H συλλογή η οποία έκανε ήδη τη δεύτερη έκδοση της όπως και οι δύο προηγούμενες, θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του προγράμματος ʽ“Λογοτεχνικό Αναλόγιο” που οργανώνουν το Μουσείο και το Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
Περοδασκαλάκης Δημήτριος, Φιλόλογος,
Ζαχαρίας Κατσακός, Φιλόλογος,
Κριτικός Λογοτεχνίας.
Ποιήματα απαγγέλλουν:
Βαλαβάνη Τερέζα, Ψυχολόγος – Εικαστικός,
Τουτουδάκη Σπυριδούλα, Φαρμακοποιός.
Η ποίηση του Π.Γεωργουδή διδάσκεται στο University College στο Λονδίνο, μια διάκριση που λίγοι νεοελληνες ποιητές και λογοτέχνες απολαμβάνουν.
ʽʼΗ νέα ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Γεωργουδή με τον λιτό, ρητόν όμως κι εμβληματικό τίτλο «Πέραν», είναι βαθιά βουτηγμένη σε μια φιλοσοφία κοινωνική, σε μια φιλοσοφία της Πολιτείας, του πολίτη” συμπορεύεται θαυμαστά με τον ελεύθερο άλλοτε κι άλλοτε έμμετρο στίχο. Υμνος στο Αιγαίο των Προσωκρατικών:
Στίχοι-πρόκες, αλλά και στίχοι-βέλη (το ενταύθα και το επέκεινα, το εδώ και το άπειρον) παρατίθενται με τόλμη, ακόμη κι όταν δεν μπορούν να δαμάσουν την παιδαγωγικότητά τους. Παραμένει ως μείζων σημασία το πάθος του ποιητή που χαλιναγωγείται από τη μεγαλόπνοη θέλησή του να συνθέσει ένα τεράστιο έργο που θα μιλάει για την Ελλάδα (του), να είναι η Ελλάδα (του)ʼʼ αναφέρει ο Γιώργος Σταματόπουλος στη στήλη του ʽʼΤρίτη ματιάʼʼ στην Εφημερίδα των Συντακτών”.
“Αμείλικτος” –συνεχίζει ο ίδιος - “εχθρός του δήθεν των νεοφιλοσόφων, των νεοορθολογιστών, των σχεδόν εκτελούντων διατεταγμένη υπηρεσία ώστε να επέλθει η ομοιοστασία, να πάψει να υπάρχει πια το ατίθασον και ανατρεπτικόν των ανθρώπων απέναντι στις εξουσίες.
Εχει πλήρη επίγνωση του ρόλου του ποιητή ως κοινωνικού αγωνιστή. Ως εκ τούτου δεν διστάζει να αντιμετωπίσει τον σκοταδισμό και την αυθαιρεσία των εξουσιών με μόνα του όπλα το αλεξικέραυνο της ποίησης και του στοχασμού, τον αληθέστατο της επιστήμης λόγο, το αείζωον φως του Παρθενώνα και του έρωτα.
Με αυτά τα όπλα επιχειρεί τη μεγάλη του σύνθεση «Πέραν», εννοώ την επιτυγχάνει. Κατʼ αρχάς είναι μια ανασύνθεση της χώρας με γνήσια συστατικά ετούτη τη φορά, με άγνωστα για την πλειονότητα πρόσωπα. Εκτός από τους Προσωκρατικούς εμφανίζονται οι φιλόσοφοι του Αιγαίου, του Ιονίου, της Μονεμβασιάς και του Χάντακα, ο ελληνικός ήγουν διαφωτισμός, άγνωστος στους πλείστους, εντούτοις.
Εντυπωσιάζει ο τρόπος της ανασύνθεσης. Από τον ελεύθερο, παρεμβατικό στίχο αίφνης μεταπηδάει με περισσήν άνεση στον δεκαπεντασύλλαβο από τον Καβάφη στον Σολωμό, από τον Ηράκλειτο στους Καντ και Χέγκελ. Αλλά και ο Διόνυσος πάντα παρών αγόγγυστα κουβαλά τους ταραξικάρδιους σπασμούς του ποιητή με ηρεμία επισκέπτεται τον υπεράνθρωπο του Νίτσε και τον μεταμορφώνει σε Ηνίοχο. Πανταχού παρόν το κοσμοείδωλο του ποιητή, που δεν θέλει να το κρύψει άλλωστε: ο στοχασμός, που οδηγεί στο Δίκαιο και την Ελευθερία, η ποίηση που αμφισβητεί, παιδαγωγεί, εξεγείρει. Εγερσίνους και εγερσίθυμος ο ίδιος, ζυμώνει το πλαγκτόν της χώρας, ελευθερώνει το δημοτικό τραγούδι και πλάθει με τον απόηχό του τη ζύμη για τους αναγνώστες «Εθώπευσε ο Δημόκριτος τα σωθικά της ύλης / Τα μόρια ερωτεύονται. Τʼ άτομα κελαηδάνε / Και ο πυρήνας τραγουδά για την αθανασία».
Επίσης: «Με τον Μπρετόν τραγουδιστή, λυράρη τον Καβάφη. / Τον Σολωμό αρχιβιολιστή, τον Ρίτσο λαγουτιέρη. / Κεντά ο Κορνάρος έρωτες στην παρθενιά του Λόγου / Τα σωθικά μας καίγονται, πελάγη πυρπολούνται».
