Αν υποστήριζε κάποιος μέχρι και πριν από λίγες εβδομάδες ότι υπήρχε περίπτωση ο Σίνισα Γκόγκιτς να μη βγάλει τη χρονιά στον Εργοτέλη, θα τον πέρναγαν για τρελό.

Κι όμως η ομάδα του Ηρακλείου ακολούθησε την ...πεπατημένη που θέλει τους προπονητές να «πληρώνουν» πάντα το μάρμαρο ακόμα και των πρόσκαιρων αποτυχιών.

Η απόφαση για το «διαζύγιο» σηκώνει πολλή συζήτηση, όμως έχει σημασία να δούμε πώς φθάσαμε ως εδώ. Η πρόσληψη του Γκόγκιτς το περασμένο καλοκαίρι, όταν ακόμα ήταν εν ζωή ο Απόστολος Παπουτσάκης, αποτέλεσε έκπληξη. Το φτωχό του βιογραφικό στους πάγκους δεν έπειθε πολλούς ότι μπορεί να σηκώσει το βάρος της ολικής ανοικοδόμησης της ομάδας. Οι δυσκολίες που αντιμετώπισε είναι γνωστές αλλά με πολλή δουλειά και χαμηλό προφίλ, κατάφερε να εμφανίσει μια εξαιρετική ομάδα, σχεδόν από το ξεκίνημα του πρωταθλήματος.

Η ...άγνοια κινδύνου των νέων παικτών που άρπαξαν τις ευκαιρίες που τους δόθηκαν, έφερε απρόσμενα τον Εργοτέλη σε ρόλο πρωταγωνιστή στη Β΄ Εθνική. Η διοικητική κρίση των Χριστουγέννων ένωσε αντί να διαλύσει την ομάδα, με τον ρόλο του Γκόγκιτς σε αυτό να είναι καθοριστικός. Εκεί ο Σερβοκύπριος πήρε ακόμα περισσότερους πόντους με το αγωνιστικό δίμηνο Γενάρη – Φλεβάρη, να είναι μαγικό για τον Εργοτέλη.

Η ...μαγιά άρχισε να χαλάει τον Μάρτιο όταν το πολύ βαρύ αγωνιστικό πρόγραμμα, σε συνδυασμό με τις απουσίες και το ντεφορμάρισμα πολλών παικτών (για διάφορους λόγους), έβγαλε σιγά σιγά την ομάδα από τις ράγες της κορυφής. Ασφαλώς ο φετινός Εργοτέλης δεν ήταν φτιαγμένος για να επιστρέψει ...ως τρένο στη Σούπερ Λίγκα. Ο Γκόγκιτς το ήξερε, όπως και οι διοικούντες. Η ανάκαμψη αργεί πολύ και για να μην αργήσει ακόμα περισσότερο, πάρθηκε η απόφαση να χωρίσουν οι δρόμοι.

Θα πρέπει ωστόσο να τονιστεί ότι στη ζυγαριά για την απομάκρυνση του προπονητή, βάρυναν κι άλλα πράγματα. Ο Γκόγκιτς σε καμία από τις δηλώσεις του δεν ανέλαβε την ευθύνη για την αγωνιστική καθίζηση της ομάδας. Για λόγους νοοτροπίας, επέμενε πάντα να τα «ρίχνει» στους παίκτες, τους ίδιους που είχε πιστέψει από την αρχή. Ο εγωισμός αυτός του βγήκε σε κακό, όπως και μια αλαζονική συμπεριφορά που ειδικά το τελευταίο διάστημα είχε καταγραφεί προς τους παράγοντες του συλλόγου.

Εν κατακλείδι, από τον Εργοτέλη σίγουρα δε φεύγει ως αποτυχημένος. Έδωσε πολλά σε λίγο χρόνο και ίσως αν δεν ήταν αυτός στον πάγκο του, η ομάδα σήμερα να ήταν πολύ πιο χαμηλά. Το σίγουρο είναι ότι οι επόμενες 40 μέρες θα κρίνουν την ορθότητα ή μη αυτού του βελούδινου «διαζυγίου»...

Μαρίνος Βασιλάκης