Την τελευταία του πνοή άφησε χθες το απόγευμα σε ηλικία 68 ετών ο γνωστός σκηνοθέτης και ηθοποιός Λευτέρης Βογιατζής, ύστερα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.
Την είδηση του θανάτου του επιβεβαιώσε το νοσοκομείο «Υγεία» όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα.
Το τελευταίο διάστημα ο Λευτέρης Βογιατζής ήταν πολύ καλύτερα και μάλιστα ετοίμαζε τη νέα του παράσταση. Θα ανέβαζε στο Φεστιβάλ Αθηνών τον «Οιδίποδα τύραννο» και όλοι περίμεναν πως θα ήταν το θεατρικό γεγονός του καλοκαιριού.
Διαμορφωτής της ελληνικής σκηνής, σπουδαίος θεατράνθρωπος, ο Λευτέρης Βογιατζής έμοιαζε να είχε πάρει τα ηνία από τον Κάρολο Κουν.
«Είμαι απρόβλεπτος, γιατί δεν ξέρω εμένα. Δεν ξέρω τι μπορεί να κρύβω μέσα μου.. Αλλες φορές υποκύπτω στην μοιραία κούραση κι άλλες με πιάνει ορμή ξεκινήματος» έχει πει ο ίδιος.
Για εκείνον κάθε παράσταση ήταν σαν ένας ακόμη δύσκολος τοκετός. Η λεπτομέρεια, όπως έλεγε συχνά, είναι η ραχοκοκαλιά.
Πάσχιζε για το αποτέλεσμα, δικαιώνοντας κάθε φορά το κοινό. «Εξαιτίας αυτής της επιμονής, μπορεί να κερδίζω κάτι».
Από τις τελευταίες του δουλειές ήταν η παράσταση του έργου «Αμφιτρύων» του Μολιέρου στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2012, από το Εθνικό Θέατρο. Ετοίμαζε δε τον «Οιδίποδα Τύραννο» για τα φετινά Επιδαύρια, καθώς και το ανέβασμα - μετά την παράσταση του 2011- του «Θερμοκηπίου» του Χάρολντ Πίντερ στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων.
Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από το πρώτο του επαγγελματικό βήμα στο σανίδι. Όταν το 1973 ερμήνευσε τον ρόλο της γιαγιάς στον «Κυριακάτικο περίπατο» του Ζ. Μισέλ με το Ανοιχτό Θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη. Αργότερα, με την ίδρυση της «Σκηνής» και της «Νέας Σκηνής» έβαλε την σφραγίδα του σε παραγωγές που ανέβασαν τον πήχη.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1945, κι έπειτα από σπουδές στην αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Λευτέρης Βογιατζής αποφάσισε να κυνηγήσει τα όνειρά του στο... σανίδι. Παρακολούθησε λοιπόν το Σεμινάριο Ράινχαρτ στη Βιέννη καθώς και μαθήματα στη Σχολή Κωστή Μιχαηλίδη στην Αθήνα.
Επαιξε πολλούς ρόλους σε έργα του κλασικού κυρίως ρεπερτορίου .Το 1975 έγινε ιδρυτικό μέλος του θιάσου «Αμφι-Θέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου.
Το 1981 ίδρυσε την Εταιρία Θεάτρου «Η Σκηνή» με τη συνεργασία έξι ηθοποιών. Για την παράσταση ‘’Σε φιλώ στη μούρη...» του Γ. Διαλεγμένου τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας Κάρολου Κουν.
Το 1988 τράβηξε τον δικό του δρόμο με την ίδρυση της Νέας Σκηνής. Με τη συμμετοχή νέων ηθοποιών παρουσίασε κλασικά έργα με διαφορετική ματιά αφού οι εξαντλητικές αναγνώσεις του φανέρωσαν την κρυμμένη τους ουσία. Έφερε στη σκηνή το σύγχρονο έργο αιχμής ενώ στήριξε το νεοελληνικό έργο.
Παράλληλα, το 1989, στην απαρχή της ενασχόλησής του με το αρχαίο ελληνικό δράμα, ίδρυσε το Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος, σκηνοθετώντας την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή.
Με τους μαθητές του εργαστηρίου, συνεχίζει τη διερεύνησή του στον ελληνικό ποιητικό λόγο και την «παιδική ηλικία του θεάτρου», ανεβάζοντας την αναγεννησιακή κρητική κωμωδία «Κατσούρμπος» του Γ. Χορτάτζη.
Επιστρέφοντας στους επαγγελματίες ηθοποιούς, το 1995, ανεβάζει ένα ακόμα σύγχρονο ελληνικό έργο, τη σατιρική κωμωδία των Δημήτρη Κεχαΐδη - Ελένης Χαβιαρά, «Με δύναμη από την Κηφισιά».
Το καλοκαίρι του 1996, στην Επίδαυρο, ερμήνευσε τον Μενέλαο στην παράσταση της «Ελένης» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά. Ως σκηνοθέτης συνεργάστηκε ακόμη με το Εθνικό Θέατρο («Πέρσες», «Πρίγκιπας του Χόμπουργκ») και με τον θίασο Πράξη της Μπέττυς Αρβανίτη.
Στάθηκε στο τιμόνι πολλών επιτυχημένων παραστάσεων.
Το 2006 έκλεισε το Φεστιβάλ Επιδαύρου με τη νέα του παράσταση της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή, ενώ το καλοκαίρι του 2007 η παράσταση άνοιξε, αυτή τη φορά, το ίδιο Φεστιβάλ.
Στον κινηματογράφο συμμετείχε σε ταινίες του Νίκου Παναγιωτόπουλου, με τον οποίο διατηρούσε φιλικούς δεσμούς («Τα οπωροφόρα της Αθήνας», «Αθήνα- Κωνσταντινούπολη», «Beautiful people», «Ονειρεύομαι τους φίλους μου», «Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα», «Βαριετέ», «Μελόδραμα»). Εχει παίξει και στις ταινίες «Ανατολική περιφέρεια» του Βασίλη Βαφέα, «Ακροπόλ» του Παντελή Βούλγαρη.
Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης στη σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε εκφράζει τα συλληπητήριά του για το χαμό του μεγάλου σκηνοθέτη.