Εξ αφορμής του προβλήματος της Κύπρου και της τοποθέτησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης πάνω σ’ αυτό ας κάνουμε μερικές σκέψεις και ας προβληματιστούμε όσον αφορά το μέλλον της.
Γνωρίζουμε όλοι μας τουλάχιστον οι υγειώς σκεπτόμενοι άνθρωποι ότι πληρώνουμε τα λάθη μας και εμείς και οι ελληνοκύπριοι και κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών σ’ αυτή την κατάσταση που βρισκόμαστε.
Πάντοτε αετονύχηδες και ματσαράγκες νομίζουμε ότι είμαστε πιο έξυπνοι από τους άλλους και τελικά την πατάμε την πεπονόφλουδα που λένε κατά τρόπο που δεν επιδέχεται καμία αντίρρηση.
Πέραν όμως τούτων ας δούμε τη συμπεριφορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης σαν ένωσης μια και είμαστε και εμείς πολίτες αυτής αν και δεν είναι βέβαια ακόμη πολιτική ένωση αλλά από αυτό που είναι εδώ στην περίπτωση της Κύπρου φάνηκαν ανάγλυφα οι ελλειμματικότητες της και τα ερωτηματικά που προέκυψαν και που θέτουν τον κάθε πολίτη της και ειδικά των περιοχών του νότου προ του τεραστίου θέματος αν μπορεί να προχωρήσει μ’ αυτό τον τρόπο επιτυχώς στο μέλλον προσεχές και απώτερο.
Είναι δύσκολο να το προβλέψει αυτό κανένας αλλά ας δούμε κάπως αναλυτικότερα τα πράγματα. Αυτοί που οραματίστηκαν την ένωση των κρατών της Ευρώπης δηλαδή οι ιδρυτές της ήταν σπουδαίοι άνθρωποι. Διακατέχονταν λοιπόν από την παρακάτω συλλογιστική. Δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτή η ένωση με κανέναν άλλον τρόπο παρά με το να το θέλουν αυτοί τούτοι οι λαοί της. Παλαιότερα επιχειρήθηκε να γίνει αυτό με τη βία και απέτυχε. Να αναφέρουμε τα παραδείγματα του Ναπολέοντα και του Χίτλερ. Άνοιξαν λοιπόν το δρόμο ερμηνεύοντες σωστά τη βούληση αυτή των λαών της Ευρώπης και το πράγμα προχώρησε μέχρις εδώ. Είναι ελπιδοφόρο το γεγονός αυτό αλλά να μην παρεκκλίνει από τους στόχους αυτούς που έθεσαν για την πορεία της μέσα στο χρόνο.
Και ποιοι είναι αυτοί οι στόχοι; Μα πρώτα απ’ όλα ο κανόνας της αλληλεγγύης και μετά το πνεύμα της ελευθερίας και της δημοκρατίας αλλά και του σεβασμού προς τη διαφορετική άποψη και μετά ακολουθούν και άλλοι τους οποίους δε μπορούμε να αναφέρουμε σ’ αυτόν τον περιορισμένο χώρο.
Κατά καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει το ισχυρότερο κράτος να φέρεται ηγεμονικά στα άλλα ασθενέστερα μέλη και να προσπαθεί να τους επιβάλλει τη θέληση του αγνοώντας εντελώς τις ιδιαιτερότητες του κατά τρόπο μάλιστα πολλές φορές αήθη και απειλητικό.
Τι είδαμε στη περίπτωση της Κύπρου; Μια Γερμανία να εκτοξεύει τελεσίγραφα σαν να εξήλθε νικήτρια από ένα διεξαχθησόμενο πόλεμο και οι άλλοι εταίροι να συμφωνούν σε όλα μηδέ της Γαλλίας εξαιρουμένης σε σημείο που πολλοί να διερωτώνται αν επανήλθε ο Μερκοζισμός. Και η Κύπρος να αισθάνεται σαν το πληγωμένο και απομονωμένο ζώο ολομόναχη στη μέση του πουθενά και η Τουρκία να βγαίνει και να απειλεί για τους υδρογονάνθρακες και το φυσικό αέριο ότι δεν μπορούν να προχωρήσουν γιατί θα τη βρει αντιμέτωπη ενώ για όλα αυτά προστατεύεται από το διεθνές δίκαιο.
Μ’ αυτό τον τρόπο θα προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση; Με το ιμπέριουμ της Γερμανίας και όλες οι άλλες χώρες να υποκύπτουν; Το θέλουν αυτό οι λαοί της Ευρώπης; Είναι σύμφωνο με τα οράματα των ιδρυτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ονειρεύτηκαν μια Ευρώπη απαλλαγμένη από αυταρχισμούς και βασιζόμενη στην ελευθερία και τη δημοκρατία; Ναι να διορθωθούν τα λάθη αλλά όχι μ’ αυτόν τον ταπεινωτικό και εξευτελιστικό τρόπο για μια μικρή χώρα που έχει και τα δικά της εθνικά προβλήματα. Αυτή είναι η ομπρέλα που θα της παρείχε η Ευρωπαϊκή Ένωση προ του κινδύνου να καταληφθεί και η υπόλοιπη από την Τουρκία και να πραγματοποιηθεί το όνειρο των Τούρκων «η Κύπρος είναι τουρκική» όπως γράφουν με την τεράστια αυτή επιγραφή στο Πενταδάκτυλο; Ε όχι οι λαοί της Ευρώπης θέλουν μια Ευρωπαϊκή Ένωση με ανθρώπινο πρόσωπο και όχι με αυτό το αποκρουστικό που παρουσίασε η Γερμανία στο θέμα της Κύπρου που λίγο διαφέρει από τα παλαιά της προσωπεία. Χρειάζεται και εδώ αυτοκριτική και αυτογνωσία και αλλαγή νοοτροπίας προπάντων για να προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση.
