Του Σπύρου Φωτάκη*

Να ένα θέμα που άνοιξε η ελληνική πολιτεία επίσημα πλέον και πρέπει να χαιρετιστεί απ’ όλους τους Έλληνες με πολύ μεγάλη ικανοποίηση γιατί δείχνει τη βούληση μας να προχωρήσουμε στη ζωή και να διεκδικήσουμε τι παρακαλώ μα το απλό απλούστερο πράγμα που υπάρχει στο κόσμο και αυτό είναι το αυτονόητο τα δικαιώματα μας.

Ο γνωστός πλέον υπουργός των οικονομικών της Γερμανίας Σόιμπλε έσπευσε ευθύς αμέσως να δηλώσει σε γερμανική εφημερίδα ότι να ξεχάσει η Ελλάδα τις όποιες αξιώσεις έχει και ότι το θέμα θεωρείται λήξαν. Εμείς όμως λέμε οι απλοί πολίτες με πάσαν ηρεμία ψυχραιμία και νηφαλιότητα ότι και μόνο το γεγονός ότι ανακαινίστηκε αυτό το θέμα με πρωτοβουλία της δικής πολιτείας ανεξαρτήτως αποτελέσματος αυτό και μόνο από μόνο του είναι για μας μέγα γεγονός. Και δείχνει την αποφασιστικότητα μας για ζωή και προοπτικές ανόρθωσης μας με βάση τα απαράγραπτα δικαιώματα μας και όχι με ανομίες. Με ποιό δικαίωμα δηλαδή λέει ο Σόιμπλε ότι το θέμα θεωρείται λήξαν; Υποκαθιστά και τους διεθνείς κανόνες δικαίου τώρα εσχάτως η Γερμανία και ομιλεί δια του εκπροσώπου της κατά αυτό το προκλητικό τρόπο; Εδώ από ό,τι φαίνεται υπάρχει νομική βάση στην οποία μπορεί να στηριχτεί η ελληνική πολιτεία και να διεκδικήσει τα δικαιώματα της τα οποία δεν παραγράφονται ποτέ σ’ αυτή τη περίπτωση. Και η νομική αυτή βάση εδράζεται στους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Μπορεί η Γερμανία επειδή διαθέτει την οικονομική δύναμη να τους παραγνωρίζει αυτούς τους κανόνες προτάσσοντας το γερμανικό ιμπέριουμ παντού και πάντοτε κατά τέτοιο υποτιμητικό τρόπο μάλιστα για μια χώρα που όπως παραδέχονται οι ίδιες οι γερμανικές εφημερίδες και συγκεκριμένα η εφημερίδα του Βερολίνου «Ταγκεσπίγκελ» ότι λίγες από τις χώρες υπό γερμανική κατοχή υπέστησαν τα δεινά της Ελλάδας. Μιλάνε οι αριθμοί κατά την ίδια πάντα εφημερίδα και τι λένε παρακαλώ. 130.000 άμαχοι μεταξύ αυτών γυναίκες παιδιά και γέροντες εκτελέστηκαν ως επί το πλείστον σε αντίποινα επιθέσεων ανταρτών. 70.000 Εβραίοι της Ελλάδας μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. 300.000 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους από το λιμό επειδή η κατοχική δύναμη κατάσχεσε τρόφιμα και καύσιμα. Καταστράφηκε το 50% της βιομηχανίας και το 75% του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου. Τα 115 εκατ. μάρκα που πλήρωσε το 1960 η Γερμανία στην Ελλάδα προορίζονταν μόνο για τους απογόνους των εβραίων θυμάτων. Υπολογίζεται ότι χρωστά η Γερμανία στην Ελλάδα 108 δισεκατ. ευρώ για την καταστροφή των υποδομών και 54 δισεκατ. για το κατοχικό δάνειο δηλαδή συνολικά 162 δισεκατ. ευρώ που αντιστοιχεί στο 80% του σημερινού ΑΕΠ και σε περίπτωση που θα καταβαλλόταν θα κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους της χώρας. Λίγο ακόμη δηλαδή και θα μας χρωστούσαν κιόλας. Αυτό βέβαια είναι εξωφρενικό για τον εκπρόσωπο των οικονομικών της Γερμανίας και είμαι βέβαιος ότι στο άκουσμα αυτών των συλλογιστικών και μόνο απ’ το κακό του οπωσδήποτε θα έβγαλε σπυριά στο πρόσωπο. Έλα όμως που είναι αυτή η πραγματικότητα βάσει των κανόνων του διεθνούς δικαίου και η διεθνής κοινή γνώμη δεν ταυτίζεται βέβαια σε καμιά περίπτωση με την άποψη του υπουργού οικονομικών της Γερμανίας θέλει να εφαρμοστεί το πραγματικό δίκαιο και όχι το δίκαιο του ισχυρού. Άσε που υπάρχει και μια άλλη σοβαρή παράμετρος στο θέμα αυτό και αυτή είναι η ηθική υποχρέωση που έχει η Ελλάδα έναντι των θυμάτων της να μην τα ξεχάσει ποτέ και έτσι όταν ενεργεί κατ’ αυτό τον τρόπο που ενήργησε τώρα τους αποδίδει και τη δέουσα τιμή που τους αξίζει. Αλλά κυρίως ορθώνει τη φωνή της ότι είναι παρούσα με θέληση και αποφασιστικότητα να συνεχίσει το ιστορικό γίγνεσθαι της.

*Ο Σπύρος Φωτάκης είναι επίτιμος εισαγγελέας εφετών