Η συγκινητική ιστορία του Χρήστου και της Μαρίας Μαρκογιαννάκη
Μεγάλη συγκίνηση έχει προκαλέσει στην ομογένεια της Αυστραλίας η είδηση του θανάτου ενός αγαπημένου ηλικιωμένου ζευγαριου από την Κρήτη με διαφορά λίγων λεπτών.
Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης, μόλις έκλεισε τα μάτια της συζύγου του Μαρίας, άναψε ένα τσιγάρο και ξεψύχισε λίγα λεπτά αργότερα, δίπλα της.
“Πέθανε από αγάπη”
“Ειπαν ότι πέθανε από καρδιά. Στα πιστοποιητικά θανάτου δεν γράφεται όταν πεθαίνει κανείς από αγάπη” αναφέρει στο ρεπορτάζ του ο “Νέος κόσμος” που παρουσίασε το θέμα που έχει κάνει το γύρo του κόσμου.
Ο γιος του Νίκος Μαρκογιαννάκης μίλησε στην εφημερίδα για τον πατέρα και την μητέρα του που ήταν αχώριστοι μια ολόκληρη ζωή.
“Ετρεξα μόλις μου τηλεφώνησαν για το θάνατο της μητέρας μου, ξημερώματα της 17ης Ιουλίου και βρήκα τον πατέρα μου να καπνίζει στην αυλή.
Εκανε φοβερό κρύο, του είπα να πάμε μέσα, αλλά ήταν σα να βρισκόταν ήδη σε άλλο κόσμο. Με κοίταξε μ’ ένα βλέμμα που δε θυμάμαι να με είχε κοιτάξει ποτέ πριν. «Είσαι καλά παιδί μου;» με ρώτησε και ο πόνος όλου του κόσμου ήταν σα να είχε συγκεντρωθεί στα μάτια του. «Ναι πατέρα, αλλά πάμε μέσα», του είπα, όσο πιο μαλακά μπορούσα. Έβλεπα ότι ο πόνος τον είχε τσακίσει.
Μού έδωσε το πακέτο τα τσιγάρα του, πράγμα που εκείνη την ώρα δεν μπορούσα να εξηγήσω. Ήταν σα να μου έλεγε “δεν τα χρειάζομαι πια”.
Γονάτισα μπροστά του, όπως καθόταν στο παγκάκι, αμίλητος και ξαφνικά είδα το μισοτελειωμένο τσιγάρο που κρατούσε να πέφτει από το χέρι του.
Έγειρε το κεφάλι του και νόμισα ότι τον πήρε ο ύπνος. Δεν έκανα λάθος. Ήταν όμως ο αιώνιος ύπνος. Αυτός που θα τον έφερνε πάλι κοντά στη μητέρα μου, στον άνθρωπο που λάτρεψε σ’ όλη του τη ζωή και ήταν αποφασισμένος να μην αφήσει ούτε το θάνατο να τους χωρίσει».
Ο Νίκος Μαρκογιαννάκης, ο πρωτότοκος του Χρήστου και της Μαρίας, δε μπορεί ακόμη να πιστέψει ό,τι συνέβη το πρωϊ της 17ης Ιουλίου.
Από την άλλη πλευρά όμως δεν τον παραξενεύει.
«Οι γονείς μου ζούσαν ο ένας για τον άλλον. Ποτέ δεν πήγαινε ο πατέρας κάπου μόνος του.
Έπρεπε να έχει και τη μητέρα μου δίπλα του. Δεν ήξερε τι θα πει καφενείο, αλλά ούτε και ανδρικές παρέες. Κοίταζε το σπίτι και τα παιδιά του. Ήταν λιγόλογος, αυστηρός, σε αντίθεση με τη μητέρα μου η οποία ήταν η προσωποποίηση της χαράς. Το γέλιο της αντηχούσε σ’ όλο το σπίτι. Ατελείωτες οι ιστορίες της για την οικογένεια, τα παράξενα του χωριού, τους περίεργους τύπους που μπορούσε να μιμείται καταπληκτικά.
Ήταν η ζωή στις παρέες, γι’ αυτό το πηγαίο της χιούμορ, τη ζεστασιά, την αγάπη της για τον συνάνθρωπο, το ότι ήταν πάντα έτοιμη να βοηθήσει μ’ όποιον τρόπο μπορούσε.”.
