Επί σκηνής ήταν οι Κατερίνα Βγενιτάκη, Ιωάννα Τζαγκαράκη, Χαρούλα Μαυράκη και τα παιδιά της Λέσχης Ανάγνωσης του 12ου Δημοτικού Σχολείου. Στην αφήγηση ήταν η Βάννα Μυρωνάκη. Στην κατάμεστη η αίθουσα παιδιά και μεγάλοι αφέθηκαν στη μαγεία της ιστορίας του παραμυθιού και ανακάλυψαν όλοι μαζί την αξία ενός αληθινού δώρου...
Σε αλλοτινές εποχές
‘’Εκείνο που κάνει τα παραμύθια της να γίνονται τόσο αγαπητά”, αναφέρει η Κατερίνα Μαυράκη, δασκάλα του 12ου Δημοτικού Σχολείου, “πέρα από την ενόραση, είναι η παιδικότητα του χαρακτήρα της. Η Βάννα είναι ένα μικρό παιδί που γράφει παραμύθια για παιδιά. Για τα παιδιά που τα θεωρεί όλα ανεξαιρέτως χαρισματικά. Η πηγαία φαντασία της δεν έχει υποχωρήσει μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά. Επιμένει να αρνείται να ακολουθήσει τις επιταγές της μόδας του σύγχρονου τεχνολογικού τρόπου ζωής. Δεν οδηγεί αυτοκίνητο, δεν έχει κινητό, δε χρησιμοποιεί ηλεκτρονικό υπολογιστή ή ακόμα περισσότερο το διαδίκτυο. Επιμένει να γράφει τα παραμύθια της με το χέρι, γιατί θέλει να μυρίζει το χαρτί, να ακούει τον ψίθυρό του, να αισθάνεται την αγωνία ή την προσμονή του. Αυτή τη φυσική μαγεία που οι περισσότεροι έχουμε ξεχάσει, την εκτίμηση των απλών αλλά ουσιωδών πραγμάτων της ζωής, μεταδίδει στα παιδιά μέσα από τα παραμύθια της ή μέσα από την προσωπική επαφή μαζί τους. Και τα μαγεύει…
Παραμύθι λοιπόν! Το ωραιότερο άνθος της λαϊκής μας φαντασίας. Και τη γοητεία του δε θα τη χάσει ποτέ, όσο υπάρχουν παιδιά και όσο υπάρχουν μεγάλοι, που διατηρούν την παιδική τους ψυχή ως τα βαθιά τους γεράματα. «Το Δώρο της Πούλιας» ανήκει σε αυτή την κατηγορία των λαϊκών αφηγηματικών παραμυθιών που αντλούν τα θέματά τους από την πολιτιστική μας παράδοση και κληρονομιά. Θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω τα χαρακτηριστικά στοιχεία του παραμυθιού της Βάννας που το κάνουν ιδιαίτερο, χωρίς ταυτόχρονα να αποκαλύπτω την πλοκή του. Είμαι σίγουρη ότι διαβάζοντας «Το δώρο της Πούλιας» θα σας παρασύρει σε αλλοτινές εποχές, θα σας ταξιδέψει σε τρυφερές παιδικές αναμνήσεις και θα ξυπνήσει μέσα σας αληθινά και αγνά συναισθήματα , φωτίζοντας το πραγματικό νόημα της ζωής.
Κεντρικός ήρωας του παραμυθιού είναι ένας πρίγκιπας από την Ανατολή, ο Αυγερινός, που βάζει τον εαυτό του σε περιπέτειες, όταν εκφράζοντας μια βαθύτατα εγωιστική του επιθυμία, με σκοπό να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία του, χάνει ό,τι πολυτιμότερο είχε κερδίσει στη ζωή του. Αλήθεια το κυνήγι της εφήμερης επιτυχίας δεν είναι αυτό που μας απομακρύνει από το αληθινό νόημα της ζωής;
Ένας ουράνιος μάγος που τον ακούει θα τον βοηθήσει να ικανοποιήσει την επιθυμία του, όχι χωρίς τίμημα όμως. «Όποιος μια επιθυμία βάζει καλό είναι να τρομάζει, το τίμημα να λογαριάζει».
Τον ήρωα του παραμυθιού θα προσπαθήσει να βοηθήσει μια κόρη του Ουρανού, η Πούλια, μαζί με στοιχεία του παραμυθιού: το πηγάδι με το νερό, τα πουλιά, τα λουλούδια, τα ζουζούνια, οι δράκοι, που όλα ζουν στο χώρο της φαντασίας. Ο υπερφυσικός κόσμος του παραμυθιού, τον οποίο ο άνθρωπος δεν μπορεί να ελέγξει, συνεργάζεται για να δώσει τη λύση, το ευτυχισμένο τέλος που έχουν πάντα τα παραμύθια και που σκοπός του είναι να λυτρώσει τον αναγνώστη.
Όλο το παραμύθι λειτουργεί και σε έναν χώρο μαγείας, ελεύθερο από τα όρια του χρόνου, μέσα στον οποίο βλέπουμε την Πούλια να υπάρχει για να βοηθήσει τον ήρωα και να γίνει ταίρι του, ανακαλύπτοντας και κείνη με τη σειρά της το αληθινό νόημα της ζωής. Η ρομαντική και συγκινησιακή γοητεία του, τα χαρακτηριστικά που διαθέτει επιτρέπουν στον αναγνώστη να μπορεί να ταυτιστεί με τους ήρωές του. Το κυριότερο βέβαια χαρακτηριστικό του είναι το ευτυχισμένο τέλος, το πνεύμα της αισιοδοξίας και της ευτυχίας. Ο,τιδήποτε και αν συμβεί, όποιες επικίνδυνες και απειλητικές δυνάμεις και αν παρουσιαστούν, υπάρχουν οι άλλες δυνάμεις που μπορούν να δώσουν βοήθεια, αν τους ζητηθεί. Ο ήρωας και η ηρωίδα στο τέλος θα συναντηθούν, θα ζήσουν ευτυχισμένοι.
Η ταύτισή μας με τους ήρωες μάς επιτρέπει να αναγνωρίσουμε, να μάθουμε και να δοκιμάσουμε τρόπους επίλυσης των εσωτερικών συγκρούσεών μας και εκεί ακριβώς βρίσκεται η μεγάλης σημασίας εκπαιδευτική και διδακτική αξία του παραμυθιού.
Στην ιστορία του παραμυθιού παρακολουθούμε τη συνεχή αναζήτηση της ηρωίδας να ανακαλύψει του αξία ενός πραγματικού δώρου, γνωρίζοντας παράλληλα τον εσωτερικό της κόσμο. Τέλος, ως εκπαιδευτικός δεν μπορώ να μη σταθώ στην παιδαγωγική αξία που έχει να επιτελέσει και αυτό το παραμύθι και να προτρέψω, τους μεν γονείς να βρουν το χρόνο να το διαβάσουν μαζί με τα παιδιά τους, τους δε δασκάλους να κατανοήσουν την αξία του και να το αξιοποιήσουν δημιουργικά στην εκπαιδευτική διαδικασία’’.
