Παγίδες που στήνονται για το χρήμα και την προπαγάνδα.

Ο ΚΥΝΗΓΟΣ

THE HUNTER

Σκην.: Ντάνιελ Νέτχαϊμ

Πρωτ.: Γουίλεμ Νταφό, Σαμ Νιλ, Φράνσις Ο Κόνορ

O Μάρτιν είναι ένας ειδικευμένος κυνηγός θηραμάτων που αναλαμβάνει να βρει ίσως το τελευταίο δείγμα από το εξαιρετικά σπάνιο είδος του τίγρη της Τασμανίας, για χάρη μιας φαρμακευτικής εταιρείας.

Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της αυστραλής Τζούλιας Λη, πρόκειται για ένα περιπετειώδες φυσιολατρικό δράμα με τον Νταφό να μετατρέπεται σταδιακά από αυστηρός επαγγελματίας σ’ έναν ευαίσθητο υποκατάστατο οικογενειάρχη με οικολογική συνείδηση.

Η πλοκή ενδεχομένως θα μπορούσε να είναι λίγο πιο οικονομική, αφού από ένα σημείο και μετά οι ατελέσφορες εξορμήσεις του Μάρτιν επαναλαμβάνονται χωρίς ιδιαίτερη αγωνία, ενώ η σκηνοθεσία δείχνει να γνωρίζει τον κίνδυνο του πλατειασμού, χρησιμοποιώντας τα πλάνα με τα σύννεφα που εξυπηρετούν το πέρασμα του χρόνου. Ευτυχώς, η πλοκή προσφέρει όλα τα απαραίτητα ερείσματα στον ήρωα για να αλλάξει τη στάση του, από το δέσιμό του με την οικογένεια και τη γνωριμία του με τους οικολόγους, μέχρι την επιθετική στάση των ξυλοκόπων και τελικά την επίθεση από τους ίδιους τους εργοδότες του. Σ’ αυτό το πλαίσιο, οι άδειοι χρόνοι των επαναλαμβανόμενων εξορμήσεων δεν αξιοποιούνται για να εμβαθύνουν ή να περιπλέξουν τον ήρωα, αλλά τον εξελίσσουν εξοικειώνοντάς τον με τη φύση, τον ‘εγκλιματίζουν’ και διευκολύνουν την τελική μεταστροφή του.

Ο ΟΛΥΜΠΟΣ ΕΠΕΣΕ

OLYMPUS HAS FALLEN

Σκην.: Αντουάν Φούκουα

Πρωτ.: Τζέραρντ Μπάτλερ, Άαρον Έκχαρτ, Μόργκαν Φρίμαν, Άντζελα Μπάσετ, Ρικ Γιουν, Μελίσα Λίο, Άσλι Τζαντ

Ο Μάικ είναι ο πρώην επικεφαλής στην ομάδα ασφάλειας του προέδρου των Η.Π.Α., ο οποίος ζει με τις τύψεις για το ότι δεν κατάφερε να σώσει την Πρώτη Κυρία από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα. Τώρα όμως πρέπει ν’ αναλάβει ξανά δράση, καθώς ο Λευκός Οίκος καταλαμβάνεται από βορειοκορεάτες παραστρατιωτικούς που θέλουν να μετατρέψουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σε πυρηνική έρημο.

Αυτή είναι η πρώτη από τις δύο ταινίες που θα δούμε φέτος με θέμα την κατάληψη του Λευκού Οίκου από τρομοκράτες. Η δεύτερη είναι το «White House down» του Ρόλαντ Έμεριχ με τον Τσάνινγκ Τέιτουμ και τον Τζέιμι Φοξ στους ρόλους αστυνομικού και προέδρου που εδώ κρατούν αντιστοίχως ο Μπάτλερ κι ο Έκχαρτ. Προς το παρόν εδώ έχουμε μια θεαματική και χορταστική πατριωτική περιπέτεια, με πλούσιο ψηφιακό και αναλογικό θέαμα, όμως η έλλειψη πρωτοτυπίας στη δράση και ο σοβαρός λαϊκισμός του σεναρίου υπονομεύουν την απόλαυση.

Τα πατριωτικά στοιχεία είναι προφανή, αναμενόμενα και δικαιολογημένα στις αμερικανικές ταινίες δράσης. Απλώς σε πολλές απ’ αυτές παραβλέπονται ευκολότερα είτε λόγω του προσφερόμενου θεάματος, είτε επειδή οι ίδιες οι ταινίες δεν παίρνουν τον εαυτό τους πολύ σοβαρά (οι ταινίες του Τζέρι Μπράκχαϊμερ, η «Μέρα ανεξαρτησίας» του Έμεριχ). Εδώ ο Φούκουα έχει να δουλέψει μ’ ένα προπαγανδιστικό σενάριο που παίρνει τον εαυτό του εντελώς σοβαρά και το σκηνοθετεί με την αφέλεια που χρειάζεται για να απευθυνθεί στη συντηρητικότερη μερίδα του κοινού, χωρίς να προσφέρει δράση τόσο όμορφη ή έξυπνη ώστε να αποζημιώνει για τη δημαγωγία. Οι νύξεις για την οικονομική διαπλοκή στο παρασκήνιο της προεδρικής εκλογής είναι λόγια που ταιριάζουν μόνο στον προδότη της υπόθεσης, οι μεσήλικοι κομπάρσοι στο συμβούλιο αποφάσεων χρησιμεύουν μόνο για μορφασμούς επιβεβαίωσης ή αποδοκιμασίας στην αντιπαράθεση του Τράμπουλ με τον Κανγκ, και βεβαίως η πλοκή εφαρμόζει την έξυπνη τακτική που ίσχυε πάντοτε στις προπαγανδιστικές ρητορικές (βλ. τις ταινίες Τζέιμς Μποντ), ότι ο εχθρός κατάγεται από μια χώρα με την οποία οι Η.Π.Α. έχουν εχθρικές σχέσεις, στη συγκεκριμένη περίπτωση η Βόρεια Κορέα, αλλά δεν την εκπροσωπεί επισήμως αφού ανήκει σε παραστρατιωτική οργάνωση. Στον ρόλο του, ουσιαστικά ο Γιούν επαναλαμβάνει τον ρόλο του Ζάο από το «Πέθανε μια άλλη μέρα» («Die another day», Λη Τομαχόρι, 2002) της σειράς Τζέιμς Μποντ, όπου η Βόρεια Κορέα ήταν ξανά ο εχθρός.

Μια τελευταία πολύ εύστοχη παρατήρηση που έγινε από αμερικανούς κριτικούς, είναι ότι η κεντρική σεναριακή ιδέα του φιλμ, θα μπορούσε να έχει αξιοποιηθεί από τη σειρά «Πολύ σκληρός για να πεθάνει». Εύκολα διαπιστώνει κανείς από τη φετινή προσθήκη της σειράς ότι η έμπνευση έχει χαθεί, ενώ θα μπορούσε ο Τζον Μακλέιν να επιστρέψει στο αρχικό μοτίβο της σειράς, περιορισμένος μέσα σ’ έναν συγκεκριμένο χώρο, με το διακύβευμα πλέον ακόμη μεγαλύτερο, σε μια κατάσταση όπως αυτή που αντιμετωπίζει εδώ ο ήρωας του Μπάτλερ.



ΑΠΑΓΩΓΗ

STOLEN

Σκην.: Σάιμον Γουέστ

Πρωτ.: Νίκολας Κέιτζ, Μαλίν Άκερμαν, Τζος Λούκας, Ντάνι Χιούστον

Ο Γουίλ είναι ληστής τραπεζών που βγαίνει από τη φυλακή κι έχει ν’ αντιμετωπίσει τον πρώην συνεργάτη του, ο οποίος απάγει την κόρη του και του ζητάει το μερίδιο από την τελευταία τους ληστεία.

Αυτή είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζονται σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής, μετά το «Con Air» του 1996 σε παραγωγή Τζέρι Μπράκχαϊμερ. Εδώ παραδίδουν μια ταινία ληστείας γρήγορη αλλά σκηνοθετικά πεζή, με ‘δυσκίνητες’ σκηνές δράσης, σεναριακά κοινότοπη κι επίπεδη, που κάνει τον ‘κατήφορο’ της καριέρας του Κέιτζ να μοιάζει σαν να μην έχει επιστροφή.

Θεωρητικά, η πλοκή στήνει μια πολύ πρόσφορη κατάσταση με στενή διορία και σημαντικό διακύβευμα: ο ήρωας πρέπει να κάνει μια ληστεία μέσα σε πολύ λίγες ώρες για να βρει το μεγάλο ποσό χρημάτων που χρειάζεται για να σώσει την κόρη του. Όμως ο Γουίλ καταφεύγει σ’ αυτή τη λύση την τελευταία στιγμή κι έτσι το σενάριο αναγκάζεται να επιλύσει την κατάσταση μ’ ένα υπερβολικά εύκολο και οπτικά αστείο εύρημα.