Βλακείες. «Οι μεγάλοι εκμεταλλεύονται τους μικρούς». Βλακείες. «Οι αδύναμοι δουλεύουν όλη τους τη ζωή για αυτούς που βρίσκονται στην αρχηγεία». Βλακείες. «Μας λένε ψέματα. Μας εκμεταλλεύονται. Αδιαφορούν για εμάς. Οι πολιτικοί μας εκμεταλλεύονται». Βλακείες.

Η αλήθεια είναι αυτή: Τους αφήνουμε να μας εκμεταλλεύονται. Τους αφήνουμε να μας λένε ψέματα. Όταν ψηφίζεται ένας νόμος που δεν έχει λογική, που δεν υπερασπίζεται τη δημοκρατία, εμείς, οι απλοί πολίτες, είμαστε αυτοί που αφήνουμε να περάσει έτσι. Μπορεί να αγανακτήσουμε, να βρίσουμε, να θυμώσουμε, να κλάψουμε αλλά την επόμενη ημέρα θα πάμε όλοι στις δουλειές μας χωρίς να έχουμε κάνει τίποτα. Και η ρουτίνα συνεχίζεται.

Η αλήθεια είναι ότι εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε τη δύναμη να ανατρέψουμε οτιδήποτε δε μας αρέσει. Οτιδήποτε μας αδικεί. Εμείς, οι απλοί πολίτες, όλα αυτά τα εκατομμύρια κόσμος που νιώθει να τον ποδοπατούν, είμαστε οι σωτήρες μας από αυτή την κατάσταση που όλο και χειροτερεύει.

Ας μιλήσουμε λίγο υποθετικά. Ας ζήσουμε για μερικά λεπτά σε μία χώρα όπου όλοι γνωρίζουν και υποστηρίζουν τα δικαιώματά τους. Σε μία χώρα όπου αν δούνε κάτι στραβό, κάτι άδικο σταματάνε για να το διορθώσουν.

Σε αυτή τη χώρα οι πολίτες έχουν απηυδήσει. Οι οικονομική κατάσταση της χώρας δεν είναι καλή και οι αντιπρόσωποι του λαού μέσα στη Βουλή συμπεριφέρονται με εγωιστικό τρόπο και ενδιαφέρονται μόνο για το δικό τους συμφέρον (σας θυμίζει κάτι;).

Ο λαός μαθαίνει καθημερινά για τις άλογες αποφάσεις των τριακοσίων από εφημερίδες και τηλεόραση. Μαθαίνει καθημερινά ότι οι μισθοί του όλο και μειώνονται, ότι ο διπλανός του πεινάει, ότι παιδιά λιποθυμούν στις τάξεις των Δημοτικών από ασιτία. Παρόλο αυτά τίποτα δε φαίνεται να λογικεύει τους βουλευτές της χώρας. Αυτοί φαίνεται να αδιαφορούν. Να είναι απομακρυσμένοι από το λαό, λες και δεν ζουν στην ίδια χώρα. Μέχρι εδώ η Ελλάδα με αυτή την υποθετική χώρα που εγώ δημιούργησα στη φαντασία μου είναι ίδιες όμως σε αυτή τη χώρα οι πολίτες αντιδρούν διαφορετικά σε όλα αυτά τα δεινά.

Καθημερινά, όταν όλοι έχουν τελειώσει να διαβάζουν την εφημερίδα τους και τα δελτία ειδήσεων έχουν τελειώσει, οι πολίτες παίρνουν τηλέφωνα στα γραφεία των πολιτικών. Ζητάνε καθημερινά εξηγήσεις για τις πράξεις τους. Ζητάνε καθημερινά να μάθουν γιατί έπραξαν με τρόπο αδιάφορο προς το καλό των πολιτών που ορκίστηκαν να αντιπροσωπεύουν. Οι πολίτες στέλνουν ηλεκτρονικά μηνύματα, επιστολές στα γραφεία των πολιτικών, ενημερώνοντας τους για τις αδικίες που βλέπουν να γίνονται εναντίον τους.

Τα τηλέφωνα, τα γράμματα φτάνουν κατά χιλιάδες. Όλοι μαζί ως ένα σώμα υπερασπίζονται το δίκιο τους. Μπορεί οι πολιτικοί να είναι διεφθαρμένοι. Μπορεί να ενδιαφέρονται μόνο για το ατομικό τους συμφέρον αλλά οι πολίτες αυτής της φανταστικής χώρας δεν επιτρέπουν να περάσει κάτι τέτοιο. Αντιστέκονται για το δίκιο τους. Προσπαθούν με κάθε ειρηνικό τρόπο να διορθώσουν την πορεία της χώρας τους ξεκινώντας με τα μυαλά αυτών που τη διοικούν. Όταν κάτι δεν τους αρέσει σταματούν και προσπαθούν να το αλλάξουν προς το καλύτερο. Όταν μία μεγαλο-επιχείρηση φαίνεται να ακριβαίνει πολύ τα προϊόντα της, όταν ένα στέλεχος μίας τέτοιας επιχείρησης κάνει μία άδικη δήλωση (ας υποθέσουμε εδώ για ένα στέλεχος μίας φανταστικής εταιρίας, ας την πούμε Nestlee, που θεωρεί ότι το νερό δεν είναι δικαίωμα) οι πολίτες της χώρας αυτής ξέρουν ότι έχουν τη δύναμη να ανατρέψουν την αδικία που έγινε εις βάρος τους. Σταματούν να αγοράζουν το συγκεκριμένο προϊόν, επικοινωνούν με την επιχείρηση ζητώντας εξηγήσεις. Ξέρουν ότι αυτοί είναι η δύναμη που κινεί τα νήματα. Ξέρουν ότι δεν υπάρχουν οι «μεγάλοι» αν δεν υπάρχουν αυτοί οι απλοί πολίτες, οι «μικροί» που έχουν όλη τη δύναμη συγκεντρωμένη στα χέρια τους.

Και έτσι οι πολιτικοί αλλάζουν σιγά σιγά ρότα. Οι μεγαλο-επιχειρήσεις μειώνουν λίγο τις τιμές τους. Αυτά συμβαίνουν επειδή οι προαναφερθέντες ξέρουν ότι αν δεν ακολουθήσουν τις συστάσεις των πολιτών θα σταματήσουν να υπάρχουν. Οι πολιτικοί δε θα εκλεχθούν ξανά και τα νούμερα των επιχειρήσεων θα πέσουν.

Κατάλαβες Ελλάδα; Έχεις όση δύναμη χρειάζεσαι για να καταφέρεις να βελτιώσεις τον τρόπο ζωής σου. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να σταματήσεις να παραπονιέσαι και να βρίζεις μόνο. Θα πρέπει να πάρεις κάποιο τηλέφωνο, μία, δύο, τρις χιλιάδες φορές, να στείλεις ένα γράμμα, ένα ηλεκτρονικό μήνυμα. Να μην εγκαταλείψεις τον αγώνα. Να βλέπεις τι μπορείς να αλλάξεις τριγύρω σου και να σταματήσεις για ένα λεπτό να βρεις με ποιον τρόπο μπορείς να το αλλάξεις και να ΠΡΑΞΕΙΣ.

Σταματία Χαχλάκη