Γράφει η Νίκη Τρουλλινού

‘’Το έχω τρελλάνει το δανειστικό’’ , έλεγε, τις προάλλες, φιλόλογος σε σχολείο, φιλόλογος με αγάπη στη δουλειά της, τους μαθητές της και τα βιβλία, κι εννοούσε το δανειστικό τμήμα της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Για μένα πάλι, θρέμμα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Δήμου Χανίων, σε εποχές δύσκολες και με την αγάπη για το βιβλίο να σηκώνει νωρίς κεφάλι, η Βικελαία ήταν πολλά πράγματα μαζί: τα πανέμορφα, φαγωμένα σκαλιά της, το ξαπόσταμα στον πρώτο όροφο με την βιβλιοθήκη της Έλλης Αλεξίου, ο διάδρομος με τις μισόκλειστες πόρτες πιο πάνω, η γοητεία του Γιανναδάκη, τα άσπρα μαλλιά του Σαββάκη, η φωνή της Φρίντας: τα βιβλία πρέπει να αερίζονται – όταν κάποτε ρώτησα για τις μικρές σχισμές στα τζάμια των προθηκών με τα βιβλία του αγαπημένου Σεφέρη. Και οι εκδόσεις της Βικελαίας πολύτιμες, για έναν ακόμη λόγο: να μάθω για τη νέα μου πατρίδα. Καμαρώνω τώρα δύο τόμους, οι οποίοι ανθολογούν το έργο τόσο του πολυσχιδούς Παντελή Πρεβελάκη όσο και του ποιητή Γιώργη Μανουσάκη.

Κατ’ αρχήν είναι και οι δύο τόμοι εξαιρετικής αισθητικής – ο βιβλιόφιλος ξέρει πόσο σημαντικό είναι αυτό. Ακολουθούν τη λογική της σειράς, έχουν σε διαφορετικά χρώματα την ίδια μορφή, με εσώφυλλο κοσμημένο και τα περιεχόμενα στην αρχή (πόσο βοηθάει αυτό), με εκτενή και αντιπροσωπευτική ανθολόγηση κειμένων των δημιουργών, αλλά και επιστολών τους. Ο σχολιασμός του επιμελητή ακολουθεί την λογική των υποσελίδιων σημειώσεων, και οι τόμοι κλείνουν με φωτογραφικά στιγμιότυπα από την ζωή των συγγραφέων. Η δουλειά όλη – άθλος, θα έλεγε κανείς- ανήκει στην επιμονή και υπομονή του φιλολόγου Κώστα Μπουρναζάκη. Στέκομαι λίγο περισσότερο στον τόμο για τον Παντελή Πρεβελάκη, όχι μόνο γιατί μού ήταν πολύ αγαπητός, από το ‘’Χρονικό μιας πολιτείας’’ (αχ, εκείνα τα παλαιά σκληρά εξώφυλλα της Εστίας δίπλα στα σεμνά του Γαλαξία) αλλά και επειδή το εισαγωγικό κείμενο ‘’Η παράδοση ως ευτοπία στο έργο του Παντελή Πρεβελάκη’’ γραμμένο από τον επιμελητή Κώστα Μπουρναζάκη είναι εξαιρετικό. Είθε η προσπάθεια να συνεχιστεί και η Βικελαία να δώσει, να ‘’εξοπλίσει’’ την πόλη της με επιπλέον τόμους του είδους και, επιστρέφοντας στην αρχή του σημειώματος, και τα δυο βιβλία θα είναι στολίδι στις σχολικές βιβλιοθήκες της πόλης μας. Γιατί η φράση της φιλολόγου είναι δείγμα του τεράστιου κυριολεκτικά ρόλου που οι κρατικές ή δημοτικές ή σχολικές βιβλιοθήκες μπορούν να παίξουν σε εποχή οικονομικής κρίσης, καληώρα…