Του Βαγγέλη Κογκάκη

Δεύτε λάβετε Φως.
Το σκοτάδι διαλύθηκε. Οι αλυσίδες του θανάτου έσπασαν. Το πένθος τελείωσε και στη θέση του ήρθε η χαρά, η αγαλλίαση. Εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου. Αύτη η ημέρα, ην εποίησεν ο Κύριος, αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή.
Όταν τη Μ. Παρασκευή είδαν οι σταυρωτές κι όλος ο κόσμος τον Χριστό επάνω στο σταυρό, αιμόφυρτο, μεταξύ δύο ληστών, εξουθενωμένο και ύστερα από λίγο νεκρό, επίστεψαν, παρά τα γενόμενα, ότι όλα είχαν τελειώσει. Μετά δε την ταφή και τη σφράγιση του τάφου είχαν ησυχάσει. Πόσο όμως είχαν πλανηθεί.
Λίαν πρωί της μιάς των Σαββάτων άρχισαν να έρχονται τα χαρμόσυνα μηνύματα στους φοβισμένους και θλιμμένους μαθητές. Οι μυροφόρες γυναίκες που επισκέπτονται πρώτες το μνημείο, με έκπληξη και φόβο βλέπουν ότι αποκεκύλισται ο λίθος και ακούν από τον άγγελο να λέγει: Ιησούν ζητείτε τον εσταυρωμένον, ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε, ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν. Αυτήν την αλήθεια, οι αλλεπάλληλες κατόπιν εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού την πιστοποιούν ακλόνητα στις ψυχές των μαθητών και των άλλων πιστών, ώστε όλοι να την πιστεύουν και να την υποστηρίζουν με το ίδιο τους το αίμα.
Από τότε, αιώνες τώρα, «το σημαντικότερο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας», όπως έχει πει σε μήνυμά του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ο Α΄, είναι ο θριαμβευτικός χαιρετισμός όλων των χριστιανών και μάλιστα των Ορθοδόξων Ελλήνων. Χριστός Ανέστη. Και μαζί με το Χριστό αναστήθηκε και η ελπίδα. Eλπίδα για στενότερη φιλία, αγνή χριστιανική αγάπη και προπάντων ειρήνη. Ειρήνη υμίν ήταν ο χαιρετισμός Του.
Νυν πάντα πεπλήρωτε φωτός, ευφροσύνη αιώνιος. Όλοι οι αδικημένοι “οι εσταυρωμένοι” αντικρίζοντας το φως της Αναστάσεως πρέπει να πιστέψουν ότι έφτασε η ημέρα της αποκαταστάσεως, η ώρα της αλήθειας.
Χριστός Ανέστη.
«Το μήνυμα αυτό βιώνεται με την πίστη» είπε στο μήνυμά του ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, αναφέροντας και απόσπασμα επιστολής του Απ. Παύλου: Ει Χριστός ουκ εγείρεται κενόν το κήρυγμα ημών.
Ημέρα ευφροσύνης και ευγνωμοσύνης. Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα. Να αναστηθούμε οι ίδιοι με έργα δημιουργικά, ειρηνικά, έργα φωτός. Να βοηθήσομε, να ανακουφίσομε τον πλησίον. Πρώτιστον το υπηρετείν. Ουρές πολλών μέτρων κάθε ηλικίας, φύλου και εθνικότητας έξω από ισόγεια κτίρια «Τα σπίτια της Αγάπης» κοντά στους ναούς όπου διανέμεται φαγητό! Επακόλουθο της ανεργίας η ανέχεια, η φτώχεια!
Συγκλονίστηκα πριν από μερικές ημέρες όταν είδα στη γειτονιά της Αγίας Τριάδας ένα δεκάχρονο αγοράκι να είναι μέσα σε έναν κάδο απορριμμάτων, να ψάχνει και να δίδει σε έναν άνδρα, μάλλον τον πατέρα του, ό,τι εκείνος του υποδείκνυε. Το έσχατο σημείο της εξαθλίωσης. «…Ποιος λέει, ποιος, πως όλ’ αυτά που τώρα σεις πετάτε, / είναι δικά σας…; Δύστυχοι, αυτό που περισσεύει / είναι της χήρας, τ’ ορφανού και μην το σπαταλάτε / Όποιος τα πλούτη του σκορπά, απ’ τους πτωχούς τα κλέβει… Ελεημοσύνη, χριστιανοί – αδέλφια, ελεημοσύνη...» αναφέρει το υπέροχο ποίημα του Αχιλλέα Παράσχου.
Ας φωνάξομε, λοιπόν, προς όλους, πιστούς και άπιστους, φίλους και εχθρούς: Χριστός Ανέστη και ο αντίλαλός του που έρχεται από τον ουρανό, στη γη και κυρίως στην ψυχή μας, θα μας απαντήσει,
Αληθώς Ανέστη.