Ώστε έτσι λοιπόν. Το ακούσαμε και αυτό. Και τι δε θα ακούσουμε ακόμη και τι δε θα δούμε στους δύσκολους αυτούς καιρούς που έχουμε την ατυχία να ζούμε. Τί ακούσαμε; Αυτό το οποίο εκπορεύτηκε από επίσημα χείλη ότι δεν θα απολυθεί κανένας δημόσιος υπάλληλος έτσι απλά με μια μονοκονδυλιά χωρίς να γίνει καμία εξαίρεση.
Και οι ανυποψίαστοι και καλόπιστοι πολίτες αυτής της χώρας οι οποίοι περνούν τόσο δύσκολες στιγμές αλλά φροντίζουν να είναι συνεπείς ως προς τις υποχρεώσεις τους προς το κράτος αρχίζουν πλέον όπως είναι φυσικό να κάνουν τους παρακάτω συνειρμούς. Αλλά αμφιβάλλω αν θα πάρουν απάντηση στα ερωτήματα τους και θα μείνουν με τη μεγάλη απορία τι γίνεται άραγε στο τόπο αυτό; Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους για να δούμε τι συμβαίνει σ’ αυτό το σπουδαίο θέμα. Είναι γνωστό ότι εδώ και πάρα πολλά χρόνια ίσως μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου πολέμου το όνειρο όλων των ελλήνων ήταν να καταλάβουν μια θέση τα παιδιά τους στο δημόσιο. Να εξασφαλίσουν όπως έλεγαν χαρακτηριστικά μ’ αυτό τον τρόπο το μέλλον τους. Δεν τους απασχολούσε καθόλου αν υπήρχε η δυνατότητα αυτή από πλευράς δημοσίου να εκπληρώσει το όνειρο τους αυτό. Ούτε αν έχει τα λεφτά ούτε που θα τα βρεί αν δεν τα έχει ούτε τίποτε από όλα αυτά. Ούτε τι θα γίνει αν όλοι γίνουν υπάλληλοι στο δημόσιο και να μην υπάρχει καθόλου ανάπτυξη ούτε αν θα δανειζόμαστε από τις αγορές με καμιά προοπτική να ξεπληρώνουμε τα δάνεια μας με αυτούς τους υπέρογκους τόκους. Τίποτε από όλα αυτά δεν τους απασχολούσε. Μόνο ο περιπόθητος διορισμός του παιδιού τους στο δημόσιο. Και θα μπορούσε να διερωτηθεί ένας λογικός άνθρωπος μα είναι δυνατόν όλοι να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι σ’ αυτό το κράτος; Και η απάντηση ήρθε στη πράξη. Ναι μπορεί και αυτό να γίνει και έγινε. Στη χώρα αυτή τα πάντα και τα πιο απίθανα πράγματα μπορούν να γίνουν. Και να που έγινε και αυτό. Και πως έγινε δηλαδή γιατί εδώ θα μπορούσε πάλι να διερωτηθεί κανένας λογικά πάντα σκεπτόμενος. Χρειάζεται το δημόσιο όλα τα παιδιά των πολιτών; Έχει τόσες πολλές ανάγκες; Όχι βέβαια αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να πέφτει ο μισθός κάθε πρώτη και δεκαέξι του μήνα όλα τ’ άλλα δε μας ενδιαφέρουν. Και τι θα γίνει ρε παιδιά αφού όλοι δε χωράμε στο δημόσιο; Και στενοχωριέσαι σου λένε οι λαικιστές των πελατειακών σχέσεων; Εμείς θα φτιάξουμε καινούργιες υπηρεσίες και ας μη χρειάζονται. Έτσι για να βολέψουμε τα δικά μας τα παιδιά με το αζημίωτο βέβαια για να μας ψηφίζουν στο διηνεκές και να είμαστε πάντα στις καρέκλες μας. Έτσι πάνω κάτω απορρόφησαν τους πάντες και τα πάντα και δημιούργησαν το τεράστιο αυτό σπάταλο κράτος που δεν μπορούμε σήμερα να το συμμαζέψουμε. Εδώ όμως προέκυψε και ένα πάρα πολύ σοβαρό θέμα το οποίο δεν μπορεί να αντέξει σε καμία λογική και όμως στη λογική ανθρώπων με επίσημα χείλη αντέχει και παρά αντέχει αφού το παραγνωρίζουν τελείως βάζοντας όλους τους δημόσιους υπαλλήλους στο ίδιο σακί. Και ποιο είναι αυτό το θέμα; Μα οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι. Υπάρχει άραγε κανένας σώφρων πολίτης της χώρας αυτής που είναι της γνώμης ότι οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να παραμείνουν στο δημόσιο και να μισθοδοτούνται από το υστέρημα των υπολοίπων ενώ υπάρχει τόση μεγάλη κρίση και ανεργία; Ας το σκεφτεί αυτό ο καθένας μόνος του και ας βγάλει μόνο τους τα συμπεράσματα του. Με μια υποσημείωση όμως πολύ σημαντική. Στον ιδιωτικό τομέα σε περιπτώσεις επιορκίας οι υπάλληλοι όχι μόνο αποπέμπονται από τη δουλειά τους αλλά δεν παίρνουν ούτε αποζημίωση και τιμωρούνται και για τις παράνομες πράξεις τους. Είναι επίσης γνωστό ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα κατανέμονται σε τρείς κατηγορίες. Στη πρώτη ανήκουν οι ευσυνείδητοι και χρειαζούμενοι και ποιος μπορεί να πει για αυτούς ότι πρέπει να τους πειράξουν. Στη δεύτερη οι απασχολούμενοι σε υπηρεσίες που δεν χρειάζονται. Για αυτούς ας καταργήσουν τις υπηρεσίες αυτές και ας σκεφτούν πώς θα τους αντιμετωπίσουν. Και ερχόμαστε τώρα στην τρίτη και φαρμακερή κατηγορία στην οποία ανήκουν οι επίορκοι. Και φαίνεται ότι δεν είναι λίγοι. Υπάρχει περίπτωση που να πρέπει να μείνει στη θέση του κανένας απ’ αυτούς; Καμία είναι η απάντηση. Και όχι μόνο πρέπει να φύγουν αλλά και να τιμωρηθούν για τα ανομήματα τους. Και όμως επίσημα χείλη δηλώνουν ανερυθρίαστα πως δεν θα φύγει από το δημόσιο κανένας ούτε αυτοί τούτοι οι επίορκοι δηλαδή. Κύριε ελέησον πια!
*Ο Σπύρος Φωτάκης είναι επίτιμος εισαγγελέας εφετών
