Μας απομάκρυνε η ζωή με τις απαιτήσεις της. Ίσως στο βάθος τα κανόνιζε η αλαζονική ιδιώτευση και ο υλοζωισμός. Ακόμη κι εμάς τα αδερφοπαίδια της γενιάς που μεγάλωσε στα παραγώνια των παραστιών των κοινών γιαγιάδων και των θειάδων μας.

Καθένας έμαθε και πορευόταν μόνος του… Ίσως για να λειτουργούμε σήμερα (που έχουμε ανάγκη την ενότητα, όπως το οξυγόνο) «καθένας και απάνω του».

Και είναι μεγάλο κρίμα που έγινε συνείδηση, όταν πια η επάρατη νόσος τόξευε με φαρμακερά βέλη το νέο σου σώμα, πως την ουσιαστικότητα της επαφής και την επανασύνδεση της σχέσης, όπως όλα τα ουσιώδη και αληθινά της ζωής, δεν πρέπει ποτέ να τα μεταθέτουμε στο αύριο, όταν οι υποχρεώσεις δρομολογηθούν ή λιγοστέψουν, αλλά να τα ζούμε και να τα χαιρόμαστε αμετάθετα ΤΩΡΑ. Να γεμίζουμε με πλούτο που κανένα μνημόνιο ή διαρρήκτης δεν μπορεί να μας πειράξει, τον πλούτο της ψυχής μας, των ωραίων αισθημάτων και των αξιών μας.

Γιώργο, έφυγες και δεν είχαμε τελειώσει τις υποχρεώσεις μας. Ήμουν πολύ μακριά και στο ξόδι σου ακόμη. Μα σε συνόδευα με τη σκέψη και την ψυχή μου, μετά τις μέρες της επιθανάτιας αγωνίας σου, από το σπίτι σου στο Ηράκλειο ως το νεκροταφείο της Μεγάλης Βρύσης, όπου η τελευταία σου κατοικία.

Κρατούσα τη μάνα σου από το χέρι, την αγαπημένη και ταπεινή θεία Μαρία, των χαμηλών ως ανύπαρκτων τόνων, που ήξερε μονάχα να αγαπά, να δίνει και να κρατεί το μέτρο. Αυτής ήσουν πιστό αντίγραφο, ένα συναισθηματικό παιδί που δεν ήθελες να πειράζεις κανέναν και για τίποτε, ούτε να σε πειράζει κανείς.

Σε συνόδευα, λοιπόν, από χιλιόμετρα μακριά, φέρνοντάς σε στο νου μου με τα ντροπαλά μάγουλα και τα χαμηλωμένα μάτια, όπως καθόμασταν στον πυρόμαχο το χειμώνα και η μάνα σου μας έφερνε σύκα και σταφίδες.

Σε συνόδευα στον τάφο και βίωνα ξανά τις σκηνές των μαθημάτων που σου έκανα, μαθήτρια του λυκείου εγώ και εσύ στο τέλος του δημοτικού. Κι έκλαιγα γιατί ήμασταν τόσο κοντά και τόσο μακριά συγχρόνως, απορροφημένοι ο καθένας από την καθημερινότητά του.

Τι λάθος! Ο χρόνος δεν περιμένει τις μεταθέσεις. Γιώργη, σεμνό παιδί που δεν πρόλαβες να γεράσεις, πόσο πονώ για τις ατελείωτες ταλαιπωρίες σου και το πρόωρό σου τέλος. Πόσο συμπονώ τη Μαρία, τα αγαπημένα σου παιδιά και τον αδελφό σου. Και πόσο μετανιώνω που αφήσαμε για αργότερα τις επαφές μας, πιεσμένοι από τις δυσκολίες και τις υποχρεώσεις μας, λησμονώντας τις μεγάλες και απλές αλήθειες της ζωής. Ανεπαισθήτως…

Από την Άννα Μανουκάκη - Μεταξάκη