Ο έρωτας κι ο θάνατος διεκδικούν τους ήρωες αυτή την εβδομάδα.

THE PAPERBOY

Σκην.: Λη Ντάνιελς

Πρωτ.: Νικόλ Κίντμαν, Μάθιου Μακόναχι, Ζακ Έφρον, Τζον Κιούζακ, Σκοτ Γκλεν, Μέισι Γκρέι

Ο Γουόρντ είναι ένας δημοσιογράφος που επιστρέφει στην επαρχιακή κωμόπολη του Νότου όπου γεννήθηκε, για να ερευνήσει τις παράτυπες διαδικασίες με τις οποίες καταδικάστηκε σε θάνατο ο ύποπτος για τη δολοφονία του ντόπιου σερίφη. Εκτός από τα πρόσωπα που εμπλέκονται στο έγκλημα, ο Γουόρντ ξανασυναντά την οικογένειά του μετά από πολύ καιρό. Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του αμερικανού σκηνοθέτη Ντάνιελς, που ήταν υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθεσίας με το «Precious» το 2010, αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του αμερικανού συγγραφέα Πιτ Nτέξτερ. Ένα δράμα έρωτα, ενηλικίωσης, εγκλήματος, φυλετικής και σεξουαλικής διάκρισης, με ηθοποιούς που δοκιμάζονται επιτυχημένα κόντρα στη συνηθισμένη κινηματογραφική περσόνα τους, μέσα σε παρακμιακή ατμόσφαιρα που παγιδεύει τους ήρωες και τους υποβάλλει σε βασανιστικές συναισθηματικές και σωματικές δοκιμασίες, χωρίς αναγκαστικά να τους εξασφαλίζει μια λυτρωτική έκβαση.

Ο ράθυμος, εκτυφλωτικός ήλιος του Νότου, η ασυγκράτητη σεξουαλική επιθυμία, η σύγχυση ανάμεσα στην ορμή και το συναίσθημα, ο φόβος για το διαφορετικό το οποίο πασχίζει να διεκδικήσει δικαίως τον χώρο του, όλα συνθέτουν έναν βάλτο βίας και αισθησιασμού που παρασύρει και πνίγει τους ήρωες, χωρίς περιθώρια αντίδρασης.

Η ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

DEAD MAN DOWN

Σκην.: Νιλς Άρντεν Όπλεβ

Πρωτ.: Κόλιν Φάρελ, Νούμι Ραπάς, Ντόμινικ Κούπερ, Τέρενς Χάουαρντ, Ιζαμπέλ Ιπέρ

Ο Βίκτωρ έχει διεισδύσει σε μια εγκληματική οργάνωση με σκοπό να πάρει εκδίκηση από τον αρχηγό της. Η Μπίατρις είναι η γειτόνισσα που τον εκβιάζει να τη βοηθήσει να εκδικηθεί ένα άλλο πρόσωπο για δικούς της λόγους.

Ο δανός σκηνοθέτης του σουηδικού πρωτότυπου «Κορίτσι με το τατουάζ», επιστρέφει σε μια ακόμη συνεργασία με τη Ραπάς, σ’ αυτό το αισθηματικό δράμα εκδίκησης, που είναι έντονο και ατμοσφαιρικό, προσφέρει πολύ καλές ερμηνείες, αλλά καταλήγει σε μια έκβαση συμβατικότερη απ’ ό,τι ίσως θα περίμενε κανείς από έναν τόσο ικανό δημιουργό.

Η πρώτη μικρή έκπληξη από την έναρξη κιόλας της ταινίας, είναι η μεταμόρφωση του Κούπερ, απόδειξη της επιμονής του σκηνοθέτη προς ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα που ταυτόχρονα μεταμορφώνει την πόλη (οι πολυκατοικίες των ηρώων παραπέμπουν σε ευρωπαϊκό εργατικό προάστιο), στερεώνει συναισθηματικά τους ήρωες και τους αφήνει να συνδεθούν “υπόγεια”, δημιουργεί μελαγχολική και συνάμα απειλητική ατμόσφαιρα, και προετοιμάζει για μια εκτονωτική κλιμάκωση που θα μπορούσε να είναι ευρηματικότερη. Το σενάριο μόλις προηγουμένως έχει εύστοχα εξαρτήσει τους στόχους της εκδίκησης από τους στόχους της καρδιάς προετοιμάζοντας μια πρόσφορη ανατροπή, η οποία όμως αναλώνεται σ’ ένα συνηθισμένο “πιστολίδι”, όπου ένα υπερβολικά εύκολο τέχνασμα αξιοποιεί μία από τις υπο-πλοκές, πριν η ταινία οδηγηθεί στην προβλέψιμη κατάληξή της.

ΤΖΑΚ, Ο ΚΥΝΗΓΟΣ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

JACK THE GIANT SLAYER

Σκην.: Μπράιαν Σίνγκερ

Πρωτ.: Νίκολας Χουλτ, Έλινορ Τόμλινσον, Γιούαν Μακγκρέγκορ, Στάνλεϊ Τούτσι, Μπιλ Νάι, Ίαν ΜακΣέιν, Γιούεν Μπρέμνερ, Έντι Μαρσάν

Ο Τζακ είναι ένας θαρραλέος νέος και ερωτευμένος με την πριγκίπισσα του βασιλείου, την οποία πρέπει να σώσει από τη χώρα των γιγάντων, όπου μεταφέρεται κατά λάθος με την τεράστια φασολιά που φυτρώνει όταν οι μαγικοί σπόροι βρέχονται μέσα στο έδαφος.

Η τεράστια εισπρακτική επιτυχία του «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» («Alice in Wonderland», Τιμ Μπάρτον, 2010), δημιούργησε μια νέα τάση μεταφοράς και εκμοντερνισμού παραμυθιών στον κινηματογράφο, που μέσα σε δύο χρόνια έχει δώσει τους τίτλους: «Η Κοκκινοσκουφίτσα» («Red Riding Hood», Κάθριν Χάρντγουικ, 2011), «Καθρέφτη καθρεφτάκι μου» («Mirror Mirror», Τάρσεμ Σινγκ, 2012), «Η Χιονάτη και ο κυνηγός» («Snow White and the huntsman», Ρούπερτ Σάντερς, 2012), «Οζ: μέγας και παντοδύναμος» («Oz the great and powerful», Σαμ Ράιμι, 2013), «Χάνσελ και Γκρέτελ: κυνηγοί μαγισσών» («Hansel and Gretel: witch hunters», Τόμι Βίρκολα, 2013).

Στη δική του προσθήκη, ο Σίνγκερ συνθέτει τα αγγλικά λαϊκά παραμύθια, «Τζακ, ο κυνηγός γιγάντων» και «Ο Τζακ και η φασολιά», και αποδεικνύει γι’ ακόμη μια φορά πόσο άνισος σκηνοθέτης είναι. Ο Σίνγκερ έχει προ πολλού αποδείξει ότι είναι ένας εμπνευσμένος σκηνοθέτης ταινιών είδους (genre movies), που όμως ακόμη και μέσα στο ίδιο είδος μπορεί να φτιάξει ταινίες που να το αλλάξουν ριζικά (τα δύο πρώτα «X-Men», 2000 και 2003) ή να το αδικούν κατάφορα («Superman returns», 2006). Ο «Τζακ» του είναι μία καλοκουρδισμένη θεαματική ιστορία, με εύστοχο κάστινγκ, γρήγορο ρυθμό και εντυπωσιακά εφέ, που εξαιτίας του “εύκολου” ρίσκου (η επίθεση των γιγάντων στο κάστρο) και της προβλέψιμης πλοκής, καταλήγει μία απ’ αυτές που παράλληλα δεν ξεχωρίζουν με κάτι περισσότερο απ’ όσα χρειάζονται για να προσφέρουν συνηθισμένη διασκέδαση.