Γράφει ο Αντ. Σοφουλάκης*

Το τριήμερο 28, 29, 30 Ιουνίου το Λύκειο Επισκοπής Πεδιάδος κατέπληξε και εντυπωσίασε όσους είχαν την καλή τύχη να παρευβρεθούν στο πάρκο “Παναγιωτάκη” του χωριού. Ο δραστήριος λυκειάρχης κ. Δημήτριος Μαγκαφουράκης (φιλόλογος) και οι άξιοι καθηγητές του Λυκείου πραγματοποίησαν τριήμερες απογευματινές εκδηλώσεις (Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή).
Η πρώτη ημέρα περιελάμβανε τιμητική εκδήλωση στον υποφαινόμενο ως ιδρυτή του εξαταξίου Γυμνασίου Επισκοπής το 1968-73. Εν συνεχεία είχε θεατρική παράσταση από μαθητές της Α’ και Β’ τάξης του Λυκείου. Για την τιμητική εκδήλωση αρχικά μίλησε ο Λυκειάρχης κ. Μαγκαφουράκης εξαίροντας την προσφορά του Αντωνίου Σοφουλάκη στα γράμματα με την ίδρυση του ιδιωτικού Γυμνασίου το οποίο στη συνέχεια έγινε Δημόσιο το Σεπτέμβριο του 1973. Ακολούθησε η επίδοση τιμητικής πλακέτας των καθηγητών Γυμνασίου-Λυκείου από το Λυκειάρχη. Στη συνέχεια μίλησε η πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων του Λυκείου Επισκοπής κ. Μαρία Καλυκάκη (παρόντων και των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου) για την ωφέλεια γονέων και παιδιών από την ίδρυση του ιδιωτικού Γυμνασίου το 1968-73, εν συνεχεία επέδωσε τη δική τους τιμητική πλακέτα. Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου ήταν: ο Κώνστας Χαλαμπαλάκης (αντιπρόεδρος), ο Γεώργιος Βορδοναράκης (γραμματέας), η Αικατερίνη Ταμπακάκη (ταμίας) και μέλη: η Φωτεινή Σιγανού, ο Αντώνιος Κουρουπάκης και ο Ιωάννης Μπαρμπουδάκης. Τρίτη στη σειρά μίλησε από μέρους των τότε μαθητών του Ιδιωτικού Γυμνασίου η κ. Θέκλα Τζατζαδάκη-Χρηστάκη, καθηγήτρια (μαθηματικός) και συγγραφέας. Αναφέρθηκε στα μαθητικά χρόνια και τη δική μου προσφορά στο Σχολείο. Ακολούθησαν οι ευχαριστίες μου και η ομιλία μου για το ζήλο που με κατείχε τότε για το Ιδ.Γυμνάσιο και την εξέλιξή μου εξαιτίας του Γυμνασίου.

Η ομιλία μου

Αιδεσιμώτατε κ. Λυκειάρχα
κ. πρόεδρε του Συλλόγου Γονέων και κηδεμόνων
κ.κ. καθηγητές Γυμνασίου και Λυκείου
Αγαπητοί μαθητές του Δημοτικού Σχολείου, του Γυμνασίου και του Λυκείου Επισκοπής
Κυρίες και κύριοι
Στη ζωή μου εσταδιοδρόμησα ως εκπαιδευτικός γιατί είχα πρότυπά μου δύο δασκάλους: το δάσκαλό μου στο Δημοτικό Σχολείο μακαρίτη Ηλία Ριτσατάκη και τον καθηγητή μου στην Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης μακαριστό Ειρηναίο Γαλανάκη μετέπειτα μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου. Ο δεύτερος απ’ αυτούς κάποτε μας έλεγε για τα ιδανικά που μπορεί να έχομε στη ζωή μας. Για να πάει ένα ιδανικό μπροστά, μας έλεγε, πρέπει να το πάρουμε στους ώμους μας. Στην πορεία μπορεί να γονατίσομε εμείς, το ιδανικό όμως μένει ψηλά. Εάν πατήσουμε εμείς επί του ιδανικού μπορεί το ιδανικό να βουλιάξει αλλά εμείς να επιπλεύσουμε, να παραμείνουμε...
Ιδανικό μου, το ιδιωτικό Γυμνάσιο στην Επισκοπή. Το πήρα στους ώμους μου. Το Γυμνάσιο επήγε μπροστά, παρέμεινε. Το ζείτε εσείς σήμερα με τα παιδιά σας όπως και τα γύρω χωριά. Σήμερα ως Δημόσιο Γυμνάσιο-Λύκειο με τιμά ως ιδρυτή του.
Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου το Λυκειάρχη κ. Δημήτριο Μαγκαφουράκη, τον Γυμνασιάρχη κ. Μιχαήλ Γραφανάκη, τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων, όλους τους Επισκοπιανούς και κάθε άλλο παράγοντα που συνέβαλε για την τιμητική αυτή εκδήλωση για μένα. Ευχαριστώ ιδιαιτέρως την κ. Θέκλα Τζατζαδάκη-Χρηστάκη, εκπρόσωπο των μαθητών του τότε Ιδιωτικού Γυμνασίου για τα καλά της λόγια για το πρόσωπό μου.
Σχολικό έτος 1967-68 υπηρετώ στη Θεσσαλονίκη στο Δημόσιο ως αναπληρωτής αλλά και σε ιδιωτικό Γυμνάσιο με λίγες ώρες. Τα εγκαταλείπω, τα αφήνω και τα δύο για χάρη της Επισκοπής. Με διδακτική πείρα 5 ετών, με ιδανικά για μεγάλους στόχους, με διάθεση προσφοράς έργου και αγάπης πολλής, τον Οκτώβριο του 1968, πριν από 45 χρόνια, ξεκινούσε το ιδιωτικό γυμνάσιο εδώ στην Επισκοπή.
Η ηλικία μου, 33 ετών τότε, και οι θεολογικές και φιλολογικές σπουδές μου, μου έδινδαν πολλές δυνάμεις. Δεν καταλάβαινα, δεν ήξερα τι θα πει κούραση. Σκοπός και ιδανικό μου ήταν να κάψω και την τελευταία σπίθα που υπήρχε μέσα μου στο βωμό της πραγματοποιήσεως του ονείρου μου. Και όνειρό μου ήταν, και είναι, η μόρφωση και η διαπαιδαγώγηση των παιδιών, των νέων ανθρώπων οι οποίοι συνδέουν το εκάστοτε παρόν με το μέλλον. Ο μεγάλος Γερμανός μουσουργός Μπετόβεν έλεγε ότι “δεν υπάρχει ωραιότερο έργο από το να παίρνει κανείς τις αλήθειες του Θεού, τις αλήθειες της γνώσης και της αρετής και να τις σκορπά στις ψυχές ανθρώπων”. Εδίδαξα 12 χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση και 25 στην Ανωτέρα. Προσπάθησα όσο μπορούσα τα χρόνια αυτά να κάνω το ιδανικό μου πράξη...
Ας γυρίσομε όμως στον Οκτώβριο του 1968. Ξεκινούσμε με χίλια όνειρα και σχέδια. Γυμνάσιο στο χωριό. Απίστευτο και όμως αληθινό. Πού το περίμεναν γονείς και παιδιά! Εγώ καμάρωνα κάθε πρωί που έβλεπα να έρχονται τα παιδιά, μα πιο πολύ καμάρωνα γιατί στ’ αθώα μάτια τους και στην συμπεριφορά τους έβλεπα την όρεξη και το ενδιαφέρον τους να μάθουν. Ένιωθα να μου παραδίδουν το νου και την ψυχή και την καρδιά τους και ταυτόχρονα ένιωθα μέσα μου μια φωνή να μου λέει: “Διάπλασε χαρακτήρες. Δώσε αγωγή όχι μόνο γνώση” και θυμόμουνα τον ποιητή που λέει: “Σμίλεψε πάλι δάσκαλε ψυχές...ποτέ μην αποκάμεις... χτίζε σοφέ της κοινωνίας το παλάτι”.
Το Γυμνάσιο το θεωρούσα σαν παιδί βγαλμένο όχι από τη σάρκα μου αλλά δημιουργημένο, βγαλμένο από την καρδιά, το νου και την ψυχή μου. Και όπως κάθε πατέρας φροντίζει για την αποκατάσταση του παιδιού του το ίδιο κι εγώ· και αποκατάστασή του θα ήταν η μετάλλαξή του σε Δημόσιο όπερ και εγένετο. Το πιο εκλεκτό μέρος του εαυτού μου (σε ηλικία, εργασία, λόγο, νου και ψυχή) το πρόσφερα και το άφησα στην Επισκοπή. Και η Επισκοπή με τη σειρά της, σε ανύποπτο χρόνο χωρίς να το θέλει, ούτε καν το ήξερε, όπως δεν το ήξερα ούτε εγώ, με ωφέλησε ανάλογα στην σταδιοδρομία μου και στην εξέλιξή μου... Στον ατομικό υπηρεσιακό μου φάκελο στο υπουργείο Παιδείας μαζί με τα πτυχία μου υπήρχε η προϋπηρεσία μου ως ιδρυτού και διευθυντού Ιδιωτικού Εξαταξίου Γυμνασίου, το οποίο το Δημόσιο βρήκε έτοιμο το Σεπτέμβριο του 1973. Σ’ αυτό αποδίδω την εκλογή μου ως διευθυντού της Σχολής Νηπιαγωγών Χανίων το 1983 και της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου το 1991 γιατί μαζί με εμένα υπηρετούσαν τότε και άλλοι άξιοι καθηγητές με περισσότερα χρόνια στις θέσεις αυτές, και όμως η υπηρεσία εθεώρησε την ασημότητά μου, ως πιο κατάλληλο πρόσωπο για τις Διευθύνσεις αυτές (ήμουνα ο τελευταίος δ/ντής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου). Και πέραν τούτων συνταξιοδοτήθηκα, όπως και οι άλλοι καθηγητές των Ακαδημιών και Σχολών Νηπιαγωγών με το βαθμό του παρέδρου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.
Στην Επισκοπή οφείλω πολλά... Εγώ έκανα το καθήκον μου τότε και η ανταπόδοση ήρθε αργότερα. “Κάμε το καλό και ρίξτο στο γιαλό” που λέει η παροιμία. Στην Επισκοπή έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου στα καλύτερα και πιο δυναμικά χρόνια της ζωής μου και ο καλός Θεός κατηύθυνε τα βήματά μου ανταποδίδοντάς μου, με το δικό του τρόπο το καλό που έκανα. Ας είναι ευλογημένο το όνομά του!
Θα ήθελα να κλείσω απόψε τις ευχαριστίες μου και την αναφορά μου στην ίδρυση του Ιδιωτικού Γυμνασίου το 1968 με τον επίλογο της τότε ομιλίας μου στο ξεκίνημα και τα εγκαίνια του ιδιωτικού γυμνασίου. Είχα πει ότε: “Κυρίες και Κύριοι, όταν ο μεγάλος συγγραφέας Γερμανός Γκαίτε ξεψυχούσε φώναξε: “Φως, περισσότερο φως”. Αυτό το φως, το άγιο φως της γνώσεως που λυτρώνει από τις δεισιδαιμονίες και τα παραπτώματα της ζωής, αυτό το φως που ξεκουράζει την ψυχή και σκορπά γαλήνη και αγάπη εύχομαι να εκπηγάζει και από τούτο το Σχολείο. Εμείς κάποτε θα απέλθομε, όμως για την αγάπη των παιδιών, το έργο αυτό που σήμερα εγκαινιάστηκε θα ζει πάντοτε γιατί είναι έργο θεάρεστο, έργο πνευματικό και εκπολιτιστικό.
Καλή χρονιά και καλή πρόοδο”, είχα πει τότε. Σας ευχαριστώ.
Στη συνέχεια ακολούθησε η θεατρική παράσταση από τους μαθητές της Α’ και Β’ τάξης του Λυκείου που αναφερόταν στο έργο “Ποια Ελένη” των Ρέππα-Παπαθανασίου. Το έργο περιελάμβανε τη γνωστή μυθολογούμενη υπόθεση της αρπαγής της ωραίας Ελένης με σκωπτικές και σατυρικές αναφορές και πολλές παρεμβάσεις των ολυμπίων θεών ιδιαιτέρως της Ήρας (συζύγου του Δία), της Αθηνάς (θεάς της σοφίας), της Αφροδίτης (θεάς της ομορφιάς και του έρωτα) κ.α.
Θερμά συγχαρητήρια στους καθηγητές που δίδαξαν το έργο, καθώς και σε όλα τα παιδιά τα οποία απέδιδαν τους ρόλους των σα να είχαν αποφοιτήσει από Δραματικές Σχολές.
Τη δεύτερη μέρα (Σάββατο 29/6) ο Λυκειάρχης κ. Μαγκαφουράκης ύστερα από σύντομο χαιρετισμό, εκάλεσε τον παρευρισκόμενο περιφερειάρχη Κρήτης κ. Σταύρο Αρναουτάκη να απονείμει τα αποφοιτήρια διπλώματα στους τελειόφοιτους του Λυκείου.
Στη συνέχεια ακολούθησε παρουσίαση της βραβευμένης παράστασης “Νεφέλες” του Αριστοφάνη από την θεατρική ομάδα της Γ’ Λυκείου. Να σημειώσουμε εδώ ότι το έργο πρωτοπαίχτηκε στη Μεσσήνη Πελοποννήσου όπου και βραβεύτηκε. Για τη μετάβαση των μαθητών εκεί είχε φροντίσει ο περιφερειάρχης κ. Αρναουτάκης. Την επιμέλεια του έργου είχαν οι καθηγήγτριες κ. Παρασκευή Ζεάκη και η κ. Χριστίνα Κατσά. Οι “Νεφέλες” είναι από τα πρώτα έργα του κωμικού Αριστοφάνη (450-385 π.Χ.). Οι κωμωδίες του χαρακτηρίζονται για τις σκωπτικές τους διαθέσεις, τα αστεία, τις βωμολογίες και τις απρεπείς χειρονομίες, στοιχεία που είδαμε και ακούσαμε στην παράσταση. Στις “Νεφέλες” ο Αριστοφάνης διακωμωδεί τον Σωκράτη.
Τα παιδιά που υποδύονταν τις Νεφέλες με τις απαλές και ανάλαφρες κινήσεις και με την αέρινη ενδυμασία έδιναν την εντύπωση ότι εκινούντο στον αέρα, στα νέφη επάνω. Θερμά συγχαρητήρια και στις καθηγήτριες που εδίδαξαν το έργο και στους μαθητές της Γ’ Λυκείου που μας έδιδαν την εντύπωση πραγματικών ηθοποιών.
Η βραδιά έληξε με μια πρωτότυπη και συγκινητική σκηνή. Τον περασμένο μήνα 23-5-2013 είχε σκοτωθεί σε τροχαίο ένα παιδί στην Επισκοπή φίλος των μαθητών (ο Πολύβιος Φουκαράκης). Οι φίλοι του μαθητή είχαν φουσκώσει οκτώ άσπρα μπαλόνια, όσα είναι τα γράμματα της λέξης Πολύβιος. Πάνω στο κάθε μπαλόνι έγραψαν ένα γράμμα σε μεγάλο σχήμα του ονόματος του αδικοσκοτωμένου παιδιού. Σήκωσαν τα μπαλόνια ψηλά, τα γύρισαν προς το μέρος μας, έτσι που να διαβάζομε τη λέξη ΠΟΛΥΒΙΟΣ και τα άφησαν στον αέρα. Τα μπαλόνια χάθηκαν στον ουρανό. Με τον πρωτότυπο αυτό τρόπο οι μαθητές τίμησαν το φίλο τους ΠΟΛΥΒΙΟ κι εμείς ως θεατές ευχθήκαμε ο Θεός να τον αναπαύσει και να δίδει παρηγοριά στους γονείς του.
Την τρίτη ημέρα, Κυριακή 30-6-13 δεν μπόρεσα να παρευβρεθώ, αλλά κατά το πρόγραμμα των εκδηλώσεων η Κυριακή ήταν αφιερωμένη στην οδική ασφάλεια των μαθητών και στη μνήμη του Πολύβιου με ομιλητές τους κ.κ. Λιονάκη, Μαράκη, Μιχελάκη και Σταυρουλάκη.
Οι πολιτιστικές αυτές εκδηλώσεις δίδουν την ευκαιρία της συνεύρεσης και επικοινωνίας καθηγητών, μαθητών, γονέων, εκκλησίας, τοπικών αρχών και λοιπών χωριανών για απόλαυση θεατρικών παραστάσεων, ομιλιών, επίλυση υπαρχόντων προβλημάτων, απόδοση τιμών, προβληματισμούς και σκέψεις για το καλό του τόπου, απόδοση ευχαριστιών κ.λ π.
Από τη θέση αυτή ευχαριστώ άλλη μια φορά τον καταξιωμένο Λυκειάρχη κ. Δημ. Μαγκαφουράκη, τους καθηγητές Γυμνασίου Λυκείου, τους μαθητές ιδιαιτέρως τους “ηθοποιούς”, το Σύλλογο Γονέων, όλους τους Επισκοπιανούς και τους εύχομαι Καλό Καλοκαίρι!

* Ο Αντ. Σοφουλάκης είναι συνταξιούχος Πάρεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου τ. Δ/ντής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου