προσεκτικό στις θρησκευτικές μειονότητες. Επίσης όμως είναι υποχρεωμένο να υπηρετεί, να αντιμετωπίζει κατάλληλα, να εγγυάται την τήρηση και όχι την κατάργηση θρησκευτικών κατεστημένων, παραδόσεων, ηθών και εθίμων και με τον προσήκοντα σεβασμό την, υπό του συντάγματός του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, κατοχυρωμένη θρησκεία, αποδεχόμενο τα, από 17 και πλέον αιώνων, κτηθέντα. Οι χρονικές περίοδοι είναι θρησκευτικώς δύσκολες με τις παντοειδείς απαιτήσεις του πολυπολιτισμικού κράτους και αν το κράτος δεν σέβεται τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των πολιτών του, τότε με ποια λογική θα τις σέβονται οι αλλόθρησκοι; Η κατάργηση της Κυριακής αργίας καταλύει το θρησκευτικό δικαίωμα και το κεκτημένο δικαίωμα των εργαζομένων, το οποίον κατακτήθηκε με μακροχρόνιους αγώνες για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής των θίγει τον σεβασμό της αξιοπρέπειας, υπονομεύει την πολιτισμική και πολιτιστική ανάπτυξη των ατόμων, καταργεί τη διαιώνιση της προτροπής του εκκλησιασμού κατά την πρωινή της αργίας Κυριακής και της ηθικής προσφοράς ανεξάρτητα αν έχει εφαρμογή μετά το τέλος της θείας λειτουργίας.
Στο επίπεδο της οικογενειακής κρίσης: Στους περισσότερους είναι γνωστή η παροιμία: «Η φτώχεια είναι ερημοκκλήσι και τα πλούτη μοναστήρι». Στο ερημοκκλήσι ούτε ψάλτης μηδέ παπάς, ενώ στο μοναστήρι τα ελέη του Θεού.
Η σημερινή οικογένεια μοιάζει με ερημοκλήσι. Κατά συνέπεια υπάρχει μια όχι και τόσο καλή και ευχάριστη ατμόσφαιρα στην οικογενειακή συνοχή. Μια καλή σχέση υπάρχει την Κυριακή το πρωί όταν όλοι ετοιμάζονται, μετά από τις αντιξοότητες ή τις διενέξεις, λόγω των οικονομικών συγκυριών των έξι προηγουμένων ημερών, να προσευχηθούν για μια καλύτερη μελλοντική συμβίωση και εξεύρεση ποθητών λύσεων. Αν η πολιτεία διαλύσει, την προ αιώνων συνήθεια αυτή, θα βυθίσει το σκάφος της οικογένειας και θα συντείνει στη διάλυση της οικογενειακής ζωής.
Αν η οικογένεια διαθέτει ένα οποιοδήποτε κατάστημα δεν θα λυθούν τα προβλήματα της εμπορικής δυσπραγίας με το άνοιγμα της Κυριακής. Έχει αρκετό εμπόρευμα και για την Δευτέρα, αρκεί να υπάρχουν κίνητρα αγοράς και ανάπτυξης, γιατί με την κατάργηση της Αργίας ούτε θέσεις εργασίας δημιουργούνται, ούτε φορολογικές ελαφρύνσεις αποκομίζουν οι ατομικές, προσωπικές ή ό,τι άλλου είδους επιχειρήσεις, ούτε το κράτος αποκομίζει σπουδαία έσοδα.
Γενικά με υπεραπλουστευμένη θεώρηση μπορούμε να πούμε πως μια κοινωνία απαρτίζεται οικονομικά από έξη τάξεις:
Μισθοσυντήρητους, συνταξιούχους, εμπόρους, εισοδηματίες, αγροτο-κτηνοτρόφους και ξενόφερτες επιχειρήσεις.
Εύλογα τίθεται το ερώτημα: Για ποια από τις τάξεις αυτές καταργείται η αργία της Κυριακής;
Η απάντηση ας δοθεί από τον καθένα μας και επιπλέον ας τον προβληματίσει η ερώτηση.
