Ο γνωστός σκηνοθέτης, Αντώνης Διαμαντής, μιλά στην “Π” για το έργο “Κατεδάφιση” που παρουσιάζει το ΟΜΜΑ ΣΤΟΥΝΤΙΟ, τον νέο χώρο που παρουσιάζεται η παράσταση, την κρίση στην κοινωνία και το θέατρο και τα μελλοντικά σχέδια της ομάδας
“Το θέατρο είναι ένα "θερμόμετρο της κοινωνίας" μιας και μπορεί να καταγράψει τις κρυμμένες και ανομολόγητες σχέσεις των ανθρώπων αλλά και το τι συμβάινει στον κοινωνικό ιστό.”
Αυτό τονίζει ο σκηνοθέτης Αντώνης Διαμαντής που με την ομάδα ΟΜΜΑ Στούντιο παρουσιάζει με επιτυχία εν μέσω κρίσης, ένα έργο –αφιέρωμα στον Τεννεσί Ουίλιαμς με τίτλο ʽʼΚατεδάφισηʼʼ, σε έναν νέο χώρο πολιτισμού στην πόλη.
Κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στο "ΣΤΟΥΝΤΙΟ 87" οι θεατές έρχονται σε επαφή με το χώρο του βιβλίου πριν δουν την παράσταση της ομάδας ενώ αμέσως μετά έχουν και μια μουσική έκπληξη. Μετά το τέλος της παράστασης ακούνε την εξαίρετη μουσική του Γιώργου Βασιλάκη που τον συνοδεύει φωνητικά η ζεστή και ευαίσθητη φωνή της Αργυρώς Ρέππα, ένα σύντομο αλλά μαγευτικό μουσικό ταξίδι στην παραδοσιακή μας μουσική.
Μάλιστα, λόγω της μεγάλης συμμετοχής, η παράσταση θα συνεχίσει νʼ ανεβαίνει στον ίδιο χώρο έως τις 3 Μαΐου, εκτός από την Πέμπτη 19 Απριλίου.
Επίσης, την Κυριακή 14 του μήνα η παράσταση θα παρουσιαστεί στην Ιεράπετρα, στην παλιά αγορά της πόλης.
ʽʼΕμείς στο Θέατρο ΟΜΜΑ ΣΤΟΥΝΤΙΟ είμαστε αντίθετοι στη θεατρική έξοδο του "weekend" δηλαδή του Σαββατοκύριακου. Για μας το θέατρο δεν έχει συγκεκριμένη ημέρα, δεν το εντάσσουμε μέσα στην παραγωγική διαδικασία και πάνω απʼ όλα δε το βλέπουμε ως διασκέδαση. Για μας το θέατρο πρέπει να είναι καθημερινά παρόν, γιατί ο πόνος, η χαρά και η επαφή δε μπορούν να περιμένουν”, αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ.Διαμαντής.
Ο σκηνοθέτης μιλά ακόμα για την παράσταση, το θέατρο μέσα στην κρίση, αλλά και τα μελλοντικά σχέδια της ομάδας
“Κατεδάφιση”, μέσα από την πένα του Τεννεσί Ουίλιαμς. Τι πραγματεύεται ο συγγραφέας μέσα από τα δύο μονόπρακτα που επιλέξατε να παρουσιάσετε;
- Ο Τέννεσσι Ουίλιαμς παραγματεύεται ουσιαστικά την ίδια του τη ζωή. Είναι μια βαθιά εξομολόγηση για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, με έναν βάναυσο πατέρα και μια μητέρα με νευρική διαταραχή και την αδελφή του η οποία έπασχε απο σχιζοφρένια και μπαινόβγαινε σε κλινικές. Ισως να συνετέλεσε αυτό το γεγονός στον αλκοολισμό και στην κατάθλιψη που τον επιβάρυναν στη ζωή του.
Ο θεατής παρακολουθεί στο πρώτο μονόπρακτο το "Προς Κατεδάφιση" ένα εγκαταλελειμμένο από γονείς κορίτσι 14 ετών (Γουίλι), που συναντά τυχαία ένα μικρότερο αγόρι (Τομ)-το πραγματικό όνομα του Τενεσσί Ουίλιαμς ήταν Τόμας Λανιέ Ουίλιαμς, άρα ειναι προφανές ότι παρουσιάζει σʼ αυτό το έργο αυτόν τον ίδιο του τον εαυτό-έξω από το ετοιμόρροπο, "Προς Κατεδάφιση" σπίτι της. Η εξομολόγησή της για τη σχέση με την αδελφή της είναι ένα μικρό αλλά τέλειο δείγμα της μοναξιάς, του αδιεξόδου αλλά και της κοινωνικής αδιαφορίας και οικονομικής εξαθλίωσης. Στο δεύτερο μονόπρακτο "Η Αδέμευτη", βλέπουμε σε μια νύχτα τη σύγκρουση δύο γυναικών. Μιας μάνας με μια κόρη, ξεπεσμένη ηθοποιό (Γκλόρια), στα πρόθυρα της φυματίωσης, που βγαίνει ραντεβού επί πληρωμή και αρνείται να δεχτεί τη νέα της θλιβερή πραγματικότητα. Συμπεριφέρεται ως νέα, βάζοντας αγγελίες γνωριμίας στις εφημερίδες ως "Αδέσμευτη", προσπαθώντας να διατηρήσει ένα μεγάλο ψέμα στη ζωή της. Η μητέρα της είναι ανίκανη να τη βοηθήσει, της προσφέρει "παλιές συνταγές" συμβουλές ανίκανες να τη βοηθήσουν. Και οι δύο ιστορίες πραγματεύονται κυρίως την ανάγκη να συνεχίσει να υπάρξει ένας ξεπερασμένος κόσμος αξιών που μαζί του συμπαρασύρει σε αδιέξοδο όσους επιμένουν αν τον συντηρούν
-Οικονομική εξαθλίωση, φτώχεια, ναυαγισμένες υπάρξεις. Οι θεατές ανταποκρίνονται με δεδομένο ότι αυτό είναι η καθημερινότητα μας πλέον;
Είναι αλήθεια ότι το θέατρο είναι ένα "θερμόμετρο της κοινωνίας" μιας και μπορεί να καταγράψει τις κρυμμένες και ανομολόγητες σχέσεις των ανθρώπων αλλά και το τι συμβάινει στον κοινωνικό ιστό. Οι θεατές αυτής της παράστασης αναγνωρίζουν την πραγματικότητα που βιώνουν κάθε μέρα. Αυτήν την πραγματικότητα που υπάρχει στη ζωή τους, στις σχέσεις τους, στα σπίτια τους. Αντιλαμβάνονται την εξάρτησή τους από το χρήμα και τον καταναλωτισμό. Οτι αυτό ήταν μέχρι τώρα η “συγκολλητική ουσία” που κρατούσε τη ζωή τους δεμένη. Και ότι η απουσία αυτής της ουσίας τους οδηγεί στην αναθεώρηση πολλών πραγμάτων και αξιών.
Η παράσταση δρα σαν αποκάλυψη μιας βαθύτερης αλήθειας, προσωπικής, όπως επίσης και σαν μια στροφή του να προσέξουμε τον διπλανό μας.
