Έβλεπα τον Νίκο Αναστόπουλο στο παιχνίδι του Ατρομήτου με τον Αρη μετά το γκολ του Τάτου.
Η κάμερα είχε ζουμάρει πάνω του “φωτογραφίζοντας” τα συναισθήματα του: το πρόσωπο του “παγωμένο”, το βλέμμμα του απλανές, φαντάζομαι ότι εκείνη την ώρα αν τον τρύπαγες με βελόνα δεν θα έβγαζε αίμα.
Εκείνη την στιγμή αντιλαμβανόταν και ο ίδιος ότι το τέλος ήταν κοντά και ήταν ένα τέλος που δεν θα ευχόταν ούτε στον χειρότερο του εχθρό. Ο προπονητής που άφησε εν μέσω πρωταθλήματος τον ΟΦΗ για να πάει στον Ατρόμητο να μην προλαβαίνει καν να έρθει ως αντίπαλος της πρώην ομάδας του αλλά να φεύγει ως αποτυχημένος και κυνηγημένος ύστερα από ένα αποτέλεσμα που προκάλεσε πολλές συζητήσεις.
Δεν θα ήθελα καν να βρίσκομαι στην θέση του Alenatore. Που αλλιώς τα περίμενε κι αλλιώς του ήρθαν τα πράγματα. Όμως ευθύνεται και ο ίδιος γιατί αν γνώριζε την παροιμία που λένε στο χωριό μου «ο που καλά καθότανε και πιο καλά γυρεύει, ο διάβολος του κ....ου του κουκιά του μαγειρεύει». Όταν άφηνε τα Χριστούγεννα τον ΟΦΗ για να πάει στον Ατρόμητο δεν σκέφτηκε ποτέ ότι αυτό μπορούσε κάποια στιγμή να του γυρίσει μπούμερανγκ. «Δικαιούμουν μια ομάδα όπως ο Ατρόμητος» είχε πει τότε εννοώντας ότι είχε έρθει η ώρα να δουλέψει σε μια ομάδα που δεν έχει οικονομικά προβλήματα. Δεν υπολόγισε σωστά όμως και αποδείχθηκε εκ των υστέρων ότι η επιλογή του ήταν λάθος.
Στον ΟΦΗ ο Αναστόπουλος χωρίς να κάνει κάτι πάνω από τις δυνάμεις του είχε καταφέρει να φτιάξει το όνομα του έχοντας στο ενεργητικό του μια άνοδο στην Σούπερ Λίγκα και μια παραμονή. Ανεξάρτητα αν ο ΟΦΗ απέδιδε καλό ποδόσφαιρο ή όχι, είχε καταφέρει να γίνει αποδεκτός από ένα μεγάλο μέρος του κόσμου και η δουλειά του να λαμβάνει αποδοχής και εκτίμησης εντός και εκτός Κρήτης. Αυτό ήταν που τον έκανε να πιστέψει ότι ήταν έτοιμος για το βήμα παραπάνω, να πάει δηλαδή σε μια ομάδα που δεν είναι μεγαλύτερου μεγέθους αλλά τουλάχιστον δεν αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Το μεγαλύτερο λάθος του όμως τότε ήταν άλλο, ότι προσπάθησε να πείσει ότι δεν έφυγε από τον ΟΦΗ για να πάει στον Ατρόμητο. Μπορεί να είχε όντως προβλήματα με την διοίκηση ή τον πρόεδρό της Μάνθο Πουλινάκη όμως ένα πράγμα είναι σίγουρο, ότι ο ΟΦΗ ποτέ δεν θα του συμπεριφερόταν με τον τρόπο που του φέρθηκε ο Ατρόμητος.
Τρεις μήνες μετά ο Σπανός τον πέταξε σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Ο Αναστόπουλος έχει την μεγαλύτερη ευθύνη μέχρι ενός σημείου διότι σε αυτό το διάστημα δεν παρουσίασε τίποτα απολύτως με εξαίρεση το διπλό στο Καραϊσκάκη. Ο Ατρόμητος δεν έπαιξε μπάλα και αυτό από την αρχή ήταν κάτι που δεν άρεσε στο Περιστέρι. Ωστόσο η χρονική στιγμή που του έδωσε τα παπούτσια στο χέρι κάνει μεγαλύτερη ζημιά στον “μουστάκια” γιατί τον στοχοποιεί μετά την ήττα από τον Αρη. Ο Αναστόπουλος μπορεί να μην έφυγε με τον καλύτερο τρόπο από τον ΟΦΗ, να είπε ψέματα ότι δεν είχε κλείσει με τον Ατρόμητο αλλά όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεται στον χώρο δεν έχει ακουστεί το παραμικρό γύρω από το όνομα του. Ποτέ δεν αναμείχθηκε σε… νταραβέρια σε αντίθεση με κάποιους άλλους που αυτή είναι η πρώτη τους δουλειά και ύστερα αυτή του προπονητή. Ο Αναστόπουλος δεν ήθελε με τίποτα να χάσει αυτό το ματς αλλά η ομάδα του ήταν ανύπαρκτη.
Τελείωσε, λοιπόν, με τον χειρότερο τρόπο από τον Ατρόμητο, πληρώνοντας ουσιαστικά τον εγωισμό του. Υπερεκτίμησε τις δυνατότητες του και την πάτησε κάνοντας ουσιαστικά κακό τόσο στον εαυτό του όσο και στις δυο ομάδες που δούλεψε. Στον εαυτό του γιατί μέσα σε λίγους μήνες φάνηκε ότι δεν είναι για μεγάλα πράγματα, στον Ατρόμητο γιατί δεν του προσέφερε τίποτα πέρα από μια μια νίκη γοήτρου επί του Ολυμπιακού και στον ΟΦΗ γιατί αν δεν κερδίσει την Κυριακή τους Περιστεριώτες κινδυνεύει άμεσα να βρεθεί στην Βʼ Εθνική…
Νίκος Μαρκάκης
