Χαίρε, διαμάντι άκοπο!
Χαίρε, χρυσάφι άλειωτο!
Χαίρε, ρόδο ψηλόκορμο!
Χαίρε, δενδρί ψηλό κορμό!
Χαίρε, πουλί ελεύθερο!
Χαίρε, λιοντάρι αλάβωτο!
Χαίρε, βουνό αγέρωχο!
Χαίρε, λιβάδι πράσινο!
Χαίρε, λιμάνι απάνεμο!
Χαίρε, άστρο πεντάστερο!
Χαίρε, φεγγάρι ολόγιωμο!
Χαίρε, νιότη πεντάμορφη!
Χαίρε, καρδιά ολάνθιστη!
Χαίρε, πηγή κρυστάλλινη!
Χαίρε, ελπίδα άπιαστη!
Χαίρε, ουρανέ απέραντε
Χαίρε, ήλιε αβασίλευτε!
Χαίρε, Αλέξανδρε αξιοζήλευτε!
Χαίρε, ζωή απούσα!
Χαίρε, μνήμη παρούσα!
Χαίρε, ανάμνηση φεγγοβολούσα!
Χαίρε, ανιψιέ μου, ανύμφευτε!
Χαίρε, το Πάσχα εκεί που βρίσκεσαι!
Χαίρε, Λεβέντη απίστευτε!
Χαίρε, νυμφίε ανύμφευτε!
Χαίρε, την βασιλεία των ουρανών!

Μυρίζει άνοιξη
μυρίζει όλη η πλάση
μοσχοβολά ο Αλέξανδρος,
παντού, όπου περάσει.
Οι μαργαρίτες του αγρού
στόλισαν το αμάξι,
κι οι παπαρούνες στρώσανε
χαλί για να περάσει.

Σαν τριαντάφυλλο λευκό
έλαμπε στο σκοτάδι,
ξημέρωμα Πρωτομαγιάς,
έκλαψε το φεγγάρι.

Τα χελιδόνια τραγουδούν
παντού, όπου βρεθούνε,
πως τέτοιο νιο δεν είδανε
κι ούτε θα ξαναδούνε.

Σημειώνω ένα χαρακτηριστικό απόφθεγμα, του γνωστού μας Λορέντζου Μαβίλη.
“Κι αν δεν μπορείς, παρά να κλαις,
το δείλι, τους ζωντανούς
τα μάτια σου ας θρηνήσουν!
Θέλουν μα δεν μπορούν να λησμονήσουν.

Η θεία σου Μάρω