Αδήριτη ανάγκη να γίνει ενιαίο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως, τουλάχιστον διακηρυκτικά, επιδιώκει με το προσεχές του συνέδριο. Αναγκαία συνθήκη πιστεύω και εγώ.
Είναι όμως και ικανή, για να προετοιμαστεί η ομαλή και για το καλό της χώρας ανάληψη της εξουσίας από την αριστερά, που τόσο έχουμε ανάγκη;
Η απάντησή μου είναι ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ.
Η εκλογική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ που γνωρίσαμε μέχρι σήμερα μοιάζει αρκετά, τηρουμένων των αναλογιών, με την ΕΔΑ της δεκαετίας του ΄50 που αποτελούσε μια πανσπερμία αριστερών δημοκρατών και κομμουνιστών κάθε απόχρωσης υπό τον απόλυτο σχεδόν έλεγχο της ηγεσίας και των πολιτικών της από το, παράνομο τότε, ΚΚΕ.
Και η ΕΔΑ το ΄58, υπό παρόμοιες συνθήκες, αναδείχτηκε αξιωματική αντιπολίτευση με 28%, αλλά δεν έγινε «άλλο» κόμμα από αυτό που ήταν πριν. ΄Αραγε και ο ΣΥΡΙΖΑ των 1.650.000 ψήφων, και ίσως λίγο περισσότερων σήμερα, είναι άλλος από αυτόν του 5%, των ισορροπιών και της πολιτικής «συναλλαγής» στελεχών και ομάδων στο εσωτερικό του;
Ποιος έχει την αίσθηση ότι είναι ένα «καινούριο» κόμμα;
Ποιος πιστεύει ότι η ηγεσία και τα προβεβλημένα στελέχη του εκφράζουν τα πιστεύω και τα θέλω των πολιτών που προσέτρεξαν στην κάλπη του, απογοητευμένοι από το υπόλοιπο φάσμα των πολιτικών κομμάτων, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου, επιρρίπτοντάς τους την ευθύνη ότι οδήγησαν τη χώρα σε τραγικά αδιέξοδα;
Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι, είτε ως έχει είτε με την επιφανειακή μετατροπή του σε ενιαίο κόμμα, λειτουργεί με ένα νέο τρόπο και δεν ακολουθεί την πεπατημένη;
Για μένα δεν αρκεί να διακηρύσσει ο Τσίπρας, πιστεύω ειλικρινά, ότι δεν θα γίνει τίποτα αν ο λαός απλά, χωρίς την ενεργό συμμετοχή του, αναθέσει στο ΣΥΡΙΖΑ εργολαβικά τη σωτηρία της χώρας.
Σημασία έχει τι κάνει ο ίδιος και ο ΣΥΡΙΖΑ για να προσελκύσει το νέο που θα απωθήσει στη γωνία ό,τι παλιό κουβαλάει και η δική μας παράταξη, η αριστερά (ας με συγχωρήσουν αυτοί που θεωρούν ότι τα δικά μας είναι σύκα και των άλλων καρύδια);
Δεν θα πω τι έκαναν και κάνουν, συστηματικά, τόσο η εσωκομματική του αντιπολίτευση στον ΣΥΝ όσο και οι συνασπισμένες συνιστώσες και συλλογικότητες στον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί θα συνέβαλα σε αποπροσανατολισμό από αυτό που κρίνω μείζον αυτή την ώρα.
Και μείζον, για το οποίο αξίζει να βγουν όσα «μαχαίρια» χρειαστεί, είναι το τι πρέπει να κάνει η ηρωικής ιστορικής διαδρομής ελληνική αριστερά, για να δώσει την ελπίδα που χρειάζεται στο λαό.
΄Οχι για να τον «οργανώσει» στην εξυπηρέτηση της επιτυχίας των κομματικών της στόχων, αλλά για να τον συμπαρασύρει να οργανωθεί για το δικό του, όπως αυτός το συνειδητοποιεί κάθε φορά, καλύτερο μέλλον.
Εδώ σας θέλω σύντροφοι και συντρόφισσες.
Αν περιμένουμε να έρθει το κόμμα μας στην εξουσία (η ΕΔΑ δεν το φαντάστηκε καν αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και να το βλέπει), για να την ασκήσουμε εμείς οι καλών προθέσεων καλύτερα από το σημερινό σάπιο κατεστημένο, την «πατήσαμε» ακόμη μια φορά.
Γρήγορα θα κολλήσουμε τη ρετσινιά του συνυπεύθυνου ή έστω του ανίκανου να αλλάξει τη μοίρα του τόπου και τα πρόσωπα και οι πολιτικές, που σήμερα εξορκίζουμε, θα επανέλθουν δριμύτερα.
Οι αντικειμενικές συνθήκες, όπως μάθαμε να λέμε, το απαιτούν αλλά οι υποκειμενικές, σε ότι αφορά την αριστερά που εξ ορισμού θα έπρεπε να την ενδιαφέρουν, θέλουν πολλή δουλειά να κατακτηθούν.
Ενιαίο κόμμα λοιπόν, αλλά ανοικτό, χωρίς φράξιες, με ελκυστικές στους αμύητους διαδικασίες, με αντιπροσωπευτική της βάσης ηγεσία, με παραγωγή νέων στελεχών, με αξιοκρατία, με εναλλαγή στις θέσεις ευθύνης, αυτοχρηματοδοτούμενο.
Που θα σέβεται πραγματικά την αυτονομία των κοινωνικών φορέων και θα διαλέγεται ισότιμα και θα συγκρούεται όταν χρειάζεται μαζί τους.
Που θα συνομιλεί με τους πάντες χωρίς να διαπλέκεται με τις άλλες θεσμικές εξουσίες, με την οικονομική ολιγαρχία και τα ΜΜΕ.
Και, γιατί όχι, με νέο όνομα (ένα ουσιαστικό θα προτιμούσα, από τα δυσνόητα αρκτικόλεξα), που θα παραπέμπει στο όραμα και το μέλλον που προτείνουμε.
* Ο Κώστας Κασαπάκης είναι γεωπόνος
Υ.Γ.: Δεν είμαι αφελής να πιστεύω ότι το πολιτικό πρόγραμμα είναι κάτι που το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ ή ότι υστερεί σε προτεραιότητα και μπορεί να περιμένει. Το «καινούριο» κόμμα όμως, και όχι οι παλαιάς κοπής τεχνικοί της εξουσίας, είναι αυτό που θα αλλάξει τον τρόπο που διαμορφώνεται και ασκείται η πολιτική. Η αριστερή πολιτική και όχι η πολιτική αυτάρεσκων «αριστερών» κομμάτων που «παλεύουν» για το λαό ερήμην του.
