Της Αντωνίας Κουτσάκη

Η Ηρακλειώτισσα ηθοποιός, Εύα Ψυλλάκη, που πρωταγωνιστεί στη νέα ταινία του γνωστού σκηνοθέτη, μιλά στην “Π” για την εμπειρία της, τις σημαντικές συνεργασίες της στο θέατρο, την κρίση και την Κρήτη

"Ο καινούριος μου έρωτας είναι μεν το σινεμά, αλλά η πρώτη μου αγάπη, το θέατρο,

δεν ξεχνιέται ποτέ..."

“Από 16 χρονών ήξερα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός”

Την επέλεξε ο Νίκος Κούνδουρος να πρωταγωνιστήσει στη νέα του ταινία ʽʼΕνα πλοίο για την Παλαιστίνη” και μπορεί η Ηρακλειώτισσα ηθοποιός Εύα Ψυλλάκη να μπήκε για πρώτη φορά στο σετ μιας ταινίας, δεν ισχύει το ίδιο όμως για το θέατρο και τη μουσική, όπου έχει να επιδείξει συνεργασίες με σημαντικά ονόματα του χώρου.

Αθόρυβα αλλά δημιουργικά έχει συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες όπως ο Αντώνης Αντύπας, ο Γιάννης Χουβαρδάς, ο Σωτήρης Χατζάκης, ο Κώστας Τσιάνος, ο Νίκος Κούνδουρος, η Άννα Γεραλή και αρκετοί άλλοι.

Εχοντας σπουδάσει και κλασικό τραγούδι την επέλεξε η Ελένη Καραϊνδρου μέσα από οντισιόν ανάμεσα σε 600 νέες ηθοποιούς για να συμμετάσχει στο Χορό των Τρωάδων στην Επίδαυρο, απʼ όπου και προέκυψε η ηχογράφηση του CD “Trojan Women” στην ΕCM με τα πολυφωνικά χορικά της.

ʽʼΗ καλλιτεχνική μου πορεία” -λέει μιλώντας στην ʽʼΠʼʼ- “έχει τις βάσεις της στο θέατρο το οποίο και αγαπώ βαθιά. Στο θεατρικό σανίδι είναι εκεί όπου ο ηθοποιός εξελίσσει τα εκφραστικά του μέσα. Εκεί είναι το μεγάλο σχολείο. Ο καινούριος μου έρωτας είναι μεν το σινεμά αλλά η πρώτη μου αγάπη, το θέατρο, δεν ξεχνιέται ποτέ..ʼʼ

Μιλώντας για τη συνεργασία της με το Νίκο Κούνδουρο την χαρακτηρίζει “πολύ καλή, με γενναιοδωρία και εμπιστοσύνηʼʼ αφού άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που ο δρόμος της διασταυρώνεται με αυτόν του γνωστού σκηνοθέτη.

Η πρώτη τους συνεργασία ήταν στο θέατρο, και συγκεκριμένα στο Φεστιβάλ Αθηνών στο Ηρώδειο, όπου της εμπιστεύτηκε την Αρετούσα στον Ερωτόκριτο.

Η γνωστή ηθοποιός μιλά στην ʽʼΠʼʼ για το ρόλο της, το θέατρο, την κρίση αλλά και την αγαπημένη της Κρήτη εκφράζοντας την επιθυμία να μπορέσει να εργαστεί και να δημιουργήσει στο νησί.

-Ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος σε επέλεξε να πρωταγωνιστήσεις στη νέα του ταινία «Ένα πλοίο για την Παλαιστίνη». Ποια είναι η “Σάρα”, ο ρόλος που ερμηνεύεις στην ταινία;

-H Σάρα είναι ένας πολύ ιδιαίτερος ρόλος. Είναι μία νέα γυναίκα, δημοσιογράφος σε τοπική εφημερίδα, σε μια μικρή εμπορική πόλη-λιμάνι κάπου στο νότο της Πελοποννήσου. Η μητέρα της είναι Εβραία και ο πατέρας της Έλληνας, ισχυρός οικονομικός παράγοντας της περιοχής. Είναι μια πολύ- πλευρη προσωπικότητα με αντιφατικά στοιχεία. Από τη μία, έχει έναν ιδιαίτερο δυναμισμό, αγέρωχη και ασυμβίβαστη, κάτι σαν σύγχρονη Αμαζόνα, κι από την άλλη είναι ένα εύθραυστο πλάσμα, με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Έχει μια διαταραγμένη σχέση με τον πατέρα της, στερημένη από πραγματική αγάπη και αποδοχή. Διατηρεί μια αρρωστημένη, αυτοκαταστροφική σχέση με τον υποτακτικό του, εκδικούμενη έτσι τον ίδιο αλλά και τον εαυτό της. Το βασικό της αίτημα στην ταινία είναι η αναζήτηση των δολοφόνων της Εβραίας μάνας της και στην προσπάθειά της αυτή έρχεται αντιμέτωπη με σκοτεινές αλήθειες που αφορούν στην παράνομη δράση του πατέρα της σε σχέση με το ύποπτο φορτίο ενός πλοίου που μεταφέρει παράνομο πολεμικό υλικό από τον Παναμά προς την Χάιφα αλλά και με προσωπικά διλήμματα σε σχέση με τον αρχηγό μιας ομάδας Παλαιστινίων κομάντος που εισβάλει ξαφνικά στη ζωή της.

-Πώς έγινε η επιλογή σου από το σκηνοθέτη;

-Μια μέρα, εντελώς ξαφνικά μου τηλεφώνησε η γραμματέας του για να με δουν, χωρίς να μου διευκρινίσουν για ποιο ρόλο ακριβώς. Με το που με βλέπει ο Νίκος Κούνδουρος, αρχίζει να φωνάζει με τον γνωστό του αυθορμητισμό στον βοηθό του, που βρισκόταν στον πάνω όροφο:

“Κώστα, κατέβα Κώστα! Η Σάρα, αυτή είναι! Στη συνέχεια βέβαια, ακολούθησαν δύο πολύωρα δοκιμαστικά σε κάποιες πολύ δύσκολες σκηνές του έργου και έτσι πήρα τελικά το ρόλο.

-Πώς ήταν η συνεργασία σου με το Νίκο Κούνδουρο;

-Η συνεργασία μας ήταν πολύ καλή, με γενναιοδωρία και εμπιστοσύνη.

Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε με τον Νίκο Κούνδουρο. Η πρώτη μας συνεργασία ήταν στο θέατρο, και συγκεκριμένα στο Φεστιβάλ Αθηνών στο Ηρώδειο, όπου μου εμπιστεύτηκε την Αρετούσα στον Ερωτόκριτο.

-Η ταινία αναφέρεται σʼ ένα διεθνές πολιτικό ζήτημα, το παλαιστινιακό. Στην προσωπική σου ζωή ενδιαφέρεσαι γιʼ αυτά τα θέματα;

-Το ιδεολογικό κομμάτι της ταινίας οφείλω να πω ότι ανήκει αποκλειστικά στον σκηνοθέτη, που στην συγκεκριμένη περίπτωση υπογράφει και το σενάριο της ταινίας. Από την πλευρά μου, ως ηθοποιός, προσέγγισα την ταινία κυρίως από την πλευρά της μυθοπλασίας προκειμένου να κατανοήσω και να ερμηνεύσω όσο το δυνατόν πληρέστερα την ηρωίδα μου. Φυσικά, το ενδιαφέρον μου για αυτά τα ζητήματα προϋ- πήρχε και είναι αυτό ενός μέσου ενημερωμένου πολίτη που ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει γύρω του στον κόσμο.

-Έχεις σημαντικές συνεργασίες στο θέατρο. Είναι εκεί που επικεντρώνεις;













-Πράγματι έχω συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες από το χώρο του θεάτρου, όπως ο Αντώνης Αντύπας, ο Γιάννης Χουβαρδάς, ο Σωτήρης Χατζάκης, ο Κώστας Τσιάνος, ο Νίκος Κούνδουρος, η Άννα Γεραλή και αρκετοί άλλοι. Η καλλιτεχνική μου πορεία έχει τις βάσεις της στο θέατρο το οποίο και αγαπώ βαθιά. Στο θεατρικό σανίδι είναι εκεί όπου ο ηθοποιός εξελίσσει τα εκφραστικά του μέσα. Εκεί είναι το μεγάλο σχολείο. Ο καινούριος μου έρωτας είναι μεν το σινεμά αλλά η πρώτη μου αγάπη – το θέατρο- δεν ξεχνιέται ποτέ..

-Στη μουσική την οποία έχεις σπουδάσει έχεις επίσης στο βιογραφικό σου σημαντικές συνεργασίες. Θα συνεχίσεις και στον τομέα αυτό ή η υποκριτική σε έχει κερδίσει;

-Ναι, έχω σπουδάσει Κλασικό Τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο και στο Ωδείο Atheneum στην Αθήνα για 6 χρόνια. Επίσης έχω παρακολουθήσει για 1 χρόνο το Εργαστήριο Φωνητικής Τέχνης του Σπύρου Σακκά. Αρχικά, είχα την τύχη να με επιλέξει η Ελένη Καραϊνδρου μέσα από οντισιόν ανάμεσα σε 600 νέες ηθοποιούς για να συμμετάσχω στο Χορό των Τρωάδων στην Επίδαυρο, απ όπου και προέκυψε η ηχογράφηση του CD “Trojan Women” στην ΕCM με τα πολυφωνικά χορικά της. Στη συνέχεια ακολούθησαν και άλλες συνεργασίες από το χώρο τoυ τραγουδιού σε πιο etnhnic –παραδοσιακούς –έντεχνους δρόμους. Το τραγούδι μου δίνει μεγάλη χαρά και το θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι της δουλειάς ενός ολοκληρωμένου ηθοποιού-performer. Για όσο μου δίνεται η ευκαιρία θα ʼθελα να το συνεχίσω.

-Ξεκίνησες με σπουδές σε ένα άλλο αντικείμενο, τελείωσες το Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Αν και η επικοινωνία έχει ένα κοινό με την υποκριτική, πώς αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;

-Ήμουν 16 χρονών και εκείνο το καλοκαίρι βρέθηκα στην Αγγλία σʼ ένα Κολλέγιο για 3 εβδομάδες με το φροντιστήριο των Αγγλικών για πρακτική στη γλώσσα. Εκεί ανάμεσα σε άλλες δραστηριότητες υπήρχε και το μάθημα Υποκριτικής το οποίο χωρίς να έχω καθόλου προηγούμενα ερεθίσματα το διάλεξα μέσα από μια υπόγεια παρόρμηση. Με γοήτευσε τόσο πολύ που εκεί είπα μέσα μου: «Αυτό θέλω να κάνω. Ό,τι κι αν σπουδάσω εγώ μετά θα γίνω ηθοποιός». Αυτό ήταν. Απλά δόθηκε το κατάλληλο ερέθισμα και μετά όλα πήραν το δρόμο τους.