Του Αλέξανδρου Ρονιώτη

cretanbeaches.com/Άγνωστη Κρήτη

Διατηρώντας μια σελίδα σε κοινωνικό δίκτυο με σκοπό την ανάδειξη των άγνωστων περιοχών της Κρήτης, πρόσφατα λάβαμε ένα μήνυμα για να αναδείξουμε τις ομορφιές και τον πολιτισμό της περιοχής των Ασιτών.

Πράγματι, το πρωί της Κυριακής και αφού είδαμε από το Ηράκλειο ότι ο ήλιος βγήκε στα ριζά του Ψηλορείτη, θεωρήσαμε ότι ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να ανακαλύψουμε τις άγνωστες γωνιές αυτού του τόπου, όπως μας προσκαλούσαν και οι ντόπιοι. Έτσι παίρνουμε το αυτοκίνητο, φορτώνουμε τις φωτογραφικές μηχανές μας και κινούμαστε προς τις ανατολικές πλαγιές του Ψηλορείτη.

Φτάνοντας στους Άνω Ασίτες μας καλωσορίζουν τα περιποιημένα σπίτια, οι καθαροί κήποι, τα όμορφα σοκάκια, τα παλιά αρχοντικά και οι γραφικές εκκλησίες! Καλοσχεδιασμένα διαφημιστικά banner στους στύλους του χωριού διαφημίζουν τον πολιτισμό των Ασιτών και σε προϊδεάζουν για τις ομορφιές που κρύβει αυτός ο τόπος, που πράγματι είναι πολλές. Οι άνθρωποι εδώ φαίνεται ότι προσέχουν ιδιαίτερα τον τόπο τους και τον αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο.

Σε ένα banner αναφέρεται το μικρό φαράγγι του Αγίου Χαραλάμπους, ως ένα από τα ομορφότερα στην Κρήτη. Έτσι ρωτάμε έναν ντόπιο και κινούμαστε προς το φαράγγι. Πράγματι μετά από λίγο βρισκόμαστε μέσα στην κοίτη του φαραγγιού, που είναι ένα γλυπτό θαύμα της φύσης με στενά περάσματα, γάργαρα νερά, τεράστιες σπηλιές στις ορθοπλαγιές και όμορφη βλάστηση. Μετά από μισή ώρα φτάνουμε στο ξωκκλήσι του Αγ. Χαράλαμπου. Πράγματι όπως μας τα είχαν πει τα πράγματα, μόνο που ξέχασαν να μας πουν για τα κάθε λογής σκουπίδια που «στολίζουν» το φαράγγι, δείγμα του πολιτισμού κάθε τόπου.

Επιστρέφοντας και προσπαθώντας να ξεχάσουμε το θέαμα με τα σκουπίδια, αποφασίζουμε να καταγράψουμε και το μεγαλύτερο φαράγγι της περιοχής, το φαράγγι του Αγίου Αντωνίου. Φτάνουμε στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου και ενθουσιαζόμαστε με τη μοναδική θέα στο φαράγγι και την ομορφιά του περιβάλλοντος χώρου. Όλα λάμπουν τριγύρω και αισθανόμαστε τυχεροί για την πρόσκληση που λάβαμε για να δούμε ένα τόσο μοναδικό μέρος.

Με τόσο ενθουσιασμό, αποφασίζουμε να καταγράψουμε το φαράγγι από την αρχή του, λίγο παραπάνω, κι όχι από το μονοπάτι ξεκινάει από τον Άγιο Αντώνιο. Έτσι, ξεκινάμε από τη γέφυρα του χωριού και μπαίνουμε στην κοίτη του ποταμού από εκεί που δεν μπαίνουν οι πολλοί, για να το εξερευνήσουμε! Εδώ είναι που παγώνουμε... Το ποτάμι έχει μετατραπεί σε μια απέραντη χωματερή. Το θέαμα όπου και να κοιτάξεις αποκρουστικό, με λόφους σκουπίδια και πρόβατα να βόσκουν ανάμεσα τους. Σκαρφαλώνουμε ανάμεσα στα μπάζα και στη δυσοσμία που σου φέρνει αναγούλα, μέχρι να αναγκαστούμε σύντομα να βγούμε από την κοίτη και να μην επιστρέψουμε ποτέ ξανά.

Σε τόσο όμορφους τόπους, που η φύση προίκισε απλόχερα με τόσες ομορφιές, δεν αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Ένα από τα ωραιότερα φυσικά περιβάλλοντα που έχουμε συναντήσει στην Κρήτη, υποβαθμίζεται από τις εγκληματικές ενέργειες κάποιων, όπως και από την αδιαφορία των υπολοίπων που συντηρούν την κατάσταση. Σίγουρα, δεν είναι οι Ασίτες η μοναδική περιοχή που συμβαίνει αυτό, όμως αυτό δεν είναι δικαιολογία για κανένα. Θα έπρεπε κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουμε ότι ο πολιτισμός υπάρχει παντού, ακόμη και στα φαράγγια.