Πριν από 62 χρόνια δύο επιφανείς Γάλλοι πολιτικοί μεγάλοι οραματηστές και αρχιτέκτονες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος με το γνωστό παγκοσμίως σχέδιο Σουμάν (Schuman), οι Ζαν Μονέ και Ρομπέρ Σουμάν σηματοδότησαν την πορεία προς μία ενωμένη Ευρώπη, της αλληλεγγύης, της ειρήνης, της σταθερότητας, της δημοκρατίας, των αξιών και της κοινωνικής συνοχής.
Κατά τη διάρκεια της πορείας των 62 αυτών χρόνων η Ευρωπαϊκή Ένωση πέρασε από διάφορες φάσεις και μετονομασίες, από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) για να καταλήξει το 1993 στην ολοκλήρωση της διαδικασίας για την ενοποίηση της ευρωπαϊκής αγοράς και να υιοθετήσει το 1999 ένα και μόνο νόμισμα το ευρώ.
Αυτά όμως τα απρόβλεπτα που προέκυψαν, η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το τείχος του αίσχους και το τέλος του ψυχρού πολέμου έφεραν την επανένωση της Γερμανίας πολύ πιο νωρίς από ότι η ίδια περίμενε και το 1990 η Γερμανία έγινε ξανά ενιαίο κράτος, με τις ενοχές των Ευρωπαίων ηγετών οι οποίοι για πολλοστή φορά αγνόησαν τις βλέψεις της και φυσικό επακόλουθο ήταν η Γερμανία να διεκδικήσει την ηγεμονία της Ευρώπης όπως αυτό ήταν το προαιώνιο όνειρό της και το πέτυχε στην τρίτη προσπάθειά της αυτή τη φορά με μόνο όπλο της την οικονομική της δύναμη. Από αυτό το στάδιο και μετά αρχίζει η μετεξέλιξη της ευρωπαϊκής ένωσης, το 1992-1993 όταν ακόμα δεν υπήρχε το ευρώ άρχισε τον πόλεμο των επιτοκίων υπό την τεχνική καθοδήγηση του προέδρου της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας της Bundesbank, για να στηρίξει το μάρκο αγόρασε δολάρια και μάζεψε όλο το χρήμα στη Γερμανία, με το οποίο κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος του κόστους που της στοίχισε η προσάρτηση του διαλυμένου κράτους της Ανατολικής Γερμανίας. Γονάτισε με αυτό τον τρόπο τη βρετανική οικονομία και ακολούθησε η Ιταλία, την οποία οδήγησε έξω από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό ισοτιμιών που προετοιμαζόταν για το κοινό νόμισμα. Την πολιτική της αυτή αξιοποίησαν προς δικό τους όφελος οι διεθνείς κερδοσκόποι, οι οποίοι εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να παίζουν παιχνίδια και να δημιουργούν τεράστια προβλήματα στις αδύναμες οικονομικά χώρες.
Τη δεκαετία του 2000 αν και γνώριζε τον υπερδανεισμό των χωρών που σήμερα βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής συνέχισε να τις χρηματοδοτεί με χαμηλά επιτόκια προκειμένου να τις εγκλωβίσει. Όταν ξέσπασε η κρίση του 2008 την εκμεταλλεύτηκε για να πετύχει στην Ευρώπη αυτό που περίμενε, την ηγεμονία της. Δημιούργησε δικό της δημοσιονομικό πρόγραμμα και υποχρέωσε στις χώρες αυτές την πιστή τήρησή του σύμφωνα με τα δικά της δεδομένα, διαφορετικά αυτές θα υποτάσσονταν αμαχητί στο Βερολίνο για τα περαιτέρω και το πρώτο θύμα της ήταν η χώρα μας, την οποία χρησιμοποίησε ως πειραματόζωο για να συνεχίσει το έργο της στις υπόλοιπες χώρες.
Τα όργανα που δημιούργησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ανεξέλεγκτα, ελέγχουν δεν ελέγχονται, διευθύνουν, νομοθετούν και αποφασίζουν σύμφωνα με τα συμφέροντά της, και αυτών των αγορών εις βάρος των αδύναμων οικονομικά χωρών της Ευρώπης.
Στο γήπεδο είναι μόνη της και παίζει χωρίς αντιπάλους. Οι πολιτικοί ηγέτες την παρακολουθούν αμήχανοι ως απλοί θεατές, ανήμποροι να αντιδράσουν στο εγχείρημα αυτό μετάλλαξης που προχώρησε.
Η τύχη της σημερινής Ευρώπης θα ήταν πολύ διαφορετική, θα ήταν η Ευρώπη της αλληλεγγύης των λαών όπως την είχαν σχεδιάσει οι μεγάλοι οραματιστές και όχι αυτή η Ευρώπη των αδίστακτων αγορών, αν θα υπήρχαν ηγέτες του μεγάλου πολιτικού βάρους των τεσσάρων προηγούμενων δεκαετιών 1950-1980 που έγραψαν ιστορία για τη μεγάλη τους προσφορά τόσο στη χώρα τους όσο και στην Ευρώπη. Δυστυχώς η σημερινή Ευρώπη δε διαθέτει προσωπικότητες αυτού του διαμετρήματος που θα μπορούσαν να συμμαχήσουν και να αναχαιτίσουν τη λαίλαπα αυτή του νεοφιλελευθερισμού που κατά τη φιλοσοφία του προέχει το χρήμα και δευτερευόντως ο άνθρωπος.
Τα όσα σήμερα παίζονται στις πλάτες των χωρών του νότου από το άθλιο και διεφθαρμένο νεοφιλελευθεροποιημένο πολιτικό-οικονομικό σύστημα που καθοδηγείται από τις αγορές, οι οποίες ευνοήθηκαν από τη μετάλλαξη αυτή της Ευρώπης που προχώρησε η Γερμανία και εξυπηρετεί πρωτίστως τα δικά της συμφέροντα δεν έχουν προηγούμενο σε καιρό ειρήνης.
Ας ελπίσουμε ότι δε θα τα καταφέρει η Γερμανία για τρίτη φορά να διαλύσει τις χώρες της Ευρώπης και να υποδουλώσει τους λαούς της καθώς επίσηςί αν και πολύ δύσκολα!!) η κατάσταση να είναι αναστρέψιμη. Ας όψονται όλοι αυτοί οι πολιτικοί ηγέτες του πολύ μικρού πολιτικού βάρους που δεν είχαν τη δύναμη να αντισταθούν στα σχέδια της Γερμανίας και δημιούργησαν στην Ευρώπη μια τέτοια απερίγραπτη τραγική κατάσταση.
* Ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος είναι συνταξιούχος τραπεζικός πρώην διευθυντής της
Ιονικής Τράπεζας
