Με το «Χριστός Ανέστη», τις ψαλμωδίες, με λουλούδια του Μάη, με συννεφιασμένα πρόσωπα και βουρκωμένα μάτια αποχαιρετίσαμε την περασμένη Τρίτη, τη Ρένα Μαυρογιάννη – Χειλαδάκη.

Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας αποδείχτηκε μικρή για να χωρέσει το πλήθος.

Ρένα, νωρίς, από άκαιρο λάθος της μοίρας, «Μέρα Μαγιού μας μίσεψες...», προτού καλά-καλά ξεμπερδέψεις τη σύνταξη από τα γρανάζια της γραφειοκρατίας.

Νικημένη από τον «αμείλικτο και δόλιο εχθρό» ανάμεσα στις ανθρώπινες ασθένειες, έσβησε μέσα στην αγκαλιά των δικών της, στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο, του οποίου τις σκάλες (αλίμονο!) ανεβοκατέβηκε χιλιάδες φορές για να μοιράσει τα φάρμακα της κλινικής και να απαλύνει τον πόνο των αρρώστων.

Πάντα πρόσχαρη, με το χαμόγελο έτοιμο στα χείλη, υπήρξε πολύ νέα, μαθητευόμενη και αργότερα πολύτιμη βοηθός στο φαρμακείο μου, ενώ κρατούσε σταθερά το πηδάλιο του σπιτιού και της ανατροφής των υπέροχων παιδιών της Μανόλη και Αναστασίας.

Τώρα, φίλοι, γνωστοί και συγγενείς θρηνούν˙ και όπως λέει ένας στοχαστής: «Το πιο βαρύ πράγμα στον κόσμο είναι το ανθρώπινο δάκρυ. Είναι η μόνη περίπτωση όπου η ψυχή του ανθρώπου γίνεται ύλη σε μια σταγόνα».

Ρένα, εμείς θα μείνουμε λίγο ακόμα˙ και όταν σβήσει το καντηλάκι στο δωμάτιό σου, θα το κρατήσουμε αναμμένο μέσα μας...

Καλό σου ταξίδι...

Γιάννης Χλουβεράκης

Ηράκλειο, Μάιος 2013